Οι φλόγες ανάμεσά μας

10 •After Party•

  Ας σβήσει κάποιος τον ήλιοοο. Είχε ήδη ξημερώσει και οι πρώτες αχτίδες είχαν βγει στο φως. Ένιωθα χάλια παρόλο που δεν είχα πιει. Σηκώνομαι και κατευθύνομαι προς το μπάνιο. Γιατί οι αποστάσεις σε αυτό το σπίτι είναι τόσο μεγάλες; Φτάνω στο μπάνιο, ρίχνω νερό στο πρόσωπό μου και ξεβγάζω το μακιγιάζ μου. Στρώνω λίγο τα μαλλιά μου γιατί είμαι σα τον Μόγλη και ξανάκατεβαίνω κάτω. Με την άκρη του ματιού βλέπω έναν άνθρωπο να καπνίζει στη βεράντα. Φυσικά είναι ο Ορφέας. Δεν αποχωρίζεται ποτέ τη χρυσή του.
- Καλά ξυπνητούρια.
- Τι ώρα είναι;
- 12.
- 12; Πότε θα κάνουμε την εργασία;
- Χαλάρωσε έχουμε όλη μέρα.
- Ναι μέχρι να ξυπνήσουν και οι άλλοι σωθήκαμε. Για φέρε μου μια τζούρα τώρα.
- Ούτε να το διανοηθείς.
- Μα θέλω.
- Αδιαφορώ. Βλάπτει την υγεία σου.
- Από πότε ενδιαφέρεσαι εσύ για την υγεία μου;
- Από τότε που συμμετέχω στην σεξουαλική σου υγεία.
  Αυτό ήταν σμουθ πρωινιάτικα.
- Μάλιστα... Και αφού βλάπτει τόσο, εσύ γιατί καπνίζεις;
- Για να ξεχνάω.
- Να ξεχνάς τι;
Τον είδα που κοιτούσε αριστερά και δεξιά σαν να ήθελε να μου πει κάτι.
- Την παρουσία σου.
- Δε νομίζω να είμαι τόσο ανυπόφορη
- Πίστεψε με...
Με κοιτά στα μάτια.
- Δεν αντέχεσαι.
- Αλλά μου έδειχνες χθες βράδυ..., είπα καθώς του χάϊδευα τον ώμο.
Όπα Ερατώ τι κάνεις, φλερτάρεις με τον Ορφέα; Για μαζέψου.
- Αα ναι; Μπορώ να σου κάνω μια αναπαράσταση. Άλλωστε η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως.
- Μπα, προτιμώ να κοπώ.
- Εσύ ποτέ δε θες να χάνεις.
Είπε καθώς ερχόταν κοντύτερά μου.
- Που βρίσκομαι;
- Αναστα ο κύριος. Σηκώθηκες καμάρι μου;
- Μμμμμμ. Τι μέρα είναι;
- Η τελευταία σου. Σήκω να ετοιμαστείς να αρχίσουμε αυτή την εργασία κάποτε.
- Πωωωω είναι κι η εργασία ρε γαμώτο.
- Ε ναι Μάγδα είναι και η εργασία. Ξύπνα και τον άλλο δίπλα σου.
- Καφφγγγ
- Τι;
- Καφεεε, είπε με φωνή αγουροξυπνημένου ο Μίλτος.
- Άντε τράβα φτιάξε καφέ στον φίλο σου.
- Εγώ;
- Ναι σορρυ ξέχασα να αναφέρω ότι εσύ μένεις εδώ.
- Πωωω.
- Κάτσε αδερφέ σηκώνομαι κι εγώ να φτιάξω κανά τοστ γιατί εσύ πάντα μου το καις.
- Καμμένος ήταν αυτός από πάντα.
- Αστείοοοο.
- Προχώρα.
  Κατευθύνθηκαν μαζί προς τη κουζίνα.
- Και για πες Ερατώ... Τι έγινε χθες βράδυ;
- Τι να γίνει;
- Οοο έλα τώρα. Με τον Ορφέα λείπατε πάνω από ένα δεκάλεπτο. Τι κάνατε;
- Κουκιά σπέρναμε.
- Οο πες μου.
- Ωραία αλλά τσιμουδιά. Φασωθήκαμε.
- ΠΑΛΙ;
- Σκάσε μωρή. Και... όχι μόνο.
- Μολόγα τα.
- Μπορεί να μου έβαλε και δάχτυλο λέω μπορεί.
- ΤΙ ΣΟΥ ΕΒΑΛΕ;
- ΣΚΑΣΕ ΡΕ ΜΗ ΜΑΣ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΜΕΣΑ.
- Μιλάμε έχω πάθει διπλό σοκ. Πρώτα σε φασώνει και ύστερα σου βάζει και δάχτυλο. Όταν τα έλεγα εγώ...
- Απλά ήταν σε πάρτι και είχε καυλώσει και ήθελε κάπου να ξεσπάσει. Δε με θέλει πραγματικά.
- Ναι αλλά ποια τον καύλωσε;
- Ντάξει όπως και να χει δεν είναι σοβαρό άτομο. Για καβάτζα με βλέπει.
- Και.. ήταν καλό;
- Μάγδα ήταν απίστευτο. Λίγο ακόμη και θα είχα τελειώσει.
- Γιατί δε σκέφτεστε να κάνετε friends with benefits;
- Τι λες μωρέ, αυτά είναι βλακείες.
- Μη το λες. Έχετε τεράστια σεξουαλική ένταση μεταξύ σας και κάπως πρέπει να ξεδώσετε. Οπότε απλό, ωραιότατο σεξ χωρίς συναισθήματα. Τόσο απλό.
- Θα το σκεφτώ.
- Μη το σκεφτείς και πολύ.
- Σκάσε έρχονται.
- Κορίτσια φέραμε και σε εσάς τοστάκια μη μας πεινάτε.
- Είδες το μωράκι μου, πάντα με σκέφτεται.
- Ξερνάω. Λοιπόν νεόνυμφοι δε πηγαίνετε σπιτάκια σας να κάνω αυτή τη ριμαδοεργασία να τελειώνουμε;
- Οκ, μωρό μου να έρθω σπίτι σου;
- Φυσικά.
Είπαν και έφυγαν. Και έμεινα με τον Ορφέα.
- Λοιπόν... Τι λες να κάνουμε;
- Εε την εργασία;
- Με απογοητεύεις...
- Κρίμα. Ξύπνα τη γκόμενά σου τώρα.
  Ξύπνησα και τον Μιχάλη και στρωθήκαμε στη δουλειά. Εγώ και ο Μιχάλης δουλεύαμε περισσότερο, ο Ορφέας πού και πού πετούσε καμιά έξυπνη ιδέα και η Βάσω ήταν πολύ απασχολημένη να κοιτά πιο βυζί της είναι μεγαλύτερο, το δεξί ή το αριστερό. Μετά από κανά τρίωρο επιτέλους τελειώσαμε.
- Επιτέλους.
- Ναι γιατί κουράστηκες πολύ Ορφέα.
- Θα σε ξεκουράσω εγώ μωρό μου.
- Ωχ Παναγία μου.
  Βγήκα έξω στο μπαλκόνι να ξεσκάσω λίγο και ένιωθα κάποιον να με πλησιάζει.
- Έλα Μιχάλη. Τι λέει;
- Είμαι εξουθενωμένος.
- Ε ναι αφού όλη την εργασία εμείς οι δυο τη κάναμε.
- Αλλά αναρωτιόμουν...
- Ναι;
- Θα ήθελες το άλλο Σάββατο, να βγούμε;
- Οι δυο μας;
- Εε ναι. Μπορείς;
- Δεν έχω κανονίσει κάτι οπότε γιατί όχι.
- Να έρθω να σε πάρω κατά τις 8 δηλαδή;
- Έγινε.
- Τέλεια.
Είπε και απομακρύνθηκε.
- Ραντεβουδάκι, ραντεβουδάκι;
- Πάλι εσύ μπροστά μου;
- Και πίσω σου αν θες...
- Έλεος.
- Θα βγεις με αυτόν τον χλεχλε;
- Τρίτη φορά που επαναλαμβάνομαι. Δε σε απασχολεί. Έχω κι εγώ ερωτική ζωή ξέρεις.
- Αα ναι; Αυτό που ξέρω είναι ότι δε θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα απ' ότι εγώ.
- Μην ορκίζεσαι.
- Είμαι κάθετος.
- Να οριζοντιοθείς.
- Μωρό μουυυυ
- Σε φωνάζουν.
- Δε τελειώσαμε ακόμη.
- Καλά ντάξει.
  Μετά από κανά 5λεπτο μπήκα μέσα και είπα στο «ζευγαράκι» ότι φεύγω.
- Έχω να διαβάσω άλγεβρα.
- Να φύγεις και να μας αφήσεις μόνους με το μωρό μου.
- Αυτό σκοπεύω να κάνω. Άντε γεια.
...
  Τελειώνω το διάβασμα και ακούω το κινητό μου να δονείται. Δε μπορεί!
- Τι γίνεται Σέργιο; Μας θυμήθηκες;
- Έλα βρε μικρό, αφού ξέρεις την μεγάλη διαφορά ωρών.
- Δικαιολογίες, δικαιολογίες.
- Σου λείπω καθόλου;
- Μπαα. Περνάω τέλεια μόνη μου στο σπίτι.
  Ο Σέργιος είναι ο μεγάλος μου αδερφός. Κέρδισε υποτροφία στο Princeton στην Αμερική πέρυσι και τώρα σπουδάζει εκεί πολιτικός μηχανικός. Πάντα ήταν το πρότυπο μου από μικρή. Είναι δυνατός, έξυπνος, πεισματάρης και πάντα αισιόδοξος.
- Αα έτσι ε; Δε νομίζω να κάνεις τίποτα πάρτι και τέτοια.
- Εγώ; Ποτέ.
- Καλά μικρή ας κάνω πως το πιστεύω.
- Εσύ πώς τα περνάς;
- Αν εξαιρέσεις το διάβασμα, πένα. Η φοιτητική ζωή εδώ στο campus είναι γαμάτη. Και γνώρισα και την Monica...
- Οπα Μόνικα λέγοντας;
- Ψηλή, ξανθιά με γαλανά μάτια. Σπουδάζει φαρμακευτική και είναι πολύ καλή.
- Όλοι σας θέλετε ψηλές ξανθιές γαλανομάτες.
- Μα κι εσύ το ίδιο είσαι.
- Άλλο εγώ. Και πώς πάει το ειδύλλιο.
- Πολύ καλά. Το υπολογίζω σε δυο μήνες να περνάμε βέρες. Έχεις τρελαθεί καλέ; Την προηγούμενη εβδομάδα την γνώρισα σε ένα πάρτι. Και υπάρχει ένα ενδιαφέρον, φλερτάρουμε.
- Κάτι σαν situationship δηλαδή.
- Πες το κι έτσι.
- Και να σου πω. Κανένας ωραίος Λατινοαμερικάνος για εμένα υπάρχει;
- Ήρεμα εσύ. Αλλά σε πληροφορώ... Ο κολλητός μου ο Marco, είναι από Ουρουγουάη.
- ΙΙΙΙ. Στείλε ίνστα τώρα.
- Είπαμε ήρεμα.
- Καλααα.
- Η μαμά... Πώς είναι;
- Ο γιατρός λέει καλύτερα.
- Συγγνώμη που δεν είμαι εκεί μαζί σου να τη φροντίζω. Το περνάς όλο μόνη σου.
- Μην ανησυχείς μια χαρά είμαι εγώ. Εσύ κοιτά να ρίξεις την Τζέσικα.
- Μόνικα.
- Εε Μόνικα ναι.
- Καλά μικρό, να περνάς καλά και να διαβάζεις ε;
- Ναι ναι.
- Άντε σε κλείνω.
- Φιλάκια
  Και με αυτά και με εκείνα, βράδιασε και αποκοιμήθηκα.

Και καααατ! Τελείωσε πιο ήρεμα αυτό το κεφάλαιο. Τα λέμε στο επόμενο!
-Μ🫶🏻