A badboy with charms.

A badboy with charms *17*

*Een week later..*

'Nee, ik ben niet met het verkeerde been uit bed gestapt.' Mompelde ik. 'Je bent gewoon fucking irritant.' Zuchtend keek ik Dylan aan die me met een grote grijns aan keek. 'Wat ben je lief.' 'Hou toch gewoon je mond.' Melanie kwam de keuken binnen gewandeld en keek ons beiden lachend aan. 'Is het weer van dat.' Ik keek haar gefrustreerd aan en mompelde iets dat op een ja moest lijken. 'Dat rotjoch irriteert me al dagen lang.' 'Nou aangezien we hier nog één paar dagen zitten gaat hij je nog lang irriteren.' Melanie keek ons aan en nam plaats aan het keukeneiland. Nou, had ik maar nooit ingestemd om één week en twee dagen mee naar Amsterdam te trekken. Of, had Mevrouw Leysens, de Directrice. Ons maar gewoon nooit toestemming geven. Nou ik zal jullie even alles uitleggen. Onze wiskunde leerkracht besloot om drie weken op vakantie te gaan met zijn vrouw. Omdat hij onze enigste wiskunde leerkracht is en we enkel veel wiskunde les volgen uit onze keuzen lijst. Heeft de directrice besloten dat we in die drie weken iets voor ons zelf mogen gaan doen. Vakantie, naar huis of gewoon uitstapjes. Zodat we toch een gevoel hebben dat we deze zomer niet verkloot hebben.

Ondertussen was er het een en het ander gebeurt. Ik had te horen gekregen van mijn vader dat ik over precies twee weken naar huis mocht gaan. Die man had toch zijn verstand terug gekregen. Hij had beloofd dat we van alle gezellige dingen gingen doen, daar heb ik zo mijn twijfels nog over. Maar bon, toen ik dat vertelde aan Miandra en Melanie konden die twee er niet zo mee lachen dat ik ze ineens ging verlaten. 'Maar je bent hier nog niet eens één maand.' Was hun reactie. 'Dat weet ik. Maar jullie mogen me zoveel komen bezoeken als jullie willen en blijven slapen natuurlijk.' Ze vonden het opzicht geen slecht idee.

'Laten we naar Amsterdam gaan.' Dat was Melanie haar gedachten die los barste. 'Amsterdam.' Ik keek haar aan alsof ze gek was geworden. 'Ja, Amsterdam.' Toch vind ik nog altijd dat ze gek is. Maar dus omdat onze o zo lieftallige Melanie afkwam met het idee om naar Amsterdam te gaan. Zatten we de volgende dag met zijn alle op de trein naar Amsterdam. Ja, met de jongens. Dus nu snap je het allemaal waarom we ineens in het midden van Amsterdam in een appartementje zitten.

'Wat gaan we vandaag doen.' Zack kwam de keuken vragend binnen. 'Ik heb geen flauw idee.' En ging wat onderuit zitten op mijn krukje. Mijn bordje tosti's keken me aan alsof ze wouden zeggen dat ik ze moest opeten. Dus dat was ook wat ik van plan was tot er ineens een tosti van mijn bord werd afgepakt. 'Éh laat dat.' Ik keek Miandra boos aan. 'Geef hem nou terug.' Miandra keek me uitdagend aan en nam een hap van de tosti. Trut.

Het was avond en we zaten met drieën buiten. Melanie en Miandra waren aan het avond eten bezig. Op het moment dat Zack iets wou zeggen, ging zijn telefoon af. 'Die neem ik even op.' En hij was weg. 'Ben je ooit wel eens verliefd geweest.' Dylan keek me serieus aan. Nou, waar die vraag ineens van dan kwam. Was allemaal aan Zack te danken. Want meneertje stoer is verliefd op Miandra. Dat is wat hij ons der net te vertellen had. Toen ik door heel het appartement wou schreeuwen dat Zack verliefd is op Miandra, kreeg ik de eerste beste voorwerp dat hij te pakken kreeg naar mijn hoofd gesmeten. Danku wel voor de blauwe plek Zack. Stomme tennisbal, waarom lig je nou ook al weer hier. 'Niet echt.' 'Al mijn relatie's duurde niet langer dan één week of twee.' Dylan keek me aan. 'Hoezo.' 'Gewoon, omdat de meeste onder jullie geslacht eikels zijn.' Ik keek voor me uit de rare blik van Dylan negerend. Blue, sprong vrolijk rond met zijn tennisbal in zijn mond. Éh dat rijmt. Juist, ja nu weet ik waarom die tennisbal daar ook al weer lag. 'En jij.' Dylan keek me verwarrend aan. 'Ben je al eens verliefd geweest.' 'Ja.' Dylan sloeg zijn ogen neer en keek naar zijn voeten. 'Verliefd zijn is pijnlijk, zinloos en wordt overschat.' Fluisterde hij. Dylan was ooit al eens verliefd geweest. Wie had dat gedacht. 'Is het daarom dat je dan al die meisjes als vuil behandeld.' Mompelde ik. Dylan keek me aan niet wetend wat hij zou moeten zeggen. Maar uiteindelijk opende hij zijn mond en fluisterde.

'Ik denk het.'

~comment&stem xM~