Vluchten - Flikken Maastricht

Hoofdstuk 10

Eva

Na het telefoongesprek met Wolfs komt de ontlading. Met lange uithalen snikt Eva zittend op de bank in Flora's huiskamer. Het was zo ontzettend fijn om zijn stem weer te horen. Wetende dat hij al in Chili was, en op weg naar haar toe was een opluchting van onbeschrijfbare waarde.

Flora heeft zich de hele middag ontfermd over de Nederlandse rechercheur. Beetje bij beetje probeerde ze Eva wat te laten eten en drinken. De vrouwen hadden weinig woorden nodig om te communiceren. Ook al was Flora niet op de hoogte van wat Eva allemaal heeft moeten doorstaan, ze neemt de zorgelijke rol in zonder vragen te stellen. Daar is Eva haar eeuwig dankbaar voor.

Tegen de avond wordt er op de deur geklopt. Eva ligt inmiddels met een deken op de bank, hevig rillend van de koorts en de ontwenningsverschijnselen. Flora loopt richting de deur om open te doen. Ze doet dat op een kier, zich er bewust van dat het wel eens foute boel zou kunnen zijn. 'Sí?' vraagt ze. 'Is Eva hier?' hoort Eva een maar al te bekende stem. Ze staat op en loopt voorzichtig richting het midden van de huiskamer. Flora kijkt om en kijkt Eva met een vragende blik aan. Eva knikt dat het goed is. Hierdoor klaarblijkelijk genoeg gerustgesteld doet de Chileense vrouw de deur verder open.

Daar in de deuropening staat een gehavende Floris Wolfs. Eva weet niet zo goed wat te doen, dus ze blijft staan waar ze staat, de deken om zich heen geslagen. Ook Wolfs lijkt niet helemaal zeker te zijn van zijn zaak. De twee kijken elkaar wat voelt als minutenlang aan. De spanning tussen hen is om te snijden. Flora lijkt dit ook te voelen, want zij gaat snel haar slaapkamer in om de twee wat privacy te gunnen.

Wolfs neemt uiteindelijk de eerste stap en schuifelt langzaam het huis binnen. De twee verliezen geen moment het oogcontact. Je kunt een speld horen vallen. Dan staat hij ineens recht voor Eva's neus.

Er gaan honderdduizend verschillende gevoelens door haar heen. De meeste kan ze niet eens benoemen. Ze is verward, vlinders dartelen rond in haar buik, en tegelijkertijd is ze ook ontzettend opgelucht. Aan de andere kant heeft ze absoluut geen idee hoe het nu verder moet tussen hen. Er is te veel gebeurt.

Als in slow motion komt Eva's hand van onder de deken tevoorschijn en blijft liggen op Wolfs' wang. Ondanks alles heeft ze ontzettend de behoefte om Wolfs aan te raken. De hand legt ze op zijn wang als teken van troost en medeleven vanwege het verlies van Fleur, en tegelijk ook om te laten weten dat het goed zit. Met deze redenen is ze echter niet bewust bezig, want de beweging gaat geheel automatisch.

Ze heeft het idee dat hetzelfde geldt voor Wolfs, die nu zijn hand op die van haar legt. 'Eef,' fluistert hij. Ze slikt en probeert de brok die zich in haar keel heeft gevormd weg te krijgen. Wanneer Wolfs zijn armen uitnodigend open doet laat ze zich tegen hem aan vallen. Ze voelt een zucht van verlichting door hem heengaan op het moment dat ze dat doet, en een klein lachje vormt zich op haar lippen. Haar hoofd rust op zijn borstkas en ze voelt zich geborgen in zijn veilige armen.

Zo blijven ze nog een tijdje staan, alsof ze een langgekoesterde wens inlossen. Twee gewonde zielen herenigd. Alle tranen lijken te zijn vergoten en even voelt Eva zich helemaal leeg van binnen. Gewoon even vasthouden geworden door de man die ze het meeste vertrouwd, dat is alles wat ze nu wil. Ze kruipt nog dieper in Wolfs zijn borst. Hij strijkt troostend en met zachte streken over haar rug.

Het zou voor haar nog veel langer hebben mogen duren, maar plotseling laat Wolfs haar los. 'Eef, wat is er met je gebeurt?' vraagt hij bezorgd. Eva laat haar armen slap naast haar lichaam hangen. Ze merkt dat de rillingen weer terugkomen en weer wordt ze misselijk. Ze rent naar het toilet waar alles eruit komt. Binnen no-time staat Wolfs achter haar. Hij houdt haar haar naar achteren terwijl ze maar blijft overgeven. Met cirkelende bewegingen gaat hij met zijn andere hand geruststellend over haar rug. Eva schaamt zich dat hij haar zo moet zien. Ze wil zich helemaal niet zo kwetsbaar opstellen.

Wolfs

'Eef, wat heeft hij met je gedaan?' vraagt hij haar als ze zich weer iets beter voelt. Hij helpt haar naar de bank waar ze in het midden gaat zitten. Het is hem niet ontgaan dat ze rilt. Ook voelt ze ontzettend warm aan. Hij zet zich naast haar neer op de hoek van de bank. Meteen laat Eva haar hoofd tegen zijn schouder aan vallen. Even blijft ze stil en staart alleen maar voor zich uit. 'Hé Eef, het is goed.' Voorzichtig probeert hij met zijn vinger onder haar kin haar hoofd richting hem te draaien. 'Echt, het is goed,' herhaalt hij wanneer ze hem aankijkt. Het pijnigd hem haar zo te zien.

Eva slaakt een diepe zucht en begint te vertellen vanaf het moment dat ze vanuit Nederland werd meegenomen door Bols, tot het moment dat Wolfs hier vandaag voor de deur stond. 

'En die injectiespuiten kreeg je iedere dag?' vraagt hij bezorgd. Ze knikt als antwoord. 'Mijn lichaam is er nu zo aan gewend geraakt dat ik niet meer zonder kan.' Even valt er een stilte. Dan gaat ze verder: 'ik weet niet of ik het kan Wolfs. Ik weet niet of ik hieruit kan komen. Ik heb het spul nodig. Ik wil het niet, maar ik heb het gewoon nodig.'

Wolfs schrikt van deze uitspraak. 'Luister naar me Eva, jij kunt dit. Er is geen sterkere vrouw op deze aardbol dan jij. Jij kan, en jij gaat hieruit komen. En ik help je daarbij.' Hij drukt voorzichtig een kus op haar voorhoofd om zijn punt te versterken.

De dagen die volgen zijn zwaar voor Eva. Flora heeft haar bed afgestaan aan haar gast en slaapt zelf op de slaapkamer van haar uitgevlogen zoon. Wolfs heeft de laatste paar nachten op de bank in de huiskamer geslapen. Maar daar heeft hij niet veel tijd doorgebracht. Hij komt zijn belofte na en wijkt bijna geen moment van Eva's zijde. Even heeft hij getwijfeld of er een dokter moet komen om Eva te begeleiden, maar hij beseft tegelijkertijd dat dat te gevaarlijk is. Hoe meer mensen weten waar hij en Eva zijn, hoe meer risico ze lopen gevonden te worden door de verkeerde mensen. Eva zelf wil er ook niks van weten.

Nu op dag vijf na zijn aankomst ligt Eva kronkelend van de pijn in het bed. De gordijnen zijn gesloten om het storende licht buiten te houden, en Wolfs zit op een stoel naast haar bed. Hij doet wat hij kan om Eva te helpen, maar weet dat dit proces iets is waar ze zelf doorheen moet. Iedere keer dwingt hij haar wel om wat te drinken. Uitdroging is funest in dit soort situaties. De koorts probeert hij omlaag te krijgen door koude, natte doekjes op haar voorhoofd te leggen. Die zij er dan op haar beurt weer afgooit als ze zoals nu ligt te kronkelen in het bed. Ze heeft de lakens helemaal om zichzelf heen gewikkeld. 

Ze is nu niet bij bewustzijn weet Wolfs. Hij heeft het de laatste paar dagen in de gaten gehouden en weet dat ze vaak wegvalt als de pijn te extreem wordt. Haar ogen rollen dan terug in hun kassen, en ze begint van top tot teen te trillen. 'WOLFS!' roept ze ineens oorverdovend hard. Ze heeft weer een ijldroom gehad weet hij. 'Rustig maar Eef, ik ben hier.' Hij vindt haar hand onder de deken en houdt deze vast. Nog steeds zijn Eva's ogen gesloten. 'Eva, kun je je ogen open doen voor mij?' vraagt hij lief. 'Eef? Ik ben bij je. Alles is goed.' Het trillen en kronkelen van het lichaam in bed wordt minder. Hij weet dat ze nu langzaam weer bij bewustzijn komt. 'Zoveel... pijn. Dorst...' zegt ze wanneer ze haar ogen voorzichtig open doet. 'Ik weet het meisje, ik weet het,' zucht Wolfs. Hij haat het dat hij niks meer kan doen dan haar helpen wat water te drinken. Hij ondersteund haar hoofd en zet een waterflesje tegen haar lippen. Zo ontzettend machteloos voelt hij zich nu. Als ze aangeeft genoeg te hebben gehad, pakt hij snel een nat doekje uit de schaal met water naast hem. Met het doekje dept hij voorzichtig Eva's voorhoofd. Langzaam laat ze haar hoofd weer op het kussen glijden en sluit ze haar ogen. Ze is nu iets rustiger, maar haar ademhaling klinkt nog steeds zwaar en schokkerig. Wanneer hij er zeker van is dat ze weer in slaap is gevallen, sluit ook Wolfs even zijn ogen.  

De informatie voor hoe een afkickproces in zijn werk kan gaan kreeg ik tijdens het kijken van 'A Street Cat Named Bob': een waargebeurd verhaal over een verslaafde straatmuzikant die op een dag een gewonde kat in huis neemt die hem in feite van de drugs af helpt. Het proces wat de hoofdpersoon daar in moest doorstaan om van de verslavende middelen af te komen werd vrij gedetailleerd in beeld gebracht. Daar heb ik dit dus op gebaseerd. Ik hoop dat het een beetje geloofwaardig is. De film zelf is trouwens echt een aanrader!