ရှောင်းကျန့်မနက်စောစော အိပ်ယာကနိုးလာတော့ အရှင်အိပ်နေဆဲပင်။
အတော်လေးကို နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေတဲ့ မျက်နှာလေးကိုကြည့်ရင်း ရှောင်းကျန့်ညကအကြောင်းစဥ်းစားမိသွားသည်။
အရှင်က ညကအတော်လေးကိုကြမ်းသည်။သူတော်တော်ပင်ပန်းသွားရသည်။
အခြားသူတွေကို မလုပ်တတ်တဲ့ အနမ်းပေးခြင်း အမှတ်ပေးခြင်းတွေကိုပါ သူ့ပေါ်လုပ်ခဲ့သည်။
ပြန်စဥ်းစားရင်း ရှောင်းကျန့်ကိုယ်လုံးလေးရဲလာသည်။
အဲ့ချိန်မှာအရှင်က တလှုပ်လှုပ်နဲ့ နိုးလာတယ်။
"နိုးနေတာ ကြာပြီလား"
"အခုလေးတင်မှပါ"
အရှင်ကရင်ခွင်ထဲကသူ့ကို ခပ်တင်းတင်းပွေ့ဖက်ထားပြီး နဖူးကိုနမ်းရှုံ့တယ်။
"ဒီပုံတိုင်းဆိုရင် ပထမဆုံးအမြုတေ သန္ဓေတည်ဖို့ အချိန်သိပ်လိုမှာမဟုတ်ဘူး"
"အာ အရှင်ကလည်း"
ရှောင်းကျန့်ရှက်ပြီးထထိုင်လိုက်မှ အဝတ်အစားမကပ်တာသတိရသွားတယ်။
အရှင်ကတဟားဟားရယ်ကာ ထလာရင်း ရှောင်းကျန့်ရဲ့ဂုတ်ပိုးလေးကိုအနမ်းခြွေတယ်။
"ကိုယ်တော်ညီလာခံတက်စရာရှိတယ် ကိုယ်တော့်ကိုပြင်ဆင်ပေးပါအုံး"
"ကောင်းပါပြီ အရှင်"
ရှောင်းကျန့်အခြွေရံတွေကို မျက်နာသစ်ရန်ရေယူလာစေပြီး အရှင်နဲ့အတူ သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ကြသည်။
နောက် ညီလာခံတက်ဖို့အတွက် အရှင့်ကို အဝတ်စားအသုံးဆောင်ကအစ ကိုယ်တိုင်ပြင်ဆင်ပေးသည်။
အရှင်နဲ့အတူ မနက်စာသုံးဆောင်ပြီးနောက် အရှင်ကညီလာခံတက်ရန်ထွက်သွားခဲ့သည်။
နှုတ်ခမ်းပေါ်ကအနမ်းတစ်ပွင့်ကတော့ နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်အနေနဲ့ပေါ့။
ရှောင်းကျန့် အနေနဲ့ ဝတ္တရားအရ မိဖုရားသုံးပါးကို နှုတ်ဆက်ရပေမည်။
သူ ထိုမိန်းကလေးတွေနဲ့ ရင်မဆိုင်ချင်ပေမယ့် တာဝန်ကိုပျက်ကွက်လို့မရပေ။
"ယွီအာ မိဖုရားတွေဆီ သွားဖို့ပြင်ဆင်ကြစို့"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကိုယ်လုပ်တော်ရှောင်း"
