'ဂျီမင်းနီး'
'ဗျာ့'
'ငါ့ကိုချစ်လား'
'ချစ်တာပေါ့ ဂျင်နီးရယ် ကိုယ့်ဘဝမှာအချစ်ဆုံးကမင်းပဲ'
ပြောရင်းနဲ့ ခေါင်းလုံးလုံးလေးအား ရင်ခွင်ထဲအသာလေးပါလာတဲ့ချစ်ရသူ...
'ငါလည်း မင်းကိုချစ်တယ် ဂျီမင်းနီး'
ရပြီ ဒီစကားတစ်ခွန်းနဲ့ဆို သူတစ်ကမ္ဘာလုံးနဲ့ပြိုင်ပြီး စစ်ဖြစ်ရဲသည်။
ဘယ်လောက်ကြားရကြားရ ကြားလိုက်ရတိုင်း ပျားသကာကဲ့သို့ ချိုမြိန်ပါသောထိုစကား။
ပြုံးလိုက်မိသည့်အပြုံးတို့က နောက်တစ်ကြိမ်မပြုံးရတော့မည့်လူလို။
အချိန်ကြာသည်အထိ ထိုအပြုံးတို့ကမပျောက်ကွယ်သွား။
ခဏကြာတော့ ရင်ထဲကခေါင်းလုံးလုံးဆီက အသံထွက်လာသည်။
'ဒါပေမဲ့ မင်းမိဘတွေကရော'
အပြုံးစတွေပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူသက်ပြင်းချလိုက်သည်။
စစ်သားမျိုးရိုးဖြစ်တဲ့အဖေနဲ့ နတ်ဆရာမမျိုးရိုးက ဆင်းသက်လာတဲ့ အမေတို့ဟာ သူနဲ့သူ့ချစ်ရသူကြားက ဆက်ဆံရေးကိုမည်သို့မှလက်ခံမည်မဟုတ်။
ရှေးရိုးကိုသိပ်စွဲလွန်းသည်။
ငယ်ငယ်ထဲက မိဘစကားမလွန်ဆန်ဖူးသူမလို့လည်း သူအမြဲစိတ်ညစ်ရသည်။
သို့သော် ဂျီမင်းအဖို့ ချစ်ရသူအားလည်း အဝေးထွက်သွားခွင့်ပြုမည်မဟုတ်။
သူဘာလုပ်ရမလဲ သူမသိပေမဲ့ သူ ဘယ်သူ့ဘက်ကိုမှ လက်မလွှတ်နိုင်။
'ဟင် ဂျီမင်း'
သူ့ဆီက အဖြေထွက်မလာတော့ ခေါင်းလုံးလေးက ရင်ခွင်ထဲက ထထွက်သွားသည်။
'ကိုယ်မသိသေးဘူး ဂျင်နီး'
ဒီလိုဖြေတော့ ချစ်ရသူလေးက သက်ပြင်းချသည်။
ဒီလိုမြင်ရပြန်တော့ သူစိတ်မကောင်း သို့သော် သူမိဘတွေကိုလည်မလွန်ဆန်နိုင်သလို ချစ်ရသူကိုလည်းလက်မလွှတ်နိုင်တာကတော့သေချာသည်။
'ငါ့ကိုမင်းချစ်တယ်ဆိုပြီး ဒါကိုခုထိအဖြေရှာမရသေးဘူးလား'
'အင်း'
ဂျီမင်းတကယ်ဘာပြောရမလဲကိုမသိတော့တာမလို့ 'အင်း' တစ်ခွန်းသာ မျက်နှာချင်းမဆိုင်ဘဲဖြေမိသည်။
သို့သော် သူကြည့်မိတော့ ချစ်ရသူမျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်စတွေ ဝိုင်းနေပြီ။
