“Sarah.”
“Hmm?”
“Lipat tayo.”
“Ha?”
Napatingin ako kay Nathan.
“Bakit?”
“Kasi…” napakamot siya sa ulo. “Ang awkward na.”
“Ha? Hindi ah.”
“Sarah.” tiningnan niya ‘ko. “Kanina ka pa wala dito.”
“Okay ka lang?”
Okay ba ako???
“Hindi.”
“Hindi ako okay.”
“Hindi ko alam bakit ako naiirita kahit wala naman akong karapatan.”
“Hindi ko alam bakit gusto kong tumingin sa kabilang table every 5 seconds.”
---
“Okay lang.” sabi ko.
“Liar.”
“Halika na.” tumayo siya. “Takasan natin ‘to.”
“Takasan???”
“Yup. Masyadong maraming side characters dito.”
“WOW.”
“Hindi ka side character ah.” dagdag niya agad. “Ikaw main character.”
“Edi ikaw?”
“Love interest.”
“EWW.”
Tumawa siya. Lumabas kami ng café.
At hindi ko alam kung bakit parang gumaan.
Parang may naiwan akong bigat sa loob.
“San tayo pupunta?” tanong ko.
“Secret.”
“Hindi ako sasama kung secret.”
“Arcade.”
“Okay, game.”
Pagdating namin sa arcade—
“Wow.”
“First time mo?” tanong niya.
“Hindi.” pause. “Matagal na.”
“Same.”
At biglang—
“LARO KA.”
Hinila niya ako papunta sa basketball machine.
“Hindi ako marunong.”
“Hindi ka marunong mag-shoot???”
“Hindi ako sporty.”
“Okay lang. Ako bahala.”
Naglaro kami.
---
“Shoot!”
“Miss.”
“Shoot ulit!”
“Miss ulit.”
“Grabe ka naman, Sarah.” tumatawa siya. “Target practice ka ba o stress reliever?”
“Hindi ko kasalanan ‘to.”
“So sinong may kasalanan?”
“Gravity.”
Tumawa siya.
“Okay fair.”
Sunod—racing game.
“Mananalo ako.” sabi ko.
“Sure?”
“Sure.”
