Tahanan
Ang lupa,
Pinagkaloob na kaniya.
Pinagkukuhanang buhay ng punla.
Tayo’y pinagkaka-isa,
Kahit man malayo sa isa’t-isa.
Siyang handog ng taas—
Tumatatrato nang patas.
Pagmamahal niyang likas,
Na walang kapantay niyang gilas.
Ang apat na haligi,
Semento ng aking nilalagi.
Lakas na binibigay ay lagi—
Hindi babagsak sa sagi.
Hindi buo kung bilang lang ay tatlo.
Pinatitibay ang aking puso.
Naro’n sa aking pagka-talo.
Sa aking mga naipanalo—
Kailanman sila’y hindi maglalaho.
Ang tatlong ilaw,
Kahalagaha’y hindi mababaw.
Mahalaga sa ano mang saklaw.
Kanilang liwanag ay umaapaw.
Liwanag sa aking mga dilim,
Gabay tungo sa aking mithiin—
Hindi mawalay sa aking piling,
Kailanman ay iibigin.
Ang mga bulaklak,
Mga binibigay ninyong halimuyak,
At pagmamahal ninyong payak,
Nais kayo’y laging kayakap.
Kasiyahang mabibiga’y hanggang ulap.
Sa mga silakbong natagpo,
Patuloy paring luningning na bigay ninyo.
Hindi man sila aabot sa libo,
Ngunit labis ang nabibigay na ngiti sa labi ko.
Lupang kinaroroonan ng aking nilalagi.
Tahanang kinalalagyan ng aking mga haligi.
Mga haliging nangangailangan ng liwanag.
Liwanag para maaninag ang aking mga bulaklak.
Ang aking tahanan,
Munting tirahan,
Na inilarawan.
Hindi man sa tunay,
Ngunit ito’y isang bagay—
Simbolo ng mga taong may kahulugan sa aking buhay.
