İddia

3.SEVGİLİ

"Herşey için çok teşekkür ederim, gerçekten. "

"Ne demek. Tekrarlayalım bu günü"

Dedi göz kırparak.

"Tekrarlarız"

Dedim ve arabadan indim. Anahtarımla kapıyı açmaya başladım. Göz ucuyla arkama baktığımda Savaş benim girmemi bekliyordu. Kapıyı açtığımda annem ile babamın bağırış sesleri mahalleyi inletiyordu. İlk defa bu kadar çok bağırdıklarını duyuyordum. Resmen çığlık atıyorlardı. Savaş hızlıca arabadan inip yanına geldi.

"Hey, niye kavga ediyorlar? "

"Klasik kavgaları. "

Bir anda annemin bağırma sesini duydum

"İNDİR ŞU SİLAHI! "

Hızlıca içeri girdik. Hemen yanlarına gittim.

"Hey baba! Ne yapıyorsun! "

"Sen karışma işime! "

"Babanı duydun. Seni ilgilendiren bir şey yok! "

"Ama ben sizin kızınızım.. "

"Umrumda mı bu? Ayrıca bu ne alaka! Seni sevmiyoruz ve bizim kavgamıza karışmanı istemiyoruz! "

Bu sözler kalbimi kırdığı sırada babam tetiği çekti ve anneme nişan aldı. Savaş yanımda şaşkınlıkla bakıyordu.

"ANNE! "

Annemin vurulacağı sırada önüne geçtim ve kolumdan vuruldum. Acı içinde kıvranırken babam bana son bir bakış atıp evden çıktı.

"NİDA! "

Savaş beni kucağına aldı.

"İyi misin? "

"Ah, kolum... Çok acıyor.. "

Savaş, anneme sert bir bakış attı ve evden çıktık. Beni arabada arka koltuğa bindirdi ve hızlıca sürücü koltuğuna oturdu. Gözlerim aralık bir şekilde tavana bakıyordum.

"Nida, kolun acıyor mu? "

"Çok acıyor! " derken acı içinde bağırıyordum. Savaş her bağırdığımı duyduğunda suratına korku ve hüzün dolu bir ifade yerleştiriyordu.

Hastaneye geldiğimizde Savaş arabadan inip arka kapıyı açtı. Dikkatlice beni kucağına aldı.
Acıdan bayılacak derecedeydim, gözümden yaşlar akıyordu.

"Dayan Nida. Geçecek.. "

Hızlıca beni sedyeye yatırdılar.

"Savaş neredesin?! "

"Buradayım Nida, yanından ayrılmayacağım"

Son gördüğüm şey doktorlar olmuştu. Gözlerim yavaşça kapandı.

Gözlerimi saatler sonra açtığımda kendimi bir odada buldum. Başım çok ağrıyordu. Aklıma Savaşın söyledigi söz geldi. 'Buradayım Nida, yanından ayrılmayacağım' 
Başımı yandaki koltuğa çevirdim. Gerçekten yanımdan ayrılmamıştı. Sanırım geceydi. Savaş koltukta uyukluyordu.

"Savaş.. "

Savaş hemen gözlerini açıp ayağa kalktı.

"Nida! Uyanmışsın! İyi misin? "