The Hier

CHAPTER 43 "REVELATION?"

krist POV

si justine....

naglakad ako papalapit,

nang napansin niya ang presensya ko... tumingin siya saakin at ngumiti. after how many months ngayon lang ulit kami nagkita kahit na iisang classroom lang kami..

awkward.

"he-hello?" alanganun kong bati

he chuckled.

"here" iniabot niya saakin ang rose

"masaya ako para sainyo"

ano bang pinagsasabi ng mga ito. wierd.

"alam kong naguguluhan ka about sa nangyayari..just go with the flow and enjoy it.." ngumiti siya at lumapit saakin "kahit masakit kakayanin ko., basta sumaya ka lang, no matter what happen just call my name and ill be there.. im letting you go "

niyakap niya ako at napangiti.

kahit wala kaming closure at nagaway kami pero andun pa rin iyong comfy pag anjan siya

kumalas ako sa pagkakayakap

"thank you" nakangiti kong sabi

"no, im the only one who said that.. thank you so much, thank you for everything.. " tinitigan niya ako at ngumiti sya, "thank you for being a part of my life!"

ngumiti ako sakaniya at inakap siya for the last time..

he kissed me in forehead and pat me "sige na.. sundan mo na iyong arrow, bago pa magbago ang isip ko itakas pa kita dito"

i chuckled.

tumango nalang ako saka naglakad palayo sakaniya at sundan ang arrow...

thank you justine...

lumiko ako sa hallway,

teka papuntang field to ahh..

napansin ko si pau na nakatayo sa di kalayuan saakin,

tumakbo ako papalapit sakaniya...

natatawa ako sa itsura niya,

panu ba naman kasi,

parang nalugi..

"ppfffttt.!"

tumaas ang kilay niya "wag ka ngang tumawa jan!! anong nakakatawa!?"

bitter nito.

"eh bakit ba! ang epic naman kasi ng itsura mo" nakangiti kong sabi

mas lalong sumimangot siya at talagang magkasalubong na ang kilay niya huh "oh!" labag sa loob niyang iniabot saakin ang rose "mukhang masaya ka naman eh! basta pag pinaiyak ka niya sabihin mo lang saakin, hindi ako magdadalawang isip na basagin ang bungo niya" ngumiti ako sakaniya. "huwag ka ngang ngumiti jan! nakakairita!" tss, bitter talaga kaya sumimangot ako, sama nito.. "arrgh! huwag ka ngang sumimangot ang pangit mo---ARAY naman!!"

binatukan ko nga "pero seriously, pagnaulit ang nangyari nun. babasagin ko ba talaga mukha niya"

nangyari nun?

ano bang nangyari nun?

tumingin ako sakaniya ng naguguluhan

"bat ano bang nanyari nun?"

naglakad siya palapit sa isang bench at umupo dito "someone kidnap you and got a car accedent .." panimula nito. agad akong lumapit sakaniya at naupo sa tabi nito "and.... it cause you to have a amnesia... " tumingin siya saakin ng seryoso

so, totoo pala...

Hindi ako nagju-jump-conclusion na may amnesia nga ako...

"may amnesia ako... " bulong ko sa sarili ko pero sapat lang para marinig niya rin ito

"yeah, arrrggghhh!!!" tumingin ako sakaniya. kung wala lang siguro akong nalaman kanina ko pa to pinagtawanan, frustrated na frustrated ang mukha niya ehh..

"dapat kasi sila tita nalang ang nagsasabi ng mga ganito ehh,.. hindi ako.. lagot ako nito eh"

napakunot noo ko naman siya tinignan

"just spill the hell out"

"naman kasi!!" aburidong sabi nito. tinitigan ko lang siya

"fine! I'll tell you "

kwenito niya saakin lahat lahat..

simula nung pumasok ako ng school, nakilala si dhon, inaya ako ni dhon kumain ng ice cream, hanggang sa kidnapin ako, nabangga ako, paghanap saakin ni dhon , at ang pinadala ako sa us para tuluyang gumaling... pero ang amnesia ko dala dala ko parin hanggang ngayon...

so, totoo pala ang mga imahe at eksinang napapanaginipan ko....

at ang batang lalaki at si idiot ay iisa...

at ako pala ang matagal na niyang hinahanap.. ang babaing nakaengage sakaniya sa murang edad....

nakatulala ako dahil sa mga nalaman ko...

"aish!! bat ba kasi ako napapayag ng gagong iyon! umalis ka na ngalang sundan mo nalang iyong arrow na iyon" turo niya sa arrow papuntang field... iiling iling nalang ako na nkangisi sa inaarte ng lalaking nasa harap ko...

tumayo na ako sa pagkakaupo at tinahak ang daan papuntang field...

bago ako lumiko tinapunan ko muna siya ng tingin..

nakatanaw siya saakin. ngumiti ako sakaniya ng nakakaluko

"ang panget mo talaga pero salamat"

ngumiti siya saglit at bumalik sa bitterness niya

"umalis kana nga, nanglait ka pa"

nagwalk out siya kaya tumawa nalang ako...