"ပါပါး ဗိုက်ထဲမှာတကယ်ပဲ က လေးလေးရှိနေတာလား"
သမီးက ဝေ့ရင်းဗိုက်နားကိုနားကပ်ကာမေးသည်
"အင်းဟုတ်တယ် ဒီထဲမှာ က လေးလေးရှိတယ်"
"'ပါပါး"
"ဟင်"
"က လေးလေးက ဘာလေးလဲ ယောကျ်ားလေးလားမိန်းက လေးလား"
"ဒါတော့မသိသေးဘူးလေ မွေးလာမှ သိမှာပေါ့"
"မ မွေးသေးဘူးလား ဘယ်တော့မှ မွေးမှာလည်း"
"အင်း နောက်၆လ လောက်မှ
"ဟွန်း အဲ့လောက်ကြာလား"
"အင်း ကြာတာပေါ့ "
"မောင်လေးဆိုကောင်းမယ်နော်ပါပါး"
"သမီးက မောင်လေးလိုချင်လို့လား"
"အင်း"
"အင်း ဒါဆို မောင်လေးပဲမွေးပါစေလို့ဆုတောင်းရမှာပဲ"
"အင်းအင်း"
"ဝေ့ရင်း"
ဝေ့ရင်းအတွက်အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ပေးတဲ့ လန်ကျန့်က တော့ ဆေးခွက်တွေကိုင်ပြီး ရောက်ချလာပါပြီ
"ပါပါးဆေးသောက်ရ တော့မှာလား"
"အင်း"
လန်ကျန့်က ဆေးခွက်ကိုယူပြီး ဝေ့ရင်းကိုတိုက်လိုက်သည်
ကိုယ်ဝန်ဆောင်အားဆေးလည်းဘာထူးလည်း နှလုံးအားဆေးလိုပဲ တအားခါး
"ပါပါး ခါးလို့လား"
"ခါးတာပေါ့"
"သမီးတုန်းကလည်းဒီလိုဆေးခါးကြီးတွေ သောက်ကတာလား"
"အင်းပေါ့ "
သမီးနဲ့ ဝေ့ရင်းပြောနေတာကို နားထောင်ရင်း ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့အချိန်တွေကို လန်ကျန့် ပြန်တွေးတောမိသည်
Flash back~~~
"ဟန်ကွမ်းကျွင်း ဝေ့သခင်လေး ဒီတမနက်လုံး အန်ပဲအန်နေတယ် "
ကျင်းရီလာပြောတော့ လန်ကျန့် အံ့သြသွားသည်
"ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့် မ နေ့က အ ကောင်းကြီးပါ အစာမ ကြေလို့များလား"
"မဟုတ်ဘူး သခင်လေး မနက်ထဲက ဘာမှမစားရ သေးဘူးပြောတယ်"
ဒီတော့မှ လန်ကျန့် သတိရမိသည် မနက်ကလည်း ဝေ့ရင်းဟုတ်တိပတ်တိ မစားပေ
YOU ARE READING
💕ႏွလံုးသားေလး အသိဆံုး 💕
Fanfictionငါမင္းကိုခ်စ္တာ မင္းသိဖို႔မလိုပါဘူး >>လန္က်န္႔>ေဝ႔ရင္း<<
