Pagpasok ko sa bahay,
diretso ako sa kwarto.
Walang hello.
Walang kain.
Walang kahit ano.
Humiga lang ako sa kama ko
na parang pagod na pagod ako sa buhay
kahit wala naman akong ginawa kundi mag-overthink.
“Okay…” bulong ko sa sarili ko.
“Explain mo ‘to, Sarah.”
Isa-isahin natin.
Nathan.
Okay siya.
Mabait.
Makulit.
Medyo annoying… pero hindi nakakainis.
At…
comfortable ako sa kanya.
…WAIT.
Napaupo ako bigla.
“Comfortable???”
Hindi ako ganito.
Sa mga lalaki,
awkward ako.
Tahimik.
One-word replies.
Pero sa kanya?
Nakakasagot ako.
Nakakatawa pa minsan.
“Hindi ‘to normal…” bulong ko.
At yung kamay namin kanina
“AY.”
Tinakpan ko mukha ko ng unan.
“Bakit ko hinayaan ‘yon???”
Hindi ko naman siya tinulak.
Hindi ko rin binawi.
So… anong ibig sabihin nun?
“Gusto ko ba siya???”
“Hindi.”
Mabilis.
Automatic.
“Hindi pwede.”
Huminga ako nang malalim.
“Okay. Focus. Hindi mo siya gusto.”
Pero
“Bakit parang gusto ko ulit maramdaman ‘yon?”
Tahimik.
“AYOKO NA.”
Tumagilid ako sa kama.
At doon ko naalala
Si Clea.
“Wait.”
Napakunot noo ako.
“Bakit siya nanaman???”
Hindi ko maintindihan.
Sa dami ng nangyari kanina
dapat si Nathan iniisip ko.
Pero bakit
---
yung hawak ng kamay ko…
iba yung pakiramdam kumpara sa
“NO.”
Umupo ulit ako.
“Sarah, tigilan mo ‘yan.”
Hindi ako
“Hindi ako bading.”
Diretso.
Matigas.
“Hindi ako bading…”
…pero bakit parang—
“Possible ba ‘yon???”
Napahawak ako sa ulo ko.
“Anong klaseng tanong ‘yan???”
Okay.
Think logically.
Nagustuhan ko ba si Clea?
“Hindi.”
Crush?
“…hindi rin.”
Eh bakit
“Bakit ang lakas ng impact niya???”
Sa bawat tingin niya,
parang may kailangan akong patunayan.
Sa bawat salita niya,
parang gusto kong sumunod.
At kanina
“Yung kamay…”
Hindi ko mapaliwanag.
Hindi siya nakakakilig.
Pero hindi rin siya normal.
“ANO BA ‘TO LORD???”
Napahiga ulit ako.
“Okay. Final answer.”
“Hindi ko gusto si Nathan.”
“Hindi ko gusto si Clea.”
…
“Edi sino gusto ko???”
…
Sarili ko?
“Wow Sarah, self-love era yarn???”
Napatawa ako mag-isa.
Pero mabilis ding nawala.
Kasi kahit anong joke ko
hindi nawawala yung pakiramdam.
Na may nagbabago.
At hindi ko alam kung handa ako doon.
“Bukas…” bulong ko.
“Bukas, magiging normal ulit ako.”
…
“Promise.”
Pero sa loob-loob ko
kahit hindi ko aminin
inaabangan ko
kung sino sa kanila
ang unang lalapit sa’kin.
