cheer leader, sunki✓

9

bu bolum oncesinde bilmiyorsaniz eger
cnblue-love
girls generation-genie
dinlenmesi onerilir. music videosunu izlerseniz daha iyi anlasilir
☀️

riki ben ders çalışırken bazen beni izleyip bazen de telefonuyla ilgileniyordu. anlamsız buluyordum yalan söylemeyeceğim.

yanımdaydı ve mutluydu. özellikle beni izlemekten gerçekten çekinmiyordu bunun yanında asla da sıkılmıyordu.

beni sevdiğini söylüyordu ama bu yaşta birinin böyle hissetmesi bana uzak geliyordu ya da ben biraz fazla uzaktım. bir fanusta büyütülmüş gibiydim her arkadaşlarımla konuştuğumda onların rahatlıklarına da şaşırdığım oluyordu.

gerçi düşüncelerimde tek bir yanlışım vardı o da onlar rahat değildi ben diken üstündeydim.

riki kulağıma eğilip "ne oldu? düşünceli gibisin çalışmayı bıraktın birden." dediğinde resmen nefesimi tutmuştum. evet onu durdurmamamı istemişti ama bu ani hareketleri benim için hiç iyi değildi.

hala yakınımda durup benden cevap beklerken madem o bu şekilde yaklaşıyordu benim de çekinmeme gerek yoktu.

ben de kulağına yaklaşıp "gerçekten sıkılmıyor musun? sevdiğin bir şey değil." demiştim.

"sevdiğim bir şey olmadığını nereden çıkardın?"

"ders çalışmak senlik bir şey mi?"

"ben onu kast etmemiştim ki. seni izlemekten niye sıkılmalıyım sunoo? hatta senin ders çalışman gerekiyordu ben planına katıldım ve şu an çalışmanı bölüyorum. ayrıca şunu bil ki seni izlemeyi seviyorum."

ben elde olmadan kızardığımda o da gülümseyip geriye çekilmişti.

"hadi çalış sonrasında seni çok sevdiğim bir yere götüreceğim."

fısıltısını duymam ile "nereye?" dercesine ona baktığımda o gözleriyle önümü göstermişti.

tamam belliydi öğrenemeyecektim şu an elimden gelen tek şey önümdekileri daha hızlı bitirip öğrenmek olacaktı.

ben bir saatte her şeyi bitirip ona döndüğümde kocaman bir gülümsemeyle beni peşinde sürüklemişti.

ve karaokeye gelmiştik.

o bana bir elinde salladığı tef ve diğer elinde uzattığı mikrofon ile bakıyordu.

dans edebildiğim kadar sesime de güveniyordum zaten ama böyle bir şey yapacağımızı beklemiyordum.

birileriyle karaokeye gitmek hep istediğim ama yapamadığım bir şeydi. annem arkadaşlarımın olmasına daha yeni yeni bir şey demiyorken tabii ki karaokeye gelememiştim.

elinden mikrofonu aldığımda klavyeyi de uzatmıştı. hem sevdiğim hem de bizi harekete geçirecek bir şey istiyordum.

o da diğer mikrofonu eline almış yandan kendine peruk takmış bana da bıyıklı bi gözlük vermişti.

kahkaha atarken o da benim attığım şarkıya gözlerini büyütüp "çok severim" demişti.

cnblue-love açmıştım. onunla söylemek eğlenceli olacaktı.

şarkıyı söylerken onunla uyumlu bir şekilde şarkıya göre dans ediyorduk. şarkının ritmine kendimizi öyle kaptırmıştık ki çok eğleniyordum.

"everybody clap clap clap~"

bunu dediğimde alkışlayıp rap kısmını o söylemişti.

şarkı bitmeden onun da benim gibi diğer şarkı için düşünmeye başladığına emindim.