Süveyda, kalbin üstündeki siyah benek demektir. Kalpteki gizli günah merkezi...
Sen, ben, onlar aslında hepimizin kalbinde bir yerlerde bu gizli günah merkezi vardır.
Bazımız bastırır, bazımız bastıramayız... Bazımız iyi olmayı seçer, bazımız kötü...
HOŞ GELDİN DEĞERLİ OKUYUCUM :) UMARIM İYİSİNDİR ÇÜNKÜ UPUZUN BİR BÖLÜMLE GELDİM :)
İNŞALLAH KEYİFLE OKUDUĞUN BİR BÖLÜM OLUR :)
VOTE VE YORUM YAPMAYI UNUTMA LÜTFEN :)
SESSİZ OKUYUCULAR SIZE DE SÖYLÜYORUM. LÜTFEN HEMEN SOL ALTTA Kİ YILDIZA BASIP OY VERİN VE BÖLÜM DAHA ÇABUK GELSİN :)
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
~Kendi karanlığından çıkacak kadar cesaretli misin?~
§
Kim zayıf olmak ister ki? Ne fiziksel ne de ruhsal, kimse zayıf olmak istemez. Benim ise zayıflık olarak gördüğüm tek şey duygularım. Hissetmemek isterim. Eğer hissedersem üzüleceğimi düşünürüm. O yüzdendir hep bu kaçmaya çalışmalarım, saklanışlarım. İnsan değer verip, kaybetmekten korkmaya başladığı an kaybetmeye başlar asıl.
Gözlerim hala laptopun ekranındaki kendi fotoğrafıma kilitlenmişken, zihnimde tek bir kelime yankılanıyordu. Kaçınılmaz, bastırılmaya çalışıldıkça daha da belirginleşen bir kelime.
"Babam..." dedim, içimden geçenleri durduramadan.
Sesimi ne kadar düz tutmaya çalışsam da, kelimenin ucunda beliren kırılmayı saklayamamıştım.
Savaş ayağa kalkarken gözlerimi fotoğraftan çekip ona doğru döndüm. "Babamın ailenle bir alakası varsa eğer seni tanımış mıdır?" diye sordum. Benim aksime rahat görünüyordu ama yüzünde anlam veremediğim bir ifade daha vardı. Gözleri gözlerimle buluştuğunda konuştu.
"Beni tanıma imkanı yok. Araştırsa bile benimle alakalı bir şey bulamaz. Ona göre senin yanında bulunan herhangi biriyimdir." dedi emin bir şekilde konuşarak. Niyeyse bu kadar emin olması beni ilk defa rahatlatmamıştı. Merak ettiğim şeylerden biri de babamın uzaktan uzağa fotoğraflarımı çektiriyor olmasının nedeniydi.
Görkem laptopun kapağını kapatırken sessizlik kısa bir anlığına dağıldı. "Anlattıklarına bakılırsa bu adam masum değil." dedi düşünceli bir ifadeyle. "Hapisten kimseye haber vermeden çıkıp böyle gizli kapaklı işler çeviren biri kesinlikle temiz değildir. Bence ailenin ölümünde mutlaka bir payı vardır."
Sözleri havada asılı kaldı.
Savaş bir süre Görkem'e baktıktan sonra yüzüne bana çevirdi. O an, bakışlarının doğrudan üzerimde durduğunu hissettim. Sanki yüzümde en küçük bir değişimi bile kaçırmak istemiyormuş gibi dikkatle inceliyordu.
