ဒီနေ့ညီလာခံမှာတော့ ပုံမှန်တက်ရောက်လေ့မရှိတဲ့ အမတ်တွေပင်ရောက်ရှိနေကြသည်။အရှင်မလာခင်အချိန်ထိ ဆူညံနေတဲ့ခန်းမကြီးက အရှင်ကြွလာတာနဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အရှင်က ဒီနေ့မှာ ခါတိုင်းထက်ပိုတည်ငြိမ်နေသလိုပင်။
"ညီလာခံစကြရအောင်"
ညီလာခံစတဲ့အခါမှ ပြသနာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကိုဆွေးနွေးကြ ငြင်းကျခုန်ကြနဲ့ ဆူညံလာပြန်သည်။
ပြသနာတွေကုန်သွားချိန်မှာတော့ ခန်းမက အလိုလို တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
"အမတ်မင်းတို့ပြောလို့ပြီးရင် ကိုယ်တော်ပြောစရာရှိတယ်"
"မှန်လှပါ မင်းကြီး"
"ကိုယ်တော့်မှာ သားတော်လေးရှိလာပြီဆိုတော့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း သားတော်လေးကို အိမ်ရှေ့စံအဖြစ်အပ်နှင်းဖို့ပြင်ထားတယ်"
"ပြန်လည်စဥ်းစားတော်မူပါအုံးအရှင် မင်းသားလေးက အရမ်းကိုငယ်ရွယ်နေပါသေးတယ်"
"ကိုယ်တော်ကမွေးပြီး နှစ်ရက်သားအရွယ်ထဲက အိမ်ရှေ့စံဖြစ်လာခဲ့တာလေ သားတော်လေးကတစ်လတောင်ပြည့်တော့မယ် ဘာကိုငယ်ရွယ်သေးတာလဲ"
"ပြန်လည်စဥ်းစားတော်မူပါအုံးအရှင် ကြင်ယာတော်ရှန်းဟာလည်း အရှင့်ကိုယ်ဝန်ကိုလွယ်ထားနေရတဲ့သူပါ သူ့ကလေးဟာလည်း..."
"သူ့ကလေးဟာလည်း အိမ်ရှေ့စံဖြစ်ထိုက်တယ်ပေါ့ ပြောကြည့် အတိုင်ပင်ခံအမတ်ကြီးအနေနဲ့ ဘယ်အချက်က အဲ့ကလေးကို အိမ်ရှေ့စံဖြစ်ဖို့ သင့်တော်စေတာလဲ"
အတိုင်ပင်ခံအမတ် ဆီကစကားသံထွက်မလာတော့ အရှင်ကခပ်ထေ့ထေ့စကားစလာသည်။
"ခုတလော အတိုင်ပင်ခံအမတ်ကြီးက ကြင်ယာတော်ရှန်းအပေါ်အတော်ကာကွယ်ပေးလာတယ်နော်"
"တစ် တစ်နယ်တည်းသားချင်းမို့ပါ အ အရှင်"
"အော် တစ်နယ်တည်းသားချင်းမို့ မိဖုရားထူးကမွေးတဲ့ ပထမဆုံးသားတော်လေးရဲ့ နေရာကို လုပေးဖို့အထိတောင်စဥ်းစားထားတာပဲ အမတ်ကြီးတို့ ရှင်းအယ်သားတွေက သွေးနီးကြတာပဲ ကြင်ယာတော်ရှန်းရဲ့ ကလေးကို ကိုယ့်ကလေးလိုသဘောထားပြီး ရာထူးပြုတ်မှာမကြောက်ဘဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်တာပဲ"
