Shattered Vows

CHAPTER 11

WARNING: The following scene contains mature and sexually explicit themes intended for adult audiences (18+) only. Reader discretion is advised.

UMUULAN NANG makalabas si Eunice sa restong pinagdalhan sa kanya ni Keus.

Pero parang wala lang sa kanya kahit basang-basa na siya habang naglalakad sa gilid ng highway. Habang ang ibang tao ay nagmamadaling maghanap ng masisilungan, siya naman ay tahimik na nagpatuloy sa paglalakad.

Parang kanina lang, sobrang liwanag at ganda ng sikat ng araw pero ngayon, bumuhos bigla ang malakas na ulan.

"You can't really predict what will happen in the future." Napangiti siya nang mapait habang binulong iyon, natawa pa sa sariling kalokohan.

How can I even compare life to this innocent weather? Napailing siya. Baka nga tuluyan na siyang nababaliw.

Tahimik niyang binagtas ang daan pabalik ng bahay nila Diana, pero hindi niya mapigilang sariwain ang mga nangyari kanina. At sa tuwing bumabalik sa isip niya ang mga salitang binitiwan ni Keus, ramdam na ramdam niya ang sakit.

How can I mistake pity for love?

Isa lang ang malinaw sa kanya ngayon. "Ang tanga-tanga ko," mahina niyang sambit habang tumingala sa madilim na langit na tila nakikiramay sa bigat ng nararamdaman niya.

Hanggang sa mapaupo siya sa gilid ng kalsada. Malakas pa rin ang ulan, kakaunti lang ang dumadaang sasakyan, at basang-basa na siya mula ulo hanggang paa. Wala na rin siyang gana pang maghanap ng masisilungan.

Nagpatuloy siya sa paglalakad hanggang makarating siya sa dating bahay ng kanyang mga magulang.
Kung hindi ba sila namatay, magiging mas maayos ba ang buhay ko ngayon?

Ilang beses pa siyang nag-isip bago siya tuluyang pumasok sa loob.

Sa mga nakaraang taon, pilit niyang iniiwasan ang lahat ng bagay na may kinalaman sa mga magulang niya. Ayaw niyang maalala ang takot at galit sa tuwing bumabalik sa isip niya kung paanong pinatay ang mga ito sa mismong harap niya.

At sa huli, hindi niya maiwasang magalit sa Diyos. Kinuha na nito ang mga magulang niya, pati ang lolo't lola niya, tapos pati mga anak nila at ngayon naman, siya na lang ang natira.

Gusto niyang yakapin at patawarin si Keus, pero sa tuwing naiisip niya kung paano siya nito gustong hiwalayan ilang linggo lang ang nakalipas, hindi niya magawang maging masaya.

Makasarili ba kung hilingin kong mahalin din niya ako? Mahal na mahal niya si Keus kahit ang paglaya nito, kaya niyang ibigay. Pero hindi ba pwedeng siya rin ang piliin nito? Hindi ba pwedeng mahalin din siya nito sa paraang ipinangako nito sa harap ng Diyos na tatanggapin siya nang buo at hindi sasaktan? Na kahit mali siya sa paningin ng lahat, tama pa rin siya sa paningin ni Keus?

Pero hindi gano'n ang narinig niya. Ang salitang "mahal kita" na binitiwan nito ay hindi pagmamahal, kundi awa. At iyon ang pinakamasakit.

Kung mahal talaga siya ni Keus, sana pinagkatiwalaan siya nito.

"GAGO KA BA, Keus? Wala ka na bang awa sa asawa mo!" sigaw ni Dwayne habang sunod-sunod ang sapak na ibinibigay dito.

Tatlong oras na ang lumipas pero wala pa ring balita kay Eunice. Lahat ng pwedeng puntahan nito, hinanap na nilang magkapatid, pero wala pa rin.

At ngayon, dahil kay Trake, nalaman na rin ni Keus ang lahat.

"I-I didn't k-know..." bulong ni Keus, halos walang boses.

Isang sapak na naman ang pinakawalan ni Dwayne. Tumama lahat ng suntok sa mukha nito, pero ni minsan, hindi gumanti si Keus. Tinanggap lang niya lahat.

"Dwayne, tama na. Being angry won't help," ani Zyrah habang pinipigilan ang lalaki.

"Don't interfere, Zyrah. I think my friend needed that punch," sagot naman ni Trake, halatang ubos na rin ang pasensya sa kanila.

Nang tumigil si Dwayne, mahina pero matatag ang tinig ni Keus.

"If you're done... I better go. I will search for her."

Tahimik lang si Diana. Galit siya sa nangyari pero hindi niya rin maiwasang maawa. Naiintindihan niya si Keus, pero mas kawawa si Eunice.

"Huwag ka nang magsayang ng oras. Isa na lang ang naiisip kong lugar na pupuntahan niya..." Mahinang sabi ni Diana habang hinahatak palabas si Keus. "Do you know the Caseria's mansion?"

Mahina lang ang tango ni Keus. Nanghihina siya, pero nag-abot pa rin siya ng susi mula kay Diana.

"I really hate you for hurting my friend," dagdag pa ni Diana bago umiwas ng tingin.

"I-I'm sorry... It's all my fault. I promise this will be the last time," sagot ni Keus bago siya tuluyang naglakad palayo.

MALAKAS PA rin ang ulan. Nakaupo lang si Eunice sa may pinto ng lumang bahay, ni hindi siya makapasok dahil wala siyang dalang susi.

Basang-basa na siya, nanginginig sa lamig, at ilang oras na siyang nakaupo roon.

Doon siya natagpuan ni Keus. Takot man at nag-aalangan, nilapitan niya ito at hinubad ang suot niyang jacket para ipatong sa balikat ng asawa.

Gulat si Eunice. Napatayo siya, muntik pang matumba kung hindi siya agad nahawakan ni Keus. Pero agad din siyang umiwas.

"Where did you get that key?" mahina niyang tanong.

"From Diana. They're worried about you."

Napapikit si Eunice, biglang nanghina, at wala na siyang nagawa nang alalayan siya ni Keus papasok sa bahay.

Pag-upo niya sa sala, ramdam niya ang bigat ng hangin. Nakayakap si Keus, pero wala na siyang lakas para itulak ito.

"Pwede ka nang umalis," mahina niyang sabi.

"No. Alam kong hindi ka uuwi. So I'm staying."

Nabigla siya. Hindi ito ugali ni Keus. Siya ang tipo ng lalaking umaalis kapag ayaw na. Pero ngayon, he was begging.

"L-let me stay... for the last time. I-I'm begging you."

Napalunok si Eunice habang nakatitig sa mukha ni Keus. Before she could even stop herself, their lips touched soft at first, pero agad na lumalim.

The kiss was warm, sweet, and overflowing with longing. She could taste the alcohol on his breath, but the heat of the desire they had long kept locked inside their hearts burned even stronger.

Keus's lips trailed down her cheek, then to her neck, leaving a string of desperate marks. Parang mga bakas ng isang pananabik na hindi na niya kayang itago. Eunice's hands gripped his shoulders, her knees weakening as his hot breath fanned against her skin.

"Keus..." she whispered, her voice trembling, unsure if it was a protest or a surrender.

He pulled her closer, arms locking around her as if he'd never let go. His hand slid to her waist, caressing, exploring, every movement raw and hungry, as if shouting the words he couldn't say out loud.

Their lips met again this time fiercer, deeper, carrying all the pain, the love, the desperation they both tried to bury. Eunice closed her eyes, choosing to forget everything else, giving herself to the moment that consumed them.

And with every kiss, with every touch, Keus poured out one truth he couldn't hold back.

"I love you. I never stopped loving you... Please, believe me."

Until exhaustion claimed them both, and Eunice drifted to sleep, still wrapped in Keus's arms, his embrace unyielding, as if letting her go was never an option.