Νυχτολόγιο

Night 15

Ξημερώματα Σαββάτου, ώρα 2:17.

Κάποτε μπορούσαμε να πούμε πως τίποτα δεν μπορεί να μας κάνει κακό.

Κάποτε πιστεύαμε πως είμαστε άτρωτοι.

Σαν εκείνους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

Στην τελική καταλήξαμε σαν εκείνους που με βεβαιότητα ποντάρουν μια πτυχή του εαυτού τους, σε μια μάχη άνιση.

Αντιμέτωποι με τους μεγαλύτερους φόβους και τα χειρότερα αρπακτικά συναισθημάτων:

Τους ίδιους τους ανθρώπους.

Βγαλμένοι από τις πιο βαθιές φυλακές τους, σπάζοντας τα ηθικά δεσμά που τους κρατούσαν αιχμαλώτους τόσο καιρό.

Δεσμά που τους κρατούσαν μακριά από 'σένα, μα καταστράφηκαν όταν με αγνότητα τους χάρισες την εμπιστοσύνη σου.

Επέτρεψες να δουν βαθιά μέσα σου και να αντικρίσουν κάθε κομμάτι σου, ακόμα και εκείνα που ντρέπεσαι και φοβάσαι να δείξεις, ζητώντας ως μοναδικό αντάλλαγμα λίγη κατανόηση.

Λίγη συμπαράσταση.

Λίγη αποδοχή.

Ένα χάδι, μια αγκαλιά που θα σε κάνει να νιώσεις τόσο όμορφα.

Τόσο ξεχωριστά.

Κάτι που θα σε έκανε να αισθανθείς πως ακόμα και η πιο απόκρυφη σκιά σου, βγήκε να παίξει μαζί με το σπασμένο καθρέφτη της ψυχή σου και να ενώσει ένα-ένα τα κομμάτια της.

Αγγίζοντας τα όμως, τα χέρια σου ματώνουν για άλλη μια φορά, όσο έρχονται στο νου σου όλες εκείνες οι φορές που κανείς δεν βάλθηκε να σε βοηθήσει.

Να πιάσει τα χέρια σου και δια μαγείας να θανατώσει κάθε πηγή πόνου, που ρέει από την εσωτερική σου κόλαση προς το φαίνεσθαι.

Αντιθέτως, επιλέγουν απλά να μπουν στη ζωή σου, να πάρουν οτιδήποτε μπορούν και να αποχωρήσουν με τον πιο θορυβώδη τρόπο.

Είναι τρελό το ποσό εύκολα μπορεί να επηρεάσει κάποιος τη ζωή σου και να σε κάνει να χάσεις την ισορροπία σου πάνω στο τρεμάμενο σκοινί που ενώνει την πραγματικότητα με τον απόκοσμο σου.

Πηγαινοέρχεσαι από το έναν κόσμο στον άλλον, ενώ από κάτω υπάρχει ένα απέραντο κενό, που εάν πέσεις, δεν έχεις ιδέα πού θα βρεθείς.

Πού θα καταλήξεις.

Εάν επιβιώσεις.

Εάν όμως πέσεις, θα περιπλανιέσαι μέσα στο χάος, αναζητώντας ένα χέρι που θα σου προσφέρει μια κλεμμένη ανάσα και να σε απεγκλωβίσει από αυτή την ασφυκτική φυλακή.