Νυχτολόγιο

Night 17

Χθες περπατούσα ανάμεσα σε τόσο κόσμο αμφισβητώντας κάθε τι γύρω μου και μέσα μου.

Σήμερα μια αίσθηση σιγουριάς έχει κατακλύσει τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου.

Αύριο όμως;

Αύριο θα ξημερώσει άλλη μια μέρα που θα αναρωτιέμαι τι με έφερε ως εδώ.

Τι με έχει κάνει αυτό που είμαι σήμερα.

Που ανήκω, αν ανήκω.

Και λοιπόν;

Τι είναι αυτό που με έφερε εδώ;

Ίσως η τύχη.

Ίσως ο φόβος μου.

Ίσως η δύναμη μου.

Δεν γνωρίζω.

Ίσως να έφτασα εδώ ως ένα φοβισμένο πλασματάκι που απομακρύνθηκα από κάθε σκοτεινό μονοπάτι μου.

Περπατώντας μονάχα προς τα εκεί που καραδοκεί το φως.

Τεχνητό και μη.

Τεχνητό από γλυκά ψέματα.

Φυσικό από αγάπη και ελπίδα.

Ίσως να επέλεξα όσα επέλεξα από φόβο ενός διαφορετικού κόσμου.

Ενός δικού μου διαφορετικού κόσμου.

Γιατί είμαι σίγουρος πως αν άλλαζα έστω και μια επιλογή μου από το παρελθόν, θα ήμουν κάτι τελείως διαφορετικό σήμερα.

Και αυτό με φοβίζει.

Μου δημιουργεί τρόμο.

Μου δημιουργεί τρόμο η σκέψη ενός διαφορετικού εαυτού. Όσο κι αν τον πολεμώ. Όση αυστηρότητα κι αν του δείχνω σε κάθε λάθος του.

Ίσως να έκανα επιλογές για να χτίσω έναν εαυτό που πάντα ονειρευόμουν.

Ίσως να έκανα επιλογές συμβιβαζόμενες σε όνειρα δεύτερων ρόλων της ζωής μου.

Ίσως να έκανα επιλογές για να νιώσω αποδεκτός.

Τι έχω κάνει τελικά;

Πιστεύω πως είμαστε οι επιλογές μας.

Κι όντως ισχύει αυτό, τότε τι είμαι;

Τι είμαι σήμερα;

Ένα άτομο που επιλέγει να ζει για τον εαυτό του;

Ή ένα άτομο που επιλέγει να ζει προσδοκώντας την αποδοχή του;

Τέτοιες στιγμές είναι που επιλέγω να εξερευνήσω τα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής μου.

Εκεί που κάθε πόνος, κάθε τραύμα, κάθε φόβος και κάθε αλήθεια κρύβεται από εμένα.

Είναι επίπονο ταξίδι το να γνωρίσεις τον εαυτό σου.