cheer leader, sunki✓

15

bugun orucluyum o yuzden hic kontrol edemedim
acliktan olecegimmm
umarim bi hata yoktur
☀️

riki annemin gelme ihtimaline karşı gittiğinde ben de eve girmiştim.

o bana dediği on beş dakika konuşmalarımızla bir saati bulsa da mutluydum. hem çok güzel vakit geçirmiştik hem de annemin bir şey demesini engelleyecek kadar da ders çalışmıştım.

kapıdan gelen seslerle kaşlarımı çatıp telefonuma baktığımda annemin normalde geldiği saatten erken gelmiş olduğunu fark etmiştim.

daha bu kadar erken gelmesini sağlayacak ne olmuştu acaba?

"anne? normalde 12'yi bulurdunuz niye bu saatte geldin?"

daha saat 10 bile olmamıştı.

ses gelmeyince merdivenlerden inmiştim. kapıda annemi görünce içim rahatlasa da kısa sürmüştü. ayakkabılığın yanına topukluları fırlatıp ceketini çıkartmıştı.

"anne neden bana cevap vermiyorsun? boşuna korktum senin yüzünden."

hiçbir şey demeden yanıma geldiğinde gözlerinin kızarmış olduğunu görmüştüm.

ben konuşamadan yanağıma yediğim sert tokatla kafam sağa düşmüştü zaten.

"BEN sadece sana güvendim. senin için çalıştım. o iğrenç patronlara senin için katlandım. gerçekten BU MUYDU SENİN BANA KARŞILIĞIN? oğlu idol olacak adamı anlattığımda da içinden dalga geçtin mi benimle? ne kadar salak bu kadın ders çalışıyorum sanıyorum dedin mi? SANA BİR ŞEY SORUYORUM KİM SUNOO!"

yere sanki yapıştırılmış gibi hem hareket edemiyordum hem de bir şey söyleyemiyordum.

kafamı oynatamıyor oluşum da ayrıydı.

"nasıl bana bunu yapabilirsin hala aklım almıyor. kafayı yemek üzereyim."

"ders çalışıyorum dediğinde de mi çalışmadan dans ettin? hiçbir şey olamayınca ne yapacaktın? o saçma salak şeyleri yaparak başarılı olacağını mı sanıyorsun? sadece psikolojin bozulacak."

"anne..."

"hocalarınla konuşacağım. arkadaşıma rapor yazdıracağım. özel derslere devam edeceksin. telefon ve okul yasak."

kafamı kaldırıp ona baktığımda karışmış saçlarını geriye atıyordu. gözümden yaş düşmesini engelleyemiyorken o da aynı şekildeydi.

riki'nin bana söylediği şeyleri söylemek istedim, çok istedim ama ağzım bantlıydı sanki.

hayır ders de çalıştım.

her istediğini yaptım.

sadece kendi isteğimi de gerçekleştirmek istemiştim.

"hiçbir şeye karşı gelemezsin. artık sana böyle olacağım çünkü sen bu tavrımdan anlıyorsun. önüne her şeyi getirmeme rağmen-gerçekten bunu bana nasıl yapabilirsin anlamıyorum."

gözlerimden yaşlar akmaya devam ederken olduğum yere oturmuştum.

az önce o kadar mutluydum ki belliydi bunun bozulacağı.

riki'ye ne diyecektim? ya da bir şey diyebilecek miydim ki? annem beni resmen bu eve tıkıyordu.

acilen annemle konuşmam gerekiyordu. bunu yapamazdı. kalkıp odasına doğru gittiğimde yere çökmüş ağladığını görmüştüm.

"anne..."

"ne var! çık şu odadan kim sunoo!"

"beni dinlemen gerekiyor!"