cheer leader, sunki✓

17

gerçekten öyle içim daralmıştı ki. uzaktan biri bile kendimi zorlayarak yürüdüğümü anlardı.

okula gitmek istiyordum açıkçası ama riki'yi görmek istediğim içindi. onunla vakit geçirmek istediğim içindi.

dersle ilgili bir şey daha görürsem kusacaktım ve şaka değildi.

çocukların da beni merak ettiğine emindim ama annem telefonumu da almıştı ve şu anda da yanımda telefon yoktu.

"offf gerçekten ne yapacağımı şaşırdım. annemle kavga etmek istemiyorum. ders çalışıyorum ama görmüyor."

düşüncelerimden hiçbir şeyi farkında olmadan yaparken kendimi okulun önünde bulmuştum.

okul öündeki parka ilerlemiş ve salıncakların boş olduğunu görünce birine oturmuştum.

oturduğum gibi ağlamaya başlamıştım.

en son belki de 6 yaşında bindiğim bu salıncak beni aciz hissettirmekten başka bir şeye yaramamıştı.

arkadaşlarım burada oturmaya gelirken birkaç abur cubur alırken ben onların yanından ayrılıp ders çalışmıştım.

ben ne hissetmem gerektiğini bile bilmiyordum. ne yapacağımı bilmiyordum. aylardır sakladığım bu gerçek ortaya çıkınca kendimi tamamen bir işe yaramaz gibi hissetmiştim.

riki... evet ben böyle düşündüğümü söylesem bile hemen düşüncemin yanlışlığı için kırk saat konuşurdu. onu çok seviyordum hala düşünceleri, bana söyledikleri aklımdan geçse de kendimi işe yaramaz hissetmekten alıkoyamıyordum.

derin nefesler alarak gözyaşlarımın akmasını durdurmuştum. sadece hıçkırıklarım durmuyordu ama düzgün düşünmem de gerekiyordu.

okuldan duyduğum zil sesiyle ne yapmam gerektiğini tartmıştım. güvenlikteki abi diğerlerinin çıkmasına izin vermezdi ama ben hep erken gelip geç gittiğimden beni tanıyordu. sanırım okula girebilirdim.

bazen de 7/24 okulda olmam işe yarıyordu.

okulun kapısına gelmem ile güvenlik abinin yaklaşmasıyla gülümsemiştim.

"sunoo? bu kıyafetler ne? müdür girerse bana kızar biliyorsun değil mi?"

"biliyorum bay choi ama çalışmam gereken bir kitap vardı. onu unutmuşum acil girmem gerekiyor hemen geri dönmezsem istersen sen müdüre şikayet et."

"tamam tamam söylemem bir şey geç içeriye. yakalanma sadece."

saygıyla eğilip hızla içeriye girdiğimde koşarak sınıfa çıkmıştım.

sınıfa baktığımda herkes sınıftaydı hatta geldiğimi bile fark etmemişlerdi. normalde teneffüs içinde her yerde gezinip duran bizimkiler telefona gömülmüş bir şekilde oturuyorlardı.

acaba öğrenmişler miydi?

gerçi boş yere okula gelmeyeceğim de belliydi.

"hey yarım saattir size bakıyorum resmen."

hepsi şokla bana baktığında yunjin çığlık atarak bana sarılmıştı.

"çok korktum gerçekten. annenin sesi hiç iyi değildi."

"konuştun mu?"

"annemle konuşmuşlar ben duydum sadece."

jayle sarıldığımda eunchae "teneffüs bitiyo hadi büfeye inelim derse girmeyiz." demişti.

"hoca bizi öldürecek ama ohal kararı verildi."

soojin çok ciddi bir şekilde söylediği bu cümleyle elde olmadan gülmüştüm.

"tamam hadi gidelim. isterseniz toplanalım ben bugün izin işini hallederim."

"vayyy jay oppa bugün çok havalısın."

"sunghoon midem bulandı kes şunu."

ikisi birbirine sataşırken "ben tuvalete gideceğim. riki'ye haber verin olur mu? telefonum yok." demiştim.

eunchae gülmüş ve beni kapıya doğru ittirerek "büfeye gel yeter." demişti.

hızla tuvalete gittiğimde kızaran gözlerime bakıp dudaklarımı büzmüştüm.

"daha çirkin gözükemezdim herhalde."

yüzümü yıkayıp sarkan tişörtümü ve eşofmanımı düzeltmiştim. buraya gelirken ceketim omzumdan düşmüş ve bunu bile fark etmemiştim.

bu sırada tuvalete nefes nefese gelen riki'yi görmemle az önce zar zor ağlamayı durdurduğum gözlerim tekrar dolmuştu.

"riki..."

hemen kollarını bana sardığında ben de kariılık vermiştim.

"çok gerildim. gelmeyi bile düşündüm ama annen diğer çocuklara bile kızar gibi duruyordu. zaten beni tanımıyorken seni daha zor duruma düşürmek istemedim."

bu cümlesiyle daha sıkı sarıldığımda "ilk günümüzün böyle olmasını beklemiyordum." demiştim.

"inan ki ben de. sabah çok mutlu geldim jay içine-"

gülerek cümlesini kesmek için dudağının kenarına minik bir öpücük kondurduğumda şokla bana bakmıştı.

hala tepkisiz kalışı beni güldürse de daha fazla yüzüne bakamayacak kadar utanıyordum. boynuna kafamı koyduğumda bana tekrar sarılıp konuşmuştu.

"tamam artık sabahtan da mutluyum."

☀️
baktim ama umarim yanlislik yoktur
bolum nasil begendiniz mi merak ediyorumm