Weekend na.
Walang pasok. Walang practice. Walang istorbo.
Finally, peace.
Humiga lang ako sa kama ko, naka-kumot kahit ang init, habang naka-scroll sa phone ko.
“Ahhh… ganito yung buhay.” bulong ko.
Walang iniisip. Walang problema.
…
At least, dapat.
“Bakit ko siya iniisip???”
Napaupo ako bigla.
Ano ba ‘to.
Wala namang dahilan para isipin ko si Clea. Wala kaming usapan ngayon. Wala kaming practice. Wala kaming kahit ano.
So bakit???
“Hindi nga ako bading diba?”
Tumingin ako sa salamin.
“Straight ka, Sarah.”
Tumango ako.
“Straight. Ruler”
“Pero bakit parang hindi sure???”
“AYOKO NA.”
Humiga ulit ako at binuksan yung laptop ko.
“K-drama nalang. Distract mo sarili mo.”
Nag play ako ng random episode.
Romantic scene agad.
Ulan. Slow motion. Holding hands.
“Wow, ang saya naman ng buhay niyo.”
Napangiti ako habang nanunuod. Pero maya-maya napakunot noo ako.
“Wait…”
“Bakit parang—”
Biglang nag pause utak ko.
“BAKIT SI CLEA????”
Tinakpan ko mukha ko ng unan.
“LORD ANO BA ‘TO???”
Hindi siya dapat yung nasa eksena.
Dapat lalaki.
Dapat pogi.
Dapat may abs. Ehe
“Eh bakit si Clea naka slow motion???”
“AT BAKIT PARANG BAGAY???”
“Hindi. Hindi. Hindi.”
Pinause ko yung k-drama.
“Sarah, ayusin mo ngaaa.”
“Phase lang ‘to.”
“Oo, phase.”
“Lilipas din ‘to.”
“Parang pimples.”
“Pero bakit hindi ako natatawa???”
Humiga ulit ako, nakatingin sa kisame.
“Grabe ‘to ah…”
*Phone vibrates*
Napalingon ako. Unknown number.
“Spam???”
Sinagot ko.
“Hello?”
“Miss me?”
Napapikit ako. Na-block ko na yung Isang number niya, meron nanaman? Ilan ba sim neto??
“Ah… ikaw.”
