Impossible |Dutch|

Mike

Daar lag hij dan, in het kamertje van de dokter. Drie mensen die hem onderzoekend aankeken, hij zag dat ze bezorgd waren. De twee zusters mompelden wat vage woorden, en de dokter keek met gefronste wenkbrauwen naar Mike. 'Niemand weet wat ik heb...' begon Mike paniekerig, maar een van de zusters maakte hem duidelijk dat hij beter even niets kon zeggen. Al snel werd duidelijk waarom, hij proefde bloed vanuit zijn neus zijn mond in stromen. De stekende pijn in zijn buik werd steeds heviger, zo hevig dat hij een kreun niet kon onderdrukken. Hij begon te hyperventileren en de jonge zusters probeerden hem te kalmeren, maar de pijn ging niet weg. 

Hij was in zijn slaapkamer, en voelde dat er iets in zijn neus zat. Knallende hoofdpijn zorgde ervoor dat hij met moeite overeind kwam. Hij pakte de spiegel onder zijn bed vandaan en zag dat er watjes in zijn neus gestopt waren. Het bloedde in ieder geval niet meer. Maar hoe kwam hij hier? Weer kon hij zich niet herinneren hoe hij van de dokter ineens thuis was gekomen. De pijn was al wel minder, en hij had een potje medicijnen in zijn tas. Kennelijk had de dokter hem wat meegegeven. Gestresst probeerde hij zich te herinneren wat er gebeurd was, maar er kwam niks terug. Hij keek op de klok en zag dat het drie uur 's middags was. Over een uur moest hij zijn sessie met Isa houden. Hij besloot om even te gaan douchen.

Langzaam kwamen de herinneringen terug. De lamp die de dokter in zijn ogen had geschenen, de zusters die heen en weer renden, zijn vastgebonden armen en benen... Vastgebonden armen en benen? Mike probeerde zich te bedenken waarom hij vastgebonden was geweest, dat is niet echt een standaard behandeling die een patiënt hoort te krijgen. Hij herinnerde zich alleen nog maar vage flitsen van wat er gebeurd was. De zuster met het blonde haar had hem een medicijn toegediend met een immens grote spuit. Ineens herinnerde hij zich dat hij daarna wild was gaan bewegen, waarschijnlijk hadden ze hem daarom vastgebonden. Maar wat zat er in die spuit? Hij kon zich niet herinneren dat iemand hem dat verteld had... 

Mike pakte snel een net pak uit de kast, voor zijn gesprek met Isa kon hij zich natuurlijk niet in zijn lelijke thuiskleding vertonen. Dat was een bepaalde afstand die er tussen een leerling en leraar moesten zijn. Ook al is het gesprek buiten haar lessen om, hij moest er formeel uitzien. Hij deed zijn haar goed, gebruikte een lekker geurtje en deed zijn bril op. 'Oke Mike, je kunt dit.' Snel legde hij nog een van zijn pilletjes op zijn tong, Isa mocht niet merken dat hij pijn had.

Daar zat hij dan, aan zijn bureau. Het eerst zo rustgevende lokaal met zijn geordende rijen tafels en stoelen leek hem nu alleen maar onrust te bezorgen. Isa moest zich op haar gemak voelen, kon ze dat in een lokaal? Kon ze dat bij hem? Hij klikte onbewust een aantal keer met zijn pen, maar stopte daarmee toen hij besefte wat hij deed. Hij liet zijn zenuwen zien, heel onprofessioneel van je Mike....

Toen kwam Isa binnen, ze had rode wangen. Hij wist dat ze zich erg ongemakkelijk voelde, maar toch zag het er wel lief uit. Om haar niet af te schrikken liep hij langzaam naar haar toe, elke stap leek erg zwaar. Was hij nou zelf nerveus? Hij besloot zijn eigen gevoelens te negeren en te doen wat hem altijd geleerd was. In zijn hoofd herhaalde hij nog wat stukken tekst die hij tijdens zijn opleiding had moeten leren. "Benader de patiënt langzaam met veel geduld, en toon begrip. Luister aandachtig en bepaal daarna wat te doen". Hij zette zijn laatste stap en stond net iets meer dan een halve meter van haar vandaan. Niet te dichtbij, maar ook niet te ver weg. 'Hallo Isa,' zei hij met een kalme stem. Zijn stem gaf echter niet kwijt hoe hij zich echt voelde. Zijn hart ging als een razende tekeer. Alle pijn verdween even uit zijn lichaam, het enige wat hij nog voelde was haar aanwezigheid. Isa slikte even moeilijk en hij kon zien dat ze niet wist wat ze moest antwoorden. 'Maak je geen zorgen, ga maar aan mijn bureau zitten,' zei hij snel. Om haar gerust te stellen ging hij haar voor, en nam plaats achter zijn bureau. Hij besloot om zijn aantekeningen pas na het gesprek te maken en het nu alleen op te nemen met zijn recorder. Het zou haar onrustig maken als hij meteen begon te schrijven bij alles wat ze zei of deed."Voorzichtig een gesprek met de patiënt aangaan, zonder meteen over het probleem te beginnen". 'Ik vind de kleur van dit lokaal best mooi,' en hij wees naar de lichtgroene muur. Isa knikte voorzichtig. Mooi, dacht Mike, het eerste contact is gelegd, de basis is er. Nu uitbouwen, zonder haar af te schrikken. 'Ik heb altijd mijn huis al eens in een andere kleur dan wit gewild, maar ik heb nooit kunnen kiezen welke kleur ik het dan wel zou willen.' Hij bewoog langzaam zijn hoofd naar boven zodat hij even oogcontact kon maken met haar, tot nu toe had hij nog naar zijn omgeving gekeken. Hij zag dat haar ogen die van hem vonden, haar pupillen werden groot. Hij kon bijna voelen hoe haar hart tekeer ging, of was dat die van hem zelf? Snel herpakte hij zich, hij móést professioneel blijven, één fout en hij had het bij Isa verpest. Dat besefte hij maar al te goed. Hij besloot om zijn ogen langzaam even te sluiten, om kalmte uit te stralen naar haar. Kennelijk werkte het, want toen hij ze opende leek Isa al weer iets rustiger te zijn. Hij moest haar aan de praat krijgen, het maakte niet uit over wat. Communicatie is de eerste, en de belangrijkste stap. 'Zeg Isa, wat vind jij nou een mooie kleur?' Hij zag dat de vraag haar een beetje overviel, maar dat had hij al voorspelt. Daarom was hij eerst zelf begonnen over de kleur van het lokaal, in plaats van meteen haar de vraag stellen. Hij moest haar vertrouwen zien te winnen, laten zien dat hij veilig was. Isa keek hem niet aan en trilde een klein beetje, maar toch gaf ze antwoord op zijn vraag. 'Blauw, dat vind ik een mooie kleur.' Hij zag dat ze meteen spijt had van hoe ze het had gezegd, ze zat waarschijnlijk op dit moment te bedenken hoe stom dat wel moest klinken. Maar hij vond het niet stom, hij vond het een perfect antwoord. Alles wat hij uit haar kon weten te krijgen zou hem een gevoel van geluk geven, het was hem gelukt een antwoord uit het stille meisje te krijgen. En ze mocht best weten dat hij daar blij mee was. Dat liet hij zien door een voorzichtige glimlach. Isa leek echter geschokt, ze dacht vast dat hij haar uitlachte. Snel zei hij 'Ik glimlach om je antwoord, blauw is ook mijn favoriete kleur.' Isa leek al wat meer gerustgesteld, al zat ze nog altijd tegenover hem met die paniek in haar ogen. Waarschijnlijk had ze niet door hoeveel vooruitgang ze al maakte, ze dacht vast dat het échte gesprek nog moest beginnen. Maar psychologie is veel meer dan alleen concrete vragen en een diagnose stellen. Het was juist de kunst dat hij haar hielp met trucjes als deze, trucjes waarvan ze niet doorhad dat het haar hielp. Over kleuren praten had niks met haar stoornis te maken, en toch hielp het haar. Dat wist hij, dat voelde hij. Hij had het niet bij elke patiënt, maar Isa was bijzonder. Het ene moment kon hij haar lezen als een boek, het andere was ze zo onvoorspelbaar als het weer. Hij zag in haar ogen dat de angst langzaam afnam, en hij besloot een nieuw onderwerp in te brengen. 'Ik heb vroeger bij de scouts gezeten, niet vertellen aan de rest van de klas hoor.' Haar iets toevertrouwen wat niet iedereen weet zorgt ook voor vertrouwen, hij wist dat hij zich open moest stellen bij haar. Ondanks dat het voor hem ook moeilijk was mensen te vertrouwen, hij moest dit doen om haar voor zich te winnen. Ook nu verraste ze hem weer, hij zag een schittering in haar ogen, een bepaalde opwinding gemengd met angst en pijn. Had hij een fout onderwerp ingebracht, of juist iets goeds? Isa opende haar mond om wat te zeggen. 'Ik zal het niemand vertellen.' Zijn hart maakte een sprongetje, ondanks de stress die de kamer vulde begon het op een normaal gesprek te lijken. Hij moest dit nu niet loslaten, hij moest doorgaan met dit gesprek totdat hij de grens bereikt had, en dan langzaam afbouwen en haar laten gaan. 'Bedankt Isa, ik weet dat ik je kan vertrouwen op je woord.' Die zin leek indruk op haar te maken, op een goede manier. 'Eigenlijk lijken we best veel op elkaar,' zei hij 'Ik vind het zelf ook moeilijk mensen te vertrouwen.' Puur op instinct zei hij dit, volgens de boeken mocht een psycholoog nooit zwaktes tonen. En al zeker geen persoonlijke dingen vertellen. Maar hij wist dat dit bij Isa anders zat, Isa was geen doorsnee patiënt. Het leek te hebben gewerkt, Isa keek hem aandachtig aan. Hij zag de ader in haar nek een beetje kloppen, zij voelde zich vast nog meer gespannen dan hij. Ze zei niks, maar hij wist dat hij een goede keuze had gemaakt door zijn persoonlijke problemen ook met haar te delen. En dus besloot hij door te gaan. 'Bij de scouts was ik een van de besten, toen lachten veel me uit. Maar ik was trots met iedere badge die ik verdiend had.' Hij haalde zijn sjaaltje uit de koffer, met de kleur van de vereniging waarbij hij had gezeten. Isa keek met een onpeilbare blik naar het sjaaltje en stak toen haar hand uit. Even vroeg hij zich af wat ze wilde, maar toen snapte hij het al en drukte het sjaaltje in haar hand. Hij maakte gebruik van deze kans om "per ongeluk" met zijn vingers haar huid te raken. Lichamelijk contact zorgde ook voor vertrouwen, maar alleen als het onopvallend kon zoals nu. Isa huiverde een beetje, maar hij zag dat ze het diep van binnen fijn vond. Precies zoals ik had voorspeld, dacht Mike zelfvoldaan. Isa liet het sjaaltje door haar handen glijden, en ze staarde er naar. Dit keer kon Mike haar gedachten echter niet raden, ze staarde bijna uitdrukkingsloos naar het sjaaltje, maar met een onbewuste vleug van pijn en geluk in haar ogen. Toen begon ze zachtjes te praten 'Ik zat vroeger ook bij de scouts, om precies te zijn ook The Wild Bees,' en ze tikte op het bijen icoontje van de sjaal. Zijn hart maakte een sprongetje, ze had zowaar een uitgebreid antwoord gegeven! 'Oh echt?' zei hij zonder er over na te denken. Even wist hij niet wat hij moest zeggen en hij klikte weer nerveus met zijn pen. "Shit Mike wat doe je, je verpest het"  Isa leek door te hebben dat hij nerveus was, nu kan ik het wel schudden dacht hij, maar het werkte juist tegenovergesteld. Weer verraste ze hem. Ze keek hem met haar helder groene ogen aan 'U hoeft niet nerveus te zijn meneer.' Waarom kon ze hem zo goed aanvoelen? Hij was toch de psycholoog hier? Het voelde wel vreemd dat ze hem "Meneer" noemde. Ineens kwam het besef terug, hij was haar leraar en psycholoog, niet haar vriend. 'Bedankt Isa, sorry dat ik me zo onprofessioneel gedraag.' Ze schudde haar hoofd en schonk hem een angstig en verlegen lachje. 'Het geeft niet,' zei ze toen. Mike concludeerde dat het bij Isa beter werkte als ze eerst meer over hem wist, in plaats van andersom. 'Weet je Isa, ik ben vroeger veel gepest omdat ik niet goed met mensen was, ik was niet heel sociaal. En nu sta ik als leraar voor de klas én ben ik ook nog eens psycholoog! Is dat niet om te lachen?' Hij hoopte dat het ijs hierdoor brak en dat ze zou lachen om wat hij had gezegd. Ze leek echter zijn verhaal te begrijpen, de pijn die het pesten veroorzaakte te voelen. Iets waar een meisje als Isa niet om zou lachen. Haar reactie was beter dan hij had gehoopt. Al had ze geen woord gezegd, hij wist dat ze hem begreep, en dat voelde goed. 'Als het mij is gelukt om dit te bereiken, lukt het jou dan ook denk je om mij te vertrouwen?' Zijn vraag was direct, voor het eerst in dit gesprek had hij iets aan haar gevraagd wat met haar probleem te maken had. Hij voelde gewoon dat dit het juiste moment was. Isa keek hem met grote ogen aan. En hij keek haar terug aan, recht in haar ogen. Zijn hart klopte zo snel dat het haar wel moest opvallen, zo snel dat ze het wel moest horen. Isa sloeg haar ogen even dicht, maar opende ze na een paar seconden weer. Ze blies een klein beetje adem uit, hij was zich bewust van alles wat ze deed. Het was alsof hij extra gevoelig was voor haar bewegingen, geuren en uitdrukkingen. Haar lippen openden zich weer om een woord te vormen 'Ik denk dat ik u vertrouw meneer.' Ze keek hem aandachtig, maar ook afwachtend aan. Alle stress die hij voelde was even verdwenen, geluk nam de plaats in. Hij wist dat ze er nog lang niet waren, dat de angst die ze voelde nog lang niet weg zou zijn, maar diep van binnen had ze gekozen om hem te vertrouwen, om de angst in ieder geval bij hem in de buurt los te leren laten. 'Dan mag je me vanaf nu wel Mike noemen,' zei hij met een beleefde blik in zijn ogen. 'Ik denk dat ik je vertrouw, Mike,' zei ze met een verlegen lach, en een speelse blik in haar ogen die hij niet eerder had gezien. Mike keek op de klok en zag dat hun afspraak ver uitgelopen was. Toen Isa zag dat hij naar zijn horloge keek raakte ze in paniek. Ze waren een half uur te lang door gegaan. Ze sprong op en mompelde angstig nog iets wat hij niet goed kon verstaan. Het enige wat hij had gehoord was 'Oh nee!' en 'Mijn ouders......'