Beauty Beyond Compare

Chapter Eight:

I guess kung normal ka talaga, tatanggapin ka ng mga tao at ituturing karing tao.  I felt sad as I stared at my reflection in the mirror.

But I love the girl in front of me. I accept who I am.

I think she's beautiful, I still think she's normal. I promised myself that if the world ever turns its back on me because of whatever illness I have, I will accept myself. Even if hurtful words are thrown at me, I can heal myself.

Hindi naging mahirap ang high school life ko, syempre kasi normal ako eh. Tinatago ng itim kong wig ang totoong kulay ng buhok ko. Tinatago ng contact lense ang totoong kulay ng mga mata ko. Tinatago ko kung ano ako. Kaya natatanggap nila ako.

Hinawakan ko ang sarili kong kamay.

"Ngayon lang ito. Matatanggap ka rin nila." I smiled bitterly. If they are truly my friends, they will understand me, right?

I was surprised when my room darkened a bit. Moore was sitting by my window, blocking the sunlight.

"Kamusta ang first month mo sa school?" tanong niya. Tumayo ako at lumapit sa kaniya. Tinulungan niya akong umupo sa bintana, katabi niya.

"Okay naman, tanggap nila ako."

"Kasi ganiyan ang hitsura mo." naiilang siyang ngumiti. "Kailangan ba talagang itago mo ang sarili mo? I mean, oo maganda ka naman sa ganiyang... pero mas maganda ka kung—"

"Alam mo namang ituturing nila akong katatawanan kung magpapaka normal ako diba?" natahimik siya. Bumuntong-hininga siya bago tumingala.
"Okay lang naman sa akin eh. Ngayon lang naman ito, siguro kapag sigurado na akong mapagkakatiwalaan sila, saka na lang ako aamin."

Iniisip ko pa rin kasi ang utos ni Mommy. Malalagot ako kapag pinaalam ko ang sakit ko sa ibang tao. I'm tired of her hurting me, so to avoid getting hurt, I'll just do this.

"Nandito ako palagi, Bell. Po-protektahan kita," nagulat ako sa sinabi niya. Tumalon siya pababa ng kwarto ko at lumapit sa akin. "Nasa kabilang room lang ako, kung may manakit man sa'yo, tawagin mo ako kaagad."

Bumilis ang tibok ng puso ko dahil doon. My heart started beating faster because of that. He's really annoying, how can I hide these feelings when he's so close? My cheeks are probably turning red.

I playfully pushed him on the forehead. "Yes!" I turned away and faced the setting sun. "Thank you, Moore."

Naramdaman ko ang braso niya na umakbay sa akin. "Ako ang totoo mong kaibigan, sa akin, puwede kang magpakatotoo dahil tatanggapin kita."

Hiniling ko na lang na matapos na agad ang araw o kaya umalis na siya dahil pakiramdam ko sasabog na ako sa sobrang kilig. At nang makauwi nga siya ay tumili ako nang tumili sa unan ko habang nakabaon ang mukha ko. Naramdaman kong naglalakad si Seamone sa likod ko kaya hinayaan ko lang siya hanggang sa nahiga siya sa ulo ko.

"You can't sleep there, Seamone," I was surprised when I felt something warm on my head. No, it's a warm liquid. "Oh no! Seamone!"

Kinuha ko siya sa ulo ko bago ko tanggalin ang suot kong wig. Inamoy ko kung ano yung basa sa ulo ko. Ihi! Umihi si Seamone sa wig ko! Hindi puwede, may pasok ako bukas!

"Seamone naman! Bakit ka umihi sa wig ko?" pakiramdam ko maiiyak na ako na matatawa. Pati ba ikaw? Ayaw mong naka-wig ako?

"Meow,"

Napabuntong-hininga ako bago tumayo at labhan ang wig ko. Iniisip ko na lang kung paano ko ito patutuyuin.

"Kung hiramin ko kaya ang blower ni Mommy?" napangiwi ako. As if magpahiram siya.

Pero wala siya ngayon? Sandali lang naman eh. Matapos kong labhan ang wig ko ay nagtungo ako sa kwarto niya. Ito ang unang beses kong makakarating doon. Nagulat pa ako na makalat ang kwarto niya. Simula kasi nang ipanganak ako, ang sabi ng mga katulong, naghiwalay na raw ang parents ko ng kwarto. Na gi-guilty pa rin ako dahil kasalanan ko iyon.