ေဝ႔ရင္းသတိရလာေတာ့ လန္က်န္႔ အပါအဝင္အားလံုးက စိုးရိမ္တႀကီးႀကည့္ေနက်သည္
"ေဝ႔ရင္း ႏိုးျပီလား"
"ေဝ႔သခင္ေလးသက္သာရဲ႕လား"
အားလံုးအ ေမးကိုေဝ႔ရင္းျပန္မ ေျဖပဲ ထဖို႔အားယူလိုက္ေတာ့ လန္က်န္႕က ထူေပးသည္
ေဝ႔ရင္း လန္က်န္႔ကို ေသခ်ာမႀကည့္ရဲ
"ေဝ႔ရင္း! အခု ဘယ္လိုခံစားရလဲ "
လန္က်န္႔ ေမးသည္ကို ေဝ႔ရင္းဘာမွျပန္မ ေျဖပင္
"ေဝ႔ရင္း! "
"အားရွန္႔ ေနသာရဲ႕လားက ေလး အခုရင္ဘတ္က ေအာင့္ေသးလား"
ဘာမွျပန္မ ေျဖတဲ႕ ေဝ႔ရင္းမ်က္ႏွာကို က်န္းသခင္ႀကီးက ေမာ့ေစလိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္မ်ားက်ဆင္းေနတာေတြ႕လိုက္ရသည္
"အားရွန္႔!!!!''
"ေဝ႔ရင္း ဘာျဖစ္လို႔ငိုတာလဲ!!"
လန္က်န္႕ စိတ္ပူျပီးေမးလိုက္တာပါ ဒါေပမဲ႕ ေလသံက အနည္းငယ္မာသြားသည္
"ဟင့္ ငါ ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္အဟင့္ အင့္ ငါမွားပါတယ္ ငါမသြားခဲ႕ အင့္ မသြားခဲ႕သင့္ဘူး အဟင့္ မင္းစကားကိုနားမ ေထာင္ခဲ႕တာ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ ခုေတာ့ငါ့ေႀကာင့္ သမီးက အင့္ဟင့္ ဟင့္"
ေျပာျပီးရိႈက္ႀကီးတငင္ငိုကာ ေျပာေနတဲ႕ ေဝ႕ရင္းေႀကာင့္ လန္က်န္႕တကယ္စိတ္မ ေကာင္းျဖစ္မိသည္
"အားရွန္႔ မင္းအမွားမဟုတ္ပါဘူး မငိုနဲ႕ေတာ့"
"ဟုတ္သားပဲကြာ အခုမင္းသမီးက မင္းကိုရွာေနတယ္ "
"ဟင့္အင္း ငါ အင့္ ငါမသြားဘူး အင့္ ငါ့ေႀကာင့္ သမီး ခုလိုအင့္ဟင့္ ငါ မသြား အ!"
"ေဝ႔ရင္း!!!!!"
"အားရွန္႕!!!!!''
ရင္ဘတ္ကိုဖိကိုင္ကာ ေဘးယိုင္သြားသည္မို႔ လန္က်န္႔ ေဝ႕ရင္းကိုယ္ေလးကို ထိန္းကိုင္ထားေပးလိုက္သည္
"ေဝ႔ရင္း!! ေဝ႕ရင္း!!! "
"'အားရွန္႔ ဘာျဖစ္လို႕လဲ"
"အ့! ရင္ဘတ္ထဲက တအား ေအာင့္တယ္"
"ဝမ့္က်ီး! ေဝ႔သခင္ေလးက ခုခ်ိန္မွာ စိတ္တအားလႈပ္ရွားလို႔မျဖစ္ဘူးေလ"
YOU ARE READING
💕ႏွလံုးသားေလး အသိဆံုး 💕
Fanfictionငါမင္းကိုခ်စ္တာ မင္းသိဖို႔မလိုပါဘူး >>လန္က်န္႔>ေဝ႔ရင္း<<
