Notatnik samobójcy [ZAKOŃCZONE]

Wpis 11

14.09.2018

Witaj przyjacielu, dziś wbrew temu co mówiłem wczoraj dzisiejszy dzień nie był taki nudny. Spędziłem nawet miło czas z tatą, czego naprawdę dawno nie robiłem, ale do tego dojdziemy zaraz.

Rano musiałem się namęczyć żeby móc się jak zwykle ciachnąć, ponieważ inaczej całkowicie bym sobie nie poradził ze stresem dzisiejszego dnia. Byłem sam nie wiem czemu strasznie zestresowany dzisiejszym dniem, a doskonale wiedziałem, że tak naprawdę nic się nie stanie takiego.
  Po wyjściu z łazienkami, w której spędziłem wyjątkowo dużo czasu, aby zatamować całkowicie krwawienie i uniknąć sytuacji, w której ojciec zauważy krew lub w najgorszym przypadku jakąś bliznę po cięciach, w końcu wyszedłem na śniadanie.

Zjadłem z tatą śniadanie, które było dla nas obu dość niezręczne, ponieważ przez dłuższy czas siedzieliśmy w ciszy. Lecz w końcu zaczęliśmy rozmawiać i w sumie głównie to było coś na zasadzie pytanie, krótka odpowiedź i pytanie zwrotne..  chociaż nie było to takie złe. Zawszę to trochę porozmawialiśmy i nawet chwilę pośmialiśmy. Potem nic ciekawego się nie działo, aż do wyjazdu.. a dokładniej do wejścia do gabinetu Henry'ego.

- Tak więc, co u ciebie Michael? - takimi słowami zostałem przywitamy przez mężczyznę, który siedział na ciemnozielonym fotelu, który widziałem pierwszy raz
- Zmieniło się tu trochę.. - powiedziałem ignorując pytanie Henry'ego
- Trochę mi tu weszli z butami w wystrój. Napijesz się może czegoś zanim zaczniemy? - spytał spoglądając w stronę czajnika elektrycznego
- Chętnie.. włączę czajnik - spojrzałem na czajnik, a pan Henry przytaknął

Kiedy już mieliśmy oboje herbatę zaczęliśmy rozmawiać

- A więc powiedz mi Michael co u ciebie - zaczął rozmowę biorąc łyk herbaty
- Trochę się polepszyło.. trochę nie
- To co takiego się polepszyło?
- Pierwszy raz od dawna mam przyjaciółkę, ale jest z innej szkoły
- Cieszy mnie to, a coś więcej z przyjemnych rzeczy? - spytał notując coś w zeszycie jak przy każdej naszej sesji
- Hm.. chyba nie
- Jesteś pewny?
- Tak.. wszystko praktycznie jest po staremu
- Rozumiem, a jak radzisz sobie w szkole?
- Zależy pod jakim względem.. - zacząłem niechętnie, ale jeśli te wszystkie sesje mają dać jakieś efekty to muszę jednak mówić o moich problemach, prawda? Na szczęście pana Henry'ego i panią Kaye obowiązuje tajemnica lekarska, więc mogę mówić prawię wszystko i nikt się nie dowie co powiedziałem
- Co masz na myśli? - zapytał odkładając notes na kolana
- Jeśli chodzi o naukę to jest naprawdę dobrze moim zdaniem.. oceny wahają mi się między trójkami, a czwórkami - powiedziałem po czym wziąłem łyk herbaty zanim zacząłem mówić dalej - Lecz jeśli chodzi o kontakty z ludźmi..
- W nowej szkole też cię prześladują? - spytał po dłuższej chwili milczenia

Potwierdziłem i opowiedziałem o moich kłopotach ze starszymi ,,kolegami" oraz o tym jak wujek William zrobił awanturę u dyrektora i ci dwaj zostali wyrzuceni. Lecz jednak dalej ma kto mnie prześladować.. i pomyśleć, że jest dopiero drugi tydzień szkoły średniej się zakończył.
  Kurwa, dopiero drugi tydzień i ja już mam dość, a pomyśleć, że przede mną jeszcze całe cztery lata w tej szkole.. nie dam rady w tej szkole, ale w innej też nie dam, ponieważ wszędzie znajdą się osoby, które zechcą skorzystać z okazji i się powyśmiewać z takiej pizdy jak ja..
Henry powiedział mi, że powinienem spróbować się postawić i pójść z tym do dyrektora tak jak radzi mi również Maddy. Nie wiem czy to jest dobry pomysł naprawdę, bo oni są nieprzewidywalni.. jak tylko idą korytarzem to widać jak wszyscy schodzą im z drogi.
Może spróbuję pójść z tym faktycznie do dyrekcji, ale czy to coś da? Czy oni się nie zemszczą? Tamci to jednak nie to samo co oni.. Są w końcu dziećmi bogatych rodziców, czyli rozpieszczeni są i myślą, że mogą wszystko..