"ေဝ႔ရင္း !"
"အင္း"
"လာ ဒီေဆးေလးကိုေသာက္လိုက္"
"အာ့ ဘာေဆးလဲ"
"မင္းေရာဂါသက္သာဖို႕သမားေတာ္က ေပးထားတာဟဒါကိုတ ေန႕ငါးႀကိမ္ေသာက္ရမယ္တဲ႕"
"ဟြန္းး ငါးႀကိမ္ေတာင္ ငါမ ေသာက္ခ်င္ဘူး"
"လာပါ လိမ္မာပါတယ္ ေဆးေသာက္မွ ေရာဂါသက္သာမွာေပါ့ ေဝ႔ရင္းရဲ႕"
"ဟင့္အင္း ဟင့္အင္း မ ေသာက္ခ်င္ဘူး မ ေသာက္ဘူး"
အဆိုးအစာေလး ေဝ႔ရင္းကို လန္က်န္႔ မနည္းေခ်ာ့ေမာ့ကာ ပါးစပ္ထဲ ေဆးဝင္သြားေအာင္ေတာ္ေတာ္ေလးတိုက္ယူလိုက္ရသည္
"အားး ခါးလိုက္တာ ေဆးက တအားခါးတယ္ ဒါႀကီးကိုငါးႀကိမ္ေတာင္ မ ေသာက္ႏိုင္ဘူး"
"မ ေသာက္လို႔မရဘူး ဒီလိုမ ေသာက္ရင္မင္းေရာဂါ ဘယ္သက္သာမလဲ"
"ဟင့္အင္းမသက္သာလည္းေနပါေစ ေသခ်င္ေသပါေစ ငါမ ေသာက္ႏိုင္ဘူး"
"ေဝ႔ရင္းး!!!"
"အင့္ မင္း မဆူနဲ႕ငါ့ကို အဲ႕ေဆးႀကီးက တကယ္ခါးတယ္''
"ဟင္းး မင္းငါ့ဘက္ကိုနည္းနည္းေလးထည့္ထြက္ေပးပါဦး မင္းတခုခုျဖစ္သြားရင္ ငါဘလိုလုပ္ရမလဲ သမီးေကာ သူ႕ပါပါးတခုခုျဖစ္သြားရင္ သမီးဘယ္ေလာက္ထိ စိတ္ထိခိုက္သြားမလဲ မင္းစဥ္းစားဦးေလ"
လန္က်န္႔ စကားေႀကာင့္ ေဝ႔ရင္းခန ေတြ ေဝသြားရသည္
"မင္းငါ့ကိုမခ်စ္ရင္ေတာင္ ငါ့အတြက္မစဥ္းစားရင္ေတာင္ သမီးအတြက္စဥ္းစားေပးပါ သမီးက ငယ္ငယ္ေလးပဲရွိေသးတယ္ သူ႕ကို နာက်င္ရ ေအာင္မလုပ္ပါနဲ႕"
လန္က်န္႔က ေျပာျပီးသည္ႏွင့္ထြက္သြားေတာ့သည္ ေဝ႔ရင္းက ေတာ့အခန္းထဲ မွာပဲ က်န္ရစ္ခဲ႕သည္
*****
"ပါပါး!"
"ဟင္!!!"
ရုတ္တရက္လန္႕သြားသည့္ေဝ႕ရင္းေႀကာင့္ သမီးက ေဝ႔ရင္းမ်က္ႏွာေလးကိုကိုင္ကာ
"ပါပါး သမီးေႀကာင့္ လန္႕သြားတာလား"
သမီးကိုေဝ႔ရင္း ႏူးညံ႕စြာျပံဳးျပလိုက္ရင္း
VOUS LISEZ
💕ႏွလံုးသားေလး အသိဆံုး 💕
Fanfictionငါမင္းကိုခ်စ္တာ မင္းသိဖို႔မလိုပါဘူး >>လန္က်န္႔>ေဝ႔ရင္း<<
