Η Αγάπη Μας Μια Θάλασσα

Κύκλος Λάσκαρη

Εκείνο το πρωινό είχε αφήσει τα μαλλιά της λιτά και απλά τα είχε καλύψει με ένα μπλέ μαντήλι.Την προηγούμενη φορά είχε φανεί απρόσεκτη και είχε ξεχάσει να τα ξαναπιάσει με αποτέλεσμα να κινήσει υποψίες,εξού και η ανάκριση της Γερακίνας

Η Θεοφανώ κατέβηκε και κάθισε λίγο μαζί της

"Ασημένια μαχαιροπίρουνα πάνω, ασημένια κάτω,σκαλιστές ντουλάπες πάνω,σκαλιστές κάτω,σκαλιστές καρέκλες πάνω,σκαλιστές κάτω,δε θα αδικήσω καμιά σας"

"Κυάλια να μας πάρεις,να κοιτάμε να σκουριαζουμε"

Είπε γελώντας η Μεταξία

"Ευχαριστώς,κυάλια πάνω,κυάλια κάτω"

Έγραψε η Γερακίνα

Ήταν υπολογιστική η Γερακίνα,όλα τα χε τακτοποιημένα.Στον πύργο θα έμεναν εκείνη με το Σπήλιο και η φαμίλια του Θράσου,για τη Θεοφανώ και τη Μεταξία είχε χτίσει άλλον στο Γερολιμένα να ναι οι δυο τους παρέα.Ηξερε πως δε θα τις πάντρευε εκεί εξού και ο Γερολιμένας. Στη χειρότερη να έμενε μόνη της η Θεοφανώ και η Μεταξία να πήγαινε στο Γύθειο,γιατί όχι και κει είχε εύπορους εμπόρους.

"Εγώ φεύγω"

Είπε η Θεοφανώ

"Που πας?"

"Στο Γερολιμένα,στην Κερασίνα"

"Τα σέβη μου στους γονείς της"

"Ευχαρίστως "

~~~

Ο Αντρέι θα την περίμενε στο γεφυράκι.
Στην πραγματικότητα εξυπηρετούσε πιο πολύ ως σημείο για βόλτα ή για μικροδουλειές παρά για να ενώσει δύο όχθες, τρέλα κάποιου ξενομεριτη.Μα για τη Θεοφανώ ήταν δώρο όπως και για κάθε παράνομο ζευγάρι.

"Ανησύχησα"

Είπε ο Αντρέι

"Μη φοβάσαι,όλα καλά"

Ο Αντρέι έπιασε και την προσγείωσε στην αγκαλιά του

Η Θεοφανώ έκανε ένα βήμα πίσω και χαμογέλασε ντροπαλά

"Μπλε,αυτό είναι το χρώμα σου"

Η Θεοφανώ χαμογελασε αυθόρμητα

"Δε ξέρεις πόσο λατρεύω από το χαμόγελο,όταν το σκάει και βγαίνει αυθόρμητο είναι το πιο πολύτιμο δώρο, σκοπός για να κατακτήσω ενα ακόμα από τα χείλη σου"

Η Θεοφανώ έβαλε το κεφάλι της κάτω από το πιγουνι και πέρασε τα χέρια της στα δικά του.Λατρευε να ακούει την καρδιά του να χτυπά σαν τρελή,ήξερε πως χτυπούσε για εκείνη