A badboy with charms.

A badboy with charms *27*

Mijn vader zat vervelend voor zich uit te staren. 'Nee, Vionna. Geen denken aan.' 'Maar pap..' Zeurde ik door. 'Het is maar voor twee weken.' 'Nee.' Koppig keek ik hem aan. 'Ik ben zeventien.' 'En je woont nog thuis, dus ik bepaal de regels.' Hij keek me boos aan. Ongeduldig tikte hij met de zool van zijn schoen op de grond. 'Komop.' Probeerde ik nog eens.

'Je gaat niet naar Spanje en daarmee uit.'

Zuchtend keek ik hem aan. Die mens moest altijd mijn plannen verpesten. 'Zo erg is dat nou ook weer niet hoor. Je liet me toch ook achter bij onbekende op een internaat.' Mijn vaders blik vertrok en het leek wel of er elk moment stoom uit zijn oren konden komen.

'VIONNA SOMERS.' Dat was het teken dat ons gesprek afgelopen was, als ik nog levend deze dag wou doorkomen. Dat ik dus mijn zin niet kreeg en dat mijn vader een hele dag chagrijnig ging zijn was wel duidelijk.

'Je mag niet.' Miandra's stem klonk niet al te blij. 'Nee.' Herhaalde ik voor de tiende keer. 'Waarom niet.' 'Dat weet ik niet. Ik mag niet en dat heeft hij wel duidelijk laten blijken.' Ik hoorde Miandra aan de anderen kant van de lijn heel hard zuchten. 'Er moet toch iets zijn waardoor je wel mee mag.' Dat klinkt als een plan. Ik hou van plannetjes. Tenzij ze helemaal anders uitlopen dan jezelf had verwacht. 'Niet echt.' Zucht ik. 'Helemaal niks.' Zei ze.

'Helemaal niks.' Herhaalde ik.

We waren zo'n week verder en ik was nog steeds slechtgezind op mijn vader. Wegens dat gedoe van Spanje. Over precies één week vertrokken Miandra en de rest op vakantie en ik was er normaal gezien bij. Lekker genietend aan het strand. Drankjes. Geen ouders. Gewoon vrienden en onze regels. Maar dankzij mijn lieve vader, zat ik hier nu met een boek op mijn schoot naar Blue te staren die vrolijk rondjes liep in onze tuin.

'Vionna.' De stem van mijn vader liet me opschrikken uit mijn gedachten. 'Ja.' Riep ik zodat hij me zou horen. 'Kom eens.' Zuchtend stond ik op, legde mijn boek op de stoel en liep door de glazen achterdeur naar binnen.

'Wat.' Vroeg ik.

'Ik heb goed en slecht nieuws.' Hij keek me heel eng aan. 'Vertel.' Ik nam plaats op onze grijze bank en staarde naar mijn nagels. 'Ik moet volgende week op zakenreis.' Vervelend keek ik hem aan. Serieus. Moet ik daarvoor naar binnen komen. 'Oké.' Zei ik maar. 'Nu het goeie nieuws.' En hij keek me vragend aan. Goeie nieuws? 'Ik dacht dat het was.' Mijn vader schudde zijn hoofd. 'Nee dat was een soort goed en slecht nieuws.' Zei hij lachend. Niet begrijpend keek ik hem aan.

'Je mag naar Spanje.' Mijn gezicht klaarde op en automatisch verscheen er een lach op mijn gezicht toen mijn vader die zin uitsprak. 'Echt.' Enthousiast keek ik hem aan. 'Ja echt. Maar je gaat me elke dag een bericht sturen.' Ik knikte maar naar hem. Dit was geweldig. Geweldiger dan geweldig. Nog voor pap iets kon zeggen rende ik al weer naar buiten om mijn iPhone te pakken.

'Met Miandra.'

'Ik mag mee.' Schreeuwde ik heel hard. Ik kon nog net in mijn netvlies zien hoe Miandra haar gsm iets van haar oor hield.

'Wat zei je.' 'Dat ik mee mag naar Spanje.' Klonk ik zo enthousiast mogelijk. Ik hoorde Miandra aan de anderen kant van de lijn heel hard roepen. 'Dit wordt een geweldige vakantie.' 'Ja dat word het zeker.' Stemde ik toe.

Nog twee dagen en ik stapte een vliegtuig op die mij naar Spanje leed. Ik stond bedenkelijk voor mijn fel roze koffer. Ik had totaal geen idee wat ik moest meenemen, of toch wel maar ook weer niet. Ook al had ik mijn koffer voor een groot deel ingepakt. Ik had het gevoel dat ik iets vergeten was.

Toilettasje, check. Make-up en stijltang, check. Ondergoed en bh's, check. Vier Pyjama's, check. Vier Bikini's, check. Drie broeken, check. Drie korte broeken, check. Drie rokken, check. Paar t-shirtjes en topjes, check. Paar schoenen, check.

'Jurken.' Riep ik zowat door mijn kamer. Snel liep ik naar mijn kleren kast en pakte er vier jurken uit. 'Dat was alles.' Zei ik tegen mezelf.
Tevreden staarde ik naar mijn koffer en deed hem dicht.

Laat Spanje maar komen.

~comment&stem xM~ 😚