A badboy with charms.

A badboy with charms *22*

Verbaasd keek ik hem aan, was dit een droom of realiteit. Het kon toch niet dat hij die woorden net had uitgesproken. Het kon gewoon niet. Het was onmogelijk. Ik wist niet hoe lang ik hier al stond te staren, maar voor mijn part leek het wel lang.

'Aarde aan Vionna.' Dylan zwaaide met zijn hand heen en weer voor mijn ogen.

Toen besefte ik pas dat hij hier ook nog stond. 'Die woorden van net meende je die.' Ik keek ongemakkelijk voor me uit. Op elk ogenblik kon hij mijn hart breken, dan zou ik hem letterlijk castreren. Geen kinderen voor hem. Of hij kon me de gelukkigste mens op aarde maken, dan zou ik wel tien meter in de lucht springen. Maar geen van beiden gebeurden want op dat moment kwam Melanie om dit alles te verpesten. Kreng.

'Komen jullie nog.' We keken beide naar de stem naast ons. Melanie stond ons ongeduldig aan te keken. Ze was gisteren avond nog gekomen. Dus uiteindelijk was onze groep terug compleet.  'Ja we komen.' Maar daar dacht Dylan wel anders over want net op het moment dat ik klaar stond om me om te draaien trok hij  zo stevig aan mijn arm dat ik tegen hem aan botste. 'Ga maar alvast, we komen zo.' Knikte hij richting Melanie. Met die woorden stapte ze van ons vandaan. Komop zeg. Nu is mijn kans om een gebroken hart te uitlopen helemaal in de watten gevallen. 'Waar zatten we.' Grijnzend keek hij me aan. 'We zatten aan dat we met Melanie mee gingen, maar je er anders over dacht.' 'Nee, niet dat maar dat ander.' Zuchtend keek hij me aan. Alsof ik dom was geworden. 'Aan dat ik je wel zie zitten.' 'Ik sta recht.' Sarcastisch keek ik hem aan. 'Grappig Vionna.' Zucht hij vervelend. 'Maar even terug op ons gesprek.'

'Natuurlijk meende ik het.' 'Je dacht toch niet dat ik dit alles zei om je te kwetsen.' Serieus keek hij me aan. Dat dacht ik juist wel. 'Ja dus, je kent me langer dan vandaag.' Triest keek hij voor zich uit. 'Voel je eigenlijk wel het zelfde.' Vragend keek hij me aan. Ja, duizend maal ja. Maar het is juist omdat ik je ken dat ik dacht dat je mijn hart ging breken. Maar in plaats van dat te zeggen, drukte ik me tegen hem aan en belanden mijn lippen op de zijne.

'Dus dat neem ik maar als een ja.' Zijn blauwe ogen lachte naar me. Die glinstering er in vertelde me dat hij content was met dit antwoord. Zonder nog iets te zeggen pakte hij mijn hand vast en samen liepen we naar een wachtende Melanie en de rest.

'Dus daar zijn onze  tortelduifjes.' Zack keek ons met een op getrokken wenkbrauw en met een grijns op zijn gezicht aan. We namen plaats op de bank en konden hem maar blij aanstaren. 'Jullie zijn samen.' Miandra keek ons beiden verbaasd aan. Juist, ja. We knikten naar haar. 'Ja net.' Klonk Dylan zijn stem vol trots. Over precies drie seconden waren we allemaal doof.

'Yeeeeeessssss.' Juichte ze. Dat was het moment dat iedereen zijn handen naar zijn oren bracht.

~comment&stem xM~