COLD HEARTED MAN ( Book 2 )

SEPARATE PATH

DANIELLE'S POV

It's been a year now simula nong dumating kami ni Tito Archie dito sa US until now on going parin ang construction pero mas maayos at kumportable naman ako dito wala akong iniisip na kahit ano gaya ng dati at hindi nagaalala sa mga taong naiwan ko sa pilipinas, tungkol naman samin ni Matthew ganun parin tuloy parin sya sa ginagawa nyang pagiwas sakin pero may mga oras na naririnig kong kausap nya si Tito Matheo at kinukumusta rin ako, minsan naman pag hindi ko alam sinasabi rin ni Tito sakin. So far Matthew is getting better now sabi ni Tito Archie bumabalik na sa dati si Matthew hindi narin masyadong nagkukulong sa kwarto at mas madalas na nakangiti at hindi na masyadong mainitin ang ulo, tungkol naman kay kuya Ranielle ayon kung kailangan aalis ng bansa tyaka nag karoon ng boyfriend pero sabi nya mukang hindi naman kaso sa boyfriend nya ang nasa ibang bansa sya kayang kaya daw non mag back and forth from us to Manila.

"Danielle anak may naghahanap sayo sa office"
"Sino daw po, sorry Tito inaayos ko po yong payroll natin ee"
"You can do it later priorities that person at your office"
"Okay po"
Tumayo na ako at lumabas ng sleeping quarters ko,
"Be nice to her okay"
Napakunot noo nalang ako sa sinabi ni Tito, her? why he's letting someone came inside the site at babae pa.
Pagdating ko ng office namin ni Tito nay nakaupo sa harapan ng table ko at nakatalikod sakin,
"Good afternoon ma'am sorry I'm late what can I hel--"
"Danielle"
Agad nawala ang ngiti sa mga labi ko ng makita ko kung sino yong babaing nasa office ko.

"Anong ginagawa mo dito? Maninira ka nanaman hindi kapa ba kontento sa naging resulta ng ginawa nyo? Hanggang ngayon naghihirap si Matthew naghihirap yong taong Mahal ko para maging maayos dahil sa traumang mas pina lala nyo pa, ngayon may lakas ka ng loob na ipakita sakin yang muka mo?"
"Can you please listen to me first?"
"Listen to you? For what reason huh Trisha? Kasi kahit pakinggan kita kahit pa anong paliwanag ang sabihin mo wala ng mababago, wala ng maayos at hindi muna maibabalik ang kung anong meron noon bago kayo manira marami ng nangyari, kahit magpaliwag ka hindi muna mabubura yong katutohanan na dahil sa pagiging selfish nyo lumalaya nag depression ng taong Mahal ko, nag hilawalay kami na aksidente ako at na coma ng napakahabang panahon at hanggang ngayon wala na sakin yong taong Mahal na Mahal ko taong iniingatan kong wag masaktan taong rason ko bakit ko parin pinipiling magpatuloy sa buhay, Trisha youe explanations can't rewind everything, at hindi na maibabalik sa dati kahit ano pang paliwanag ang gawin mo."

I look at her and now she's crying, gusto kong maawa pero naaalala parin ng utak ko yong muka nyang nakakainsulto nong mga panahong ginagawa nila yong bagay na sumira sa mundo at pangarap ko,

"Wag kang umiyak hindi nakakaawa, kung ang dahilan mo para magpaliwag ay para maayos ka sa pamilya mo hindi ko ibibigay sayo yon dahil sinira mo rin ang pamilya ko, patas na tayo ngayon Trisha, alam mo kung saan ako naaawa? Don sa batang ipinanganak mo bakit? Dahil sa ugali at gawain nya lalaki syang walang ama dahil kahit nanay nya hindi alam kung sinong nakabuntis sakanya. Alam ko syang yong maganda buhay na ibinigay sayo ng pamilya mo at kung ano man ang nangyayari sayo ngayon, you deserve it because of what you've done and what decisions in life you made, umalis kana baka makuha kupa ang ugali mo at magpanggap ako dito ginagahasa mo hindi kuna alam kung may muka kapang ihaharap sa mga tao sa paligid mo"
Lumabas na si Trisha ng pintuan habang umiiyak at sya namang pag pasuk ni Tito Matheo.

"Danielle"
"Tito sorry, hindi ko po kayang pakinggan ang kung ano mang salita na manggagaling sa bibig nya, Tito kahit anong paliwanag pa ang gawin na wala ng mababago pa sa kung anong meron ako ngayon at sa kung anong nangyari noon"
"Alam ko pero ayaw mo ba na gumaan yang nararamdaman mo kapag narinig mo yong dahilan nya bakit nya ginawa yon?"
"Makakagaan po? Tito sa tingin ko hindi rin po, hindi rin makakatulong sakin ang paliwanag na yon mas gugustohin kong hindi malaman ang dahilan nya mas kakayanin ng konsensya ko na umusad ng hindi ko nalalaman ang sinasabi nyang rason bakit nya nagawa yon, mas bibigat at mas sasakit lang po ang kaluoban ko at mas lalong hindi ko kakayaning patawarin sya, mas mabuti na pong panahon nalang ang magdesisyon para saming lahat kung pano namin mapapatawad ang bawat isa at kung paano kami haharap at uusad bukas. Pagod at puno na po ang puso ko para tumanggap pa ng panibagong bagahing itatambak ko sa loob ko,"
"Naiintinhan ko, sige na magpahinga kana muna, call your kuya hinahanap ka nya kanina"
"Opo thank you po, sorry po ulit"
"Don't say sorry, sabi ko naman sayo naiintinhan ko."