မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ အရှင်က သူ့အဆောင်ကိုရောက်ချလာတော့သည်။
"ရှောင်းကျန့်"
ကုတင်ပေါ်မှာ ငူငူငိုင်ငိုင်ထိုင်နေတဲ့ ရှောင်းကျန့်ကတစ်ညလုံးမအိပ်ရသေးတာကြောင့် မျက်တွင်းတွေတောင်ကျနေလေပြီ။
"ရှောင်းကျန့် ဘာဖြစ်နေတာလဲ တစ်ညလုံးမအိပ်ရသေးဘူးလား"
အရှင်ကသူ့ကို ရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းရင်း တစ်ခုချင်းစီကိုသေချာကြည့်ရင်း မေးတော့သည်။
"အရှင် ကတိမတည်ဘူး အဟင့်"
"မငိုပါနဲ့ ရှောင်းကျန့်ရယ် ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ် နောက်ဆို ကြိုပြောပါ့မယ်"
"ကျွန်တော် တစ်ညလုံးအရှင့်ကိုစောင့်နေခဲ့တာ"
"ကိုယ်တစ်ကယ်တောင်းပန်ပါတယ် အခုထပ်သွားစရာ မလိုတော့ဘူး မင်းအနားမှာပဲ နေပေးပါ့မယ်"
"ကျွန်တော် အရှင့်ကလေးကို လိုချင်တယ်"
"ရှောင်းကျန့်"
"အရှင်ရော ကျွန်တော်နဲ့အရှင့်ရဲ့ ကလေးကိုမလိုချင်ဘူးလား"
"ကိုယ် လိုချင်တာပေါ့"
"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ကြိုးစားကြမယ်နော်"
"အင်း"
အရှင်က သူ့နဖူးလေးကိုနမ်းကာ တွန်းလှဲချလိုက်သည်။
တစ်လွှာချင်းကွာကျသွားတဲ့ အဝတ်စားတွေအစား အနမ်းနွေးနွေးတွေက သူ့ရင်ဘက်ပေါ်နေရာယူတယ်။
ချိတ်ဆက်ထားတဲ့နေရာက ထူပူလာတဲ့အထိ အရှင်က စိတ်လိုက်မန်ပါလုပ်တတ်တယ်။
"အ အအ အရှင် ဖြေးဖြေး"
"ရိပေါ် ကိုယ့်ကို ရိပေါ်လို့ခေါ်"
"ရိပေါ် ?"
"အင်း ကိုယ့်နာမည်အရင်း"
"ရိပေါ် အာ့ အင့် ဖြေးဖြေးလုပ်ပါ"
စည်းချပ်ကျကျလုပ်ရှားနေတဲ့ ခန္တာကိုယ်နှစ်ခုက ချွေးတွေကျနေပေမယ့် မမောနိုင်မပန်းနိင် ခရီးဆက်ခဲ့တယ်။
အရှင့်ရဲ့မျိုးမြတ်ရည်တွေက ရှောင်းကျန့်ရဲအတွင်းထဲ အကြိမ်များစွာ စီးဝင်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်လုံးမောပန်းစွာ အိပ်မောကျသွားတော့သည်။
