ထုံဘုရင်လင်မယားဟာ ငယ်စဥ်ကတည်းက တော်ဝင်မိသားစုမှာကြီးပြင်းလာသူတွေဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးဟာ မွေးဖွားလာပြီးကတည်းက မင်းသား မင်းသမီးအနေဖြင့် နေထိုင်လာရတာကြောင့် သူတို့ရဲ့စိတ်နေစိတ်ထားဟာ မောက်မာနေကြသည်။ တိုင်းပြည်ကိုမအုပ်ချုပ်ရခင်အချိန်အထိ တိုင်းတစ်ပါးနှင့်ထိတွေ့ဖူးခြက်းမရှိသူများဖြစ်တာကြောင့် သူတို့တိုင်းပြည်သာလျှင် အကောင်းဆုံးဟုမှတ်ယူထားကြသည်။
အခြားနိုင်ငံများနှင့်ထိတွေ့ဖူးသည့်တိုင် သူတို့ကခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်လေ့ရှိကြပြီး မိမိကိုယ်ကိုသာ ကြီးမြတ်သူများဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။
ဒါကြောင့် ယခုလို အချုပ်ထဲရောက်နေသည့်အခါ အလွန်ကိုမှဒေါသထွက်နေကြသည်။ ငယ်စဥ်ကတည်းကရင်းနှီးလာသည့်တော်ဝင်စည်းမျဥ်းတွေကိုမေ့လျော့စွာ အယုတ္တအနတ္တစကားများကိုဆိုနေကြလေသည်။
"ဘယ်လိုတောင် အတင့်ရဲရတာလဲဟမ် ရှောင်းကျန့် မျိုးမစစ်ကောင် မိန်းမလိုကောင် မိဘတွေကိုဖမ်းထားရဲတယ်ကျန်း နင်ဟာ အသေဆိုးနဲ့သေမယ့်ကောင်"
"ဟဲ့ အမျိုးမကောင်းတဲ့ အဲ့ဒီကလေးကို ငါတို့က ချီပိုးချော့မြူ ရမှာလား ရွံစရာ ဘာဘုရင့်သားလား ဘာမင်းသားလေးလဲ အလကား"
အချုပ်ထဲမှာရောက်နေတာကိုပင် ရာဇပုလ္လင်ပေါ်ထိုင်နေသည့်အလား သူတို့ရဲ့အာဏာရူးသွပ်မှုက ကြောက်ခမန်းလိလိပင်။
"တိတ်ကြစမ်း"
အချုပ်ခန်းဆီသို့လာရာလမ်းတစ်လျောက်ကြားလာရတဲ့ စကားတွေကို သည်းခံနေခဲ့ပေမယ့် သားတော် ဝူဝူလေးကို ထိခိုက်လာတဲ့စကားတွေကိုကြားရတဲ့အခါမှာ ရှောင်းကျန့်က လက်တွေတုန်လာသည်အထိပင် ဒေါသထွက်လာရသည်။ မိမိကိုယ်ကိုလည်း သူတို့ရဲ့သားအရင်းဟုတ်မှဟုတ်ပါလေစဟုတွေးမိလာသည်။ ကိုယ်တိုင်မိဘဖြစ်လာသည့်အခါမှ နားလည်လာသည့်မိဘမေတ္တာကြောင့် သူတို့ကို ပိုလို့နားမလည်လာရသည်။
ဘေးမှာပါလာသည့်အရှင်ကလည်း ဒေါသတွေကိုထိန်းချုပ်ထားသော်ငြား မျက်ခုံးတွေကိုတွန့်ချိုးလျှက်
"ဒီလောက်တောင် ကြီးမြတ်နေတဲ့ သူတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ရရင်ကောင်းမလဲ"
