ဝေ့ရင်းတစ်ယောက် အစားလျှော့စားတော့မယ်ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မနက်စာကိုမစားပဲ နေ့လည်စာကျမှ အားပါးတရ စားတော့သည် စားရင်းအရှိန်တက်လာတော့မှ သူဝိတ်လျှော့နေတာပဲ ဆိုတာသတိရသွားပြီး ဆက်မစားတော့ပဲ နေ တော့သည်
"ပါပါးစားလေ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ဘေးမှာစားနေတဲ့ သမီးက ပြောသည်ပုံမှန် မိသားစုသုံးယောက်စားနေကျဆိုပေမဲ့ လန်ကျန့်က အ ရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ ထမင်းလာမစားဖြစ်သေး
"ဟင့်အင်းတော်ပြီ ဗိုက်အင့်သွားပြီ"
ဝေ့ရင်းပြောပြီးထမင်းဝိုင်းက ထ ထွက်လာလိုက်သည်
"အာယားဟဗိုက်ဆာလိုက်တာ နေ့လယ်ကစားထားတာမကြာသေးဘူး ခုဆာလာပြန်ပြီ"
ဝေ့ရင်းဗိုက်က လေးကိုပွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်
"ဘာလို့ဒီဗိုက်က ခနခန ဆာနေပါလိမ့် ခုတောင် အဆီတွေထွက်လာပြီ "
"ဝေ့ရင်း!"
အခန်းထဲ ခေါက်တုံခေါက်ပြန်လျှောက်နေတဲ့ ဝေ့ရင်းကို လန်ကျန့် ခေါ်လိုက်သည်
"အာ လန်ကျန့်မင်းပြန်ရောက်ပြီလား"
"မင်းဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"
"ဟင့်အင်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"
လန်ကျန့်က ဝေ့ရင်းအနားကို ရောက်လာကာ
"သေချာလား"
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဆို"
"ဒါဆိုမင်းဘာတွေအလိုမကျဖြစ်နေတာလဲ မျက်နှာက ရှုံ့တွလို့"
"ဗိုက်ဆာလို့"
"ဟင်! အခုထိမစားရ သေးဘူးလား"
"ဟမ် စား စားပြီးပါပြီ"
လန်ကျန့် ကမျက်မှောင်ကျုတ်လိုက်သည်
"အာ မင်းထမင်းမစားရ သေးဘူးမလား သွားစားလေ ငါပြင်ပေးမယ်"
"နေ နေရတယ် ငါမဆာဘူး"
"အော် "
"မင်းဗိုက်ဆာသေးရင် သွားစားလေ ငါအ ဖော်လိုက်ပေးရမလား"
"ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း ရတယ် "
~ဂွီ~
ဝေ့ရင်းဗိုက်ထဲမှအချက်ပြသံ
ESTÁS LEYENDO
💕ႏွလံုးသားေလး အသိဆံုး 💕
Fanfictionငါမင္းကိုခ်စ္တာ မင္းသိဖို႔မလိုပါဘူး >>လန္က်န္႔>ေဝ႔ရင္း<<
