"လန္က်န္႕ လန္က်န္႕ လန္က်န္႕"
"ဘာလဲကြာ"
"ငါသြားခ်င္တယ္ ခြင့္ျပဳေပးေနာ္ ေနာ္ လန္က်န္႔"
"မရဘူး"
"လန္က်န္႔ ဟန္ကြမ္းကြ်င္း လန္သခင္ေလး ေရ"
ရီလင္ည ေစ်းကို သြားလည္ခ်င္လို႔ က ေလးတစ္ေယာက္လို ေဝ႔ရင္းတစ္ေယာက္ ပူဆာေနပါသည္
လန္က်န္႔ က ကူစူးမွာ အလုပ္ကိစၥ ေတြရွိတာေႀကာင့္ ေဝ႔ရင္းကိုလိုက္မပို႔အားသည္မို႔ သူသြားဖို႔ခြင့္မျပဳခဲ႕ေပ ဒါကို ေဝ႔ရင္းက ဂ်ီတိုက္ေနျခင္းပင္
"ေတာ္ျပီ ေဝ႔ရင္း ငါမအားဘူးလို႔ ေျပာျပီးျပီ"
"ဒါဆိုကိုယ့္ဘာသာသြားမယ္ေလ ေနာ္"
"မင္းကိုသမီးနဲ႕ႏွစ္ေယာကိတည္းစိတ္မခ်ဘူး "
"အားးး လန္က်န္႔ ငါတကယ္ စိတ္တိုလာျပီ!!!!"
လန္က်န္႔ ေဝ႔ရင္းကိုတခ်က္ႀကည့္ျပီး အျပင္ထြက္သြားဖို႔လုပ္ေတာ့
"ငါ့ကိုသြားခြင့္မျပဳရင္ ငါထမင္းမစားပဲေနမွာ!!"
ေဝ႔ရင္း က ဒီလိုေျပာေတာ့ လန္က်န္႔ ေဝ႔ရင္းကိုတခ်က္ႀကည့္ျပီး ေခါင္းခါျပီးအျပင္ထြက္သြားသည္
"အားးးး လန္ဝမ့္က်ီး!!!!!! မင္းးး "
ေဝ႔ရင္းေဒါသ အလြန္ထြက္ကာ ကဆုန္ေပါက္လို႔ေနသည္
"ငါ့ဘဝမွာ မင္းလိုလူနဲ႕ အိမ္ေထာင္က်တာ ကံအဆိုးဆံုးပဲ ငါ့ကိုနည္းနည္းေလးမွ မခ်စ္ဘူး ငါ့ကိုအျမဲခ်ဳပ္ခ်ယ္တယ္ ငါ့စိတ္ႀကိဳက္ဘယ္ေတာ့မွ ေနခြင့္မ ေပးဘူး တကယ္မတရားဘူး လန္ဝမ့္က်ီး ငါမင္းဆီမွာေနရတာ အခ်ဳပ္က် ေနသလိုပဲ မင္းကိုလည္းတအားမုန္းတယ္!!!"
မ်က္ရည္မ်ားပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်ကာ နာႀကည္းခ်က္မ်ားႏွင့္ ေဝ႔ရင္းေပါက္ကြဲေန ေတာ့သည္
ထိုေန႕က စျပီး ေဝ႔ရင္းအခန္းတြင္းသာ ေနသည္ အျပင္လည္းမထြက္ဘူး လန္က်န္႕ကိုလည္း စကားတခြန္းမွ မ ေျပာဖူး ရီလင္ည ေစ်းသြားမယ္လို႔လည္း လံုးဝကိုမ ေျပာေတာ့ဘူး
"ပါပါး!"
"အင္း"
"ဒီည ရီလင္ည ေစ်းမလားဟင္"
YOU ARE READING
💕ႏွလံုးသားေလး အသိဆံုး 💕
Fanfictionငါမင္းကိုခ်စ္တာ မင္းသိဖို႔မလိုပါဘူး >>လန္က်န္႔>ေဝ႔ရင္း<<
