Boyfriend ko siya, Ako lang may alam

Chapter 19

Please vote and comment naman dyan ヽ(*⌒∇⌒*)ﾉ feeling ko kasi walang may gusto sa kwento na 'to eh! T______T mwehehehe! para may inspiration na din xD thank youuuuuuuu ～(^з^)-♡

Andrew's POV

....It's been 7 years, lets forget and bury the past, Andrew..."

Kanina ko pa tinititigan si Andy habang nagtatrabaho kami, hindi mawala sa isip ko yung sinabi niya sakin kanina. Hindi naba niya talaga ako mahal? Wala naba talagang pag asa? Simula kanina hindi ko na siya kinulit at nilapitan pa. Napakalaki ng galit niya sakin, siguro kung hindi siya professional magtrabaho hindi na siya pumapasok sa trabaho dahil sakin. "Engr. Tristan,......" Siguro kinamumuhian niya na ako, at siguro din move on na siya sakin. Nakakainis.... "Hoy Engr. Tristan kanina pa kita tinatawag! Lutang ka!" - agad naman nabalik ang diwa ko dahil kay Engr. Reyes! "Ah.. Ano yun? Bakit?" - pagtatanong ko dito. Sinundan niya ng tingin ang kanina ko pa tinititigan at ibinalik nito ang tingin sa akin at ngumiti ng napakalawak. Problema nito? -_- "Bakit hindi mo lapitan?" - aniya "Pagnilapitan ko ba may magbabago?" - balik na tanong ko dito. "Meron! Walang imposible!" - tapos tinapik tapik niya yung balikat ko "Andy, sabay tayo maglunch?" - agad naman kaming napatingin ni Engr. Reyes sa nagsalita. "Ah sige! Wait lang, tapusin ko lang tong ginagawa ko." - masayang sagot ni Andy dito. Napayuko ako! "At pag hindi mo siya kinausap.. Maaring maagawan ka ng iba.. Sige! Engr. Tristan, mag la-lunch lang ako.." - paalam nito. Napatingin naman ako kay Andy, she's smiling widely at Engr. Cruz, may namamagitan naba sakanila? Kasi kung mayroon, sobrang sakit na! Ang sakit sakit ng makita ang taong mahal mong masaya kasama ang iba.

~*

"1 meter" - inilista ko na agad ang nakuha kong sukat at dahil nga kasama ko si Andy, may mga times na hindi ko talaga mapigilin ang mapatingin sakanya. Tulad ngayon!

"Engr. Tristan, ilag!" - napatingin naman ako sa nagsalita at takhang takha ko itong tinignan, *blag* nang may naramdaman akong matigas na bagay na nahulog sa ulo ko.

"Sh*t!" - narinig kong nagmura si Andy, at ang mga tao sa paligid ko ay nagkakagulo na. Ano ba nangyayari?

--

Tinititigan ko lang ang babaeng gumagamot ng ulo ko ngayon. She's beautiful as ever

"Quit staring at me Engr. Tristan" - cold na pagkakasabi nito. Hindi ko aakalaing nag aalala pa rin pala siya sakin ng ganito. Nahulugan ako ng kahoy sa ulo habang nasa site kami. Hindi ko alam kung yun ba ang dahilan kung bakit napamura si Andy basta ang alam ko lang siya ang unang lumapit sakin habang nagkakagulo na ang iba. "Thank you.." - sabi ko dito. Nag nod lang siya at nagpatuloy sa paglalagay ng yelo sa ulo ko. "Wala ka na ba talagang balak itigil ang pag titig sakin?" - ulit na tanong nito. "I-I'm sorry..." - napayuko ako, "I'm so sorry sa lahat ng ginawa ko Andy, I still love you.. Wala akong magawa noon.. Natatakot ako.. Natatakot ako na bak......" "Cut that drama of yours Engr. Tristan, I dont want to hear any explanation regarding to what happen before. I told you, lets forget the past.. Kasi kung patuloy lang natin tong uungkatin, wala na! Makukulong lang tayo sa nakaraan..." - tumayo ito at tuluyan ng umalis. Wala ng chance, hindi ko masabi kung bakit ko nagawa yun. Ang tanga ko talaga! Nasa akin na eh, kaso hinayaan ko pang umalis, hinayaan ko pang mawala... Is this the end? Naiisip ko pa lang hindi ko na kakayanin. Ang sakit sakit na.

Andy's POV

Nang mahulugan siya ng kahoy sa ulo at nakita ko itong nagdudugo. Sobrang takot ko, takot na baka mawala siya sakin. Hayys! Itago ko man o hindi, nag aalala pa rin ako sakanya. Pero tungunu lang! Nagdugo lang pala ang ulo dahil natamaan yung ulo niya ng metro na hawak niya, at kaunting bukol lang natamo! Dapat natuluyan na siya eh t(-__-t) masamang damo nga naman! hinawakan ko yung dibdib ko, sobrang bilis ng tibok nito kanina habang ng so-sorry siya. May part sa isipan ko na sige Andy, ipagpatuloy mo lang ang pakikinig sakanya. Pero mas nangingibabaw ang galit ko sakanya. Bitter na kung bitter pero hindi ko pa rin matanggap eh! He broke up with me without any reason. Naiiyak na naman ako sa tuwing naaalala ko yun, sariwang sariwa pa rin sakin. Minsan nga naiisip ko na magpakatanga na lang kaya ako? Mahal ko naman siya eh! Pero mas nangingibabaw talaga ung pagmamahal ko sa sarili ko. Ayoko ng maging mahina tulad ng dati. Masyado ng masakit.