One Last Time (R18)

ROAD TO EPILOGUE 2: KEIRA

ROAD TO EPILOGUE 2: KEIRA

Finally-

_________________________________________

MULA sa salaming binata ng kwarto ko, tanaw ang unti-unting pagsikat ng araw habang dahan-dahang naghihiwalay ang manipis na hamog na iniwan ng malamig na simoy ng gabi. Unti-unting nababalot ng ginintuang liwanag ang bawat sulok ng silid ko.

6:30 AM. Iyon ang oras na nakita ko sa digital clock na nakapatong sa bedside table nang mapasulyap ako doon.

May pasok pa kami. Alam kong kailangan ko nang tumayo, pero mariing tumututol ang buong katawan ko. Pagod na pagod pa ako.

Napapitlag ako nang maramdaman ko ang marahang halik niya sa balikat ko na nakasiksik sa likuran ko. Ang isang braso niya ay nakapulupot sa katawan ko na para bang ayaw niya pa akong pakawalan.

Dahan-dahan ko siyang nilingon. "Loves..." bati ko sa paos at antok na boses.

"Good morning," matamis ang ngiting bati niya bago marahang inilayo ang ilang hibla ng buhok na nakatakip sa mukha ko. He gazed at my face as if wanting to memorize something before speaking. "Do you know you're gorgeous, Kei?"

Napanguso ako bago bahagyang napairap. "I know. At ilang beses mo nang sinabi 'yan?"

Yeah... he always told me how gorgeous I was whenever we made love. Yes, made love-with an "S"-because it wasn't just once. We made love countless times last night.

Before that, I had already gotten annoyed with him several times because every time I was about to drift off to sleep, he'd nudge me awake, asking for another round.

Insatiable. That what he was last night, and I honestly had no idea where he got all that energy. All I knew was that he was the reason I could barely get out of bed this morning. I could still feel the lingering soreness between my legs.

Habang iniinda ko pa ang pagod, bigla akong napasinghap nang maramdaman ko ang mainit niyang palad na marahang pumisil sa tagiliran ko.

Naningkit ang mga mata kong napatingin sa kanya. "L-Levi... I'm still sore..." mahinang reklamo ko.

He chuckled, obviously amused by my reaction.

"Sorry..." natatawa niyang sabi at agad na binitawan ang tagiliran ko at mas hinigpitan ang yakap sa baywang ko. Ipinulupot niya ang isang braso sa'kin habang ibinabaon ang mukha sa buhok ko, saka pumikit na tila ninanamnam ang amoy nito.

"I love you, Kei..."

"I love you, too." I smiled, brushing my fingers on his arm.

"I want us to stay like this the whole day... kung wala lang sana tayong trabaho," he groaned, sounding like a child who didn't want to leave the comfort of bed.

Napangisi naman ako. "Pwede naman nating ituloy 'to mamayang gabi."

Naramdaman ko ang marahan niyang pag-iling. Inilayo niya ang mukha niya sa buhok ko, saka itinaas ang baba ko para magtama ang mga mata namin.

"No. I want today," he said, pouting slightly. "Baka hindi ako makatagal buong araw."

Napailing ako. "Ang OA mo. Nakaya mo naman dati."

He let out a dramatic sigh. "Dati 'yon. Hindi na ngayon."

Napatawa na lang ako. Gusto ko mang pagbigyan ang gusto niya, hindi puwede. May trabaho kaming naghihintay sa'min, kaya kahit mabigat pa ang katawan ko, pinilit kong bumangon.

Wala ring nagawa si Levi kundi ang sumunod. Habang pinupulot niya ang mga damit niyang nagkalat sa sahig, biglang nag-ring ang cellphone niya.

Nang sagutin niya 'yon, doon ko nalaman na si Dad ang tumatawag sa kanya. Yes, siya ang tinawagan ni Dad, hindi ako.