Faded Memories (Completed)

Chapter 38

Hi!, @imellacinderella this Chapter is dedicted to you. Salamat sa pagbabasa at suporta. Enjoy reading.

♡♡♡♡♡

Salamat po sa lahat ng sumusuporta sa Faded Memories. Few chapters left at ending na. Thank you sa lahat ng votes na natatanggap ng story na ito at sa lahat ng nakakainspired na comments nyo. This is our first work here in wattpad. Unexpected po lahat. At first katuwaan lang talaga ito namin ng mga kaibigan ko hanggang sa naging seryoso. Hahaha!, funny but that's true po. Maraming pinagdaanan ang story na ito. Maraming luha ang nabuhos ng editor/co writer ko sa story na ito. And I'll be forever be thankful and blessed to ms. @leleleah sa lahat effort nya para mapaganda ang story na ito para po sa inyo mga minamahal naming readers. Kaya worth it po lahat ng sacrifices nya. Gaining hundred thousand reads was already a big blessing sobra pa kung tutuusin. Salamat po sa lahat ng sumusuporta. God bless everyone.

Enjoy reading!

-tamarayuuki♡

******

Kakatapos lang ng session namin for today. I was fixing my things when somebody sat in front of me. Napatingin ako sa kanya. He gave me his attractive killer smile. Agad akong nag-iwas ng tingin. May naaalala kasi ako sa mga ngiting iyon. 'Yong mga ngiti na sobrang kinabaliwan ko since my heart started to beat and long for that particular person. Na kapag nakita kong nakangiti na siya ay napapangiti rin ako. How I missed those smiles. Almost three months have passed but I still haven't seen those adorable smiles again.

"Hey, Laire! Why are you always avoiding my gaze whenever I'm looking and smiling at you? Is there something wrong or you just really like me?" mahanging tanong niya.

I rolled my eyes on him. Halos parehas na nga silang ngumiti, parehas pa rin mahangin ang ugali.

He was Ashton Geller, my classmate. Half Filipino and half French. Almost three months na rin siyang nagpaparamdam sa akin. Hindi naman ako manhid para hindi maramdamang may gusto sa akin ang lalaking ito. Pero di ko siya pinapansin.

Everyday he was giving me flowers. Tinatanggap ko naman pero kapag pauwi na ako ay ibinibigay ko iyon sa mga lolo at lola na nakakasalubong ko. Sobrang kulit pa niya. I already told him that I am married and I already have a daughter pero di naman siya naniniwala sa akin. He told me last time na ayos lang daw sa kanya kahit may anak na ako. Inamin na rin niya sa akin na gusto niya ako. But I just ignored him. Isang lalaki lang ang gusto kong makasama at si Gab lang iyon. Even though I was mad at him, siya pa rin ang lalaking nasa puso ko. Naka-padlock na nga kasi siya dito and he told me before na itapon ko na sa dagat iyong susi.

"I'll just invite you to go out for a dinner tonight, if it's okay with you."

"Sorry but my baby's waiting for me. Walang magbabantay sa kanya. And besides, hindi ako sanay lumabas-labas dito."

"That's not a problem. Bring your baby with you. Besides, I want to meet your daughter. Maybe she needs a new daddy para alagaan kayong dalawa."

I looked at him sharply but he just smiled at me kaya mas lalo akong naasar sa kayabangan niya. "Sorry but she has a daddy already and she doesn't need a new one," I said sternly sabay alis sa harap niya. Pero ang kulit talaga dahil sinundan pa rin ako.

"Laire! Does your husband really loves you? Because if yes, de sana nandito siya. If he really loves you, de sana sinundan ka na niya dito. But where is he? He's just taking you and your daughter for granted. Baka pwedeng ako na lang, Laire."

Napahinto na rin ako sa paglalakad when I heard everything that he said. Nanikip bigla ang dibdib ko. Dàmn! Gabriel, nasaan ka na ba kasi? I thought you said hahanapin mo kami kapag umalis kami. Mahal mo ba talaga ako? Kami ni Hash?