Impossible |Dutch|

Isa

Een uur voor de afspraak werd ze gewekt door haar moeder. 'Isa wat doe je nu? Heb je alles al gedaan? Want over een uur moet je al op school zijn, je moet je niet zo nonchalant gedragen', dat waren de eerste woorden die ze hoorde vandaag. Zonder haar ogen te opende knikte ze. 'Sorry moeder,' antwoordde ze schor terwijl ze haar ogen opende. Haar moeder snoof terwijl ze tegen de deurpost leunde. 'Zorg maar snel dat je er netjes uitziet jongedame,' met die woorden verliet ze de kamer en Isa sprong op van haar bed. De muziek galmde niet meer door haar kamer, ze slikte. Ze heeft haar moeder boos gemaakt en het is haar eigen schuld. Paniekerig haalt ze haar handen door haar warrige haar. Stiekem wilde ze keihard vloeken, maar ze heeft zichzelf voorgenomen dat nooit te doen. Het straalt ook geen netheid uit, zoals haar ouders zich gedragen. Maar zelf vindt ze dat ze die klasse niet eens heeft...

Isa ademt diep in en uit. Haar hart klopt in haar keel. Wat als ze iets verkeerd zegt? Snel schud ze haar hoofd en opent de deur. Mike kijkt op van zijn bureau. Hij staat voorzichtig op van zijn bruine bureaustoel en haar ogen worden groot. Wat moet ze doen? Verstijft blijft ze staan, zonder te weten wat hij gaat doen. 'Hallo Isa,' zei hij met een kalme stem. Ze voelde het zweet uitbreken en ze slikte geluidloos. Haar hart ging nog sneller dan net, dat kwam door zijn aanwezigheid. Of was het de angst? Mike leek te begrijpen wat ze voelde, was het dan zo duidelijk? 'Maak je geen zorgen, ga maar aan mijn bureau zitten,' zei hij snel, maar nog steeds op dezelfde kalme toon. Ze zuchte nog even zacht en wandelt dan langzaam achter hem aan. Hij plaatste een recorder op tafel. Ze nam aan dat het was om daarna pas notities te nemen. Het zou haar eigenlijk toch niet veel uit hebben gemaakt mocht hij schrijven. Ze had alles over psychologische gesprekken opgezocht en voorbereid. Ze schrok op van zijn warme stem: 'Ik vind de kleur van dit lokaal best mooi,' hij wees naar de vies groene muur en ze knikte langzaam. Tegen hem ingaan zou een discussie veroorzaken. Ze durft niet te vragen waar ze stiekem nieuwsgierig naar is, ze is te bang het te zeggen. Ze volgt zijn blik en bekijkt zijn gezicht aandachtig. Hij heeft stoppeltjes en een perfecte kaaklijn... weer schrok ze op van zijn stem: 'Ik heb altijd mijn huis al eens in een andere kleur dan wit gewild, maar ik heb nooit kunnen kiezen welke kleur ik het dan wel zou willen.' Mike bewoog zijn hoofd langzaam richting de hare. Ze heeft hem de hele tijd aangekeken. Haar ogen worden groot terwijl haar hart als een gek tekeer gaat. Ze voelt het bloed naar haar wangen stijgen, hopend dat hij het niet ziet. Hij lijkt zich te herpakken, wat vreemd is. Wat heeft ze iets verkeerd gedaan? Hij sluit langzaam zijn ogen en dat kalmeert haar. 'Zeg Isa, wat vind jij nou een mooie kleur?' Vraagt Mike als hij zijn ogen weer heeft geopend. De vraag overvalt haar en allerlei gedachten razen door haar hoofd. Wat moet ze zeggen? Haar handen beginnen te trillen en ze schuifelt snel met haar voet. Alsof ze elk moment moet vluchten. 'Blauw, dat vind ik een mooie kleur.' Zei ze na wat voor haar een eeuwigheid leek te duren. Ze heeft geantwoord. Een vlaag van trots en spijt gaat door haar heen. Haar antwoord leek dom te klinken. Ze frunnikte wat met haar handen en kijkt voorzichtig op. Mike glimlacht en ze is geschokt. Hij heeft medelijden met me dat ik zo traag antwoordde dacht ze. Misschien had ze beter voor de kleur rood moeten kiezen... 'Ik glimlach om je antwoord, blauw is ook mijn favoriete kleur.' Zei Mike terwijl hij Isa recht probeerde aan te kijken. Een vlaag van geruststelling overspoelt haar lichaam en even voelt ze zich op haar gemak. Het verdwijnt snel wanneer ze het gevoel heeft dat ze wordt aangestaard. Waarom doet hij dat? Ze speelt weer met haar handen en kijkt naar haar voeten. Als ze de ogen niet meer op haar voelt branden, neemt de angst langzaam af. Ze durft weer verlegen over het bureau te kijken. Zo onschuldig als een prooi, bang om gevangen te worden door het roofdier. 'Ik heb vroeger bij de scouts gezeten, niet vertellen aan de rest van de klas hoor.' Zegt hij. Pijn en vreugde ontmoeten elkaar tegelijk in mijn lichaam. Waarom weet ze niet. Haar jarenlange ervaring bij de scouts hebben niet goed gedaan, en ook weer wel. Ze wist de reden niet waarom er een pijnscheut in haar hart schoot. Als een oude wond die openging, waarvan ze niet meer eist hoe die daar in eerste instantie was gekomen. Ze besloot maar iets te zeggen. Misschien moet ze zich eindelijk over haar angst heen zetten, voor hem. 'Ik zal het niemand vertellen.' Zegt ze vol overgave. Ze ziet een twinkeling in zijn ogen ontstaan, een twinkeling die ze niet goed kan plaatsen. Normaal kon ze zo goed mensen lezen, maar nu lijkt het onmogelijk. Ze plukt aan een losgekomen velletje van haar vinger. Langzaam kijkt ze Mike weer aan 'Bedankt Isa, ik weet dat ik je kan vertrouwen op je woord,' zei hij en een kleine glimlach vormt zich rond haar lippen. Zo klein dat hij hem misschien niet ziet.. 'Eigenlijk lijken we best veel op elkaar,' zei hij, verbaast kijk ik naar zijn gezicht. 'Ik vind het zelf ook moeilijk mensen te vertrouwen.' Dit mag hij toch niet doen? Zwakte tonen. Met een kleine frons kijk ik naar mijn voeten. Ze voelt ogen op haar branden en kijkt voorzichtig op. Hij is buiten de lijnen aan het kleuren. Ze kijkt hem doordringend aan en probeert hem een sein te geven dat hij buiten het boekje gaat. Hij lijkt het niet te merken. Gespannen kijkt isa voor zich uit, zichzelf afvragend waarom het haar een fijn en juist veilig gevoel geeft dat hij niet precies doet wat een psycholoog hoort te doen. Ze zei niks, omdat ze te diep in gedachten was. Hij vertrouwt me, denkt ze. Snel duwt ze die gedachte weg. Nee dat kan niet. Hij gaat door met zijn verhaal: 'Bij de scouts was ik een van de besten, toen lachten veel me uit. Maar ik was trots met iedere badge die ik verdiend had', glimlachte hij en hij dook onder het bureau. Ze slikte en toen hij met een sjaaltje naar boven kwam kon ze haar ogen niet geloven. Het geel met rode sjaaltje is op haar netvlies geprint. Impulsief stak ze haar hand uit en niet veel later duwde Mike het sjaaltje in haar handen. Zijn vingertoppen raken haar hand en een prettige rilling gaat door haar lichaam. De harde katoenen stof deed haar denken aan toen, lang geleden. Uitdrukkingsloos keek ze naar het sjaaltje terwijl ze zich afvroeg waarom ze zich zo rot voelde. Wat heeft haar tijd bij de scouts met haar gedaan? Langzaam haalt ze haar vingers over de stof terwijl haar lichaam bijkomt van de zachte vingers van Mike. Zijn aanraking was teder. Voordat ze het wist rolden er woorden over haar lippen: 'Ik zat vroeger ook bij de scouts, om precies te zijn ook The Wild Bees,' en ze tikte op het bijen icoontje van de sjaal. Ze verbaasde haarzelf door het antwoord dat ze gaf. Een vlaag van spijt overvalt haar. Waarom zei ze dat? Angst overspoeld haar lichaam. Ze had het niet moeten doen.  'Oh echt?' Vroeg Mike en hij klikte zenuwachtig met zijn pen. Normaal zou ze ongemakkelijk wegkijken, maar bij Mike voelt ze zich anders. Nog steeds ongemakkelijk maar sterker. Ze verraste haarzelf door hem teleur te stellen 'U hoeft niet nerveus te zijn meneer.' Nu ze hem weer kon lezen voelde ze zich gerustgesteld. Alles begint weer normaal aan te voelen. 'Bedankt Isa, sorry dat ik me zo onprofessioneel gedraag.' Ze schudde haar hoofd en schonk hem een angstig en verlegen lachje. 'Het geeft niet,' zei ze snel. Voor haar té snel. Ze voelde zich stom. Weer begon hij een verhaal: 'Weet je Isa, ik ben vroeger veel gepest omdat ik niet goed met mensen was, ik was niet heel sociaal. En nu sta ik als leraar voor de klas én ben ik ook nog eens psycholoog! Is dat niet om te lachen?' Zei hij en hij lachte zijn tanden bloot. Isa keek hem begrijpend aan en wilde haar frunnikende handen stil houden. Ze voelde zijn pijn. Werd hij gepest bij de scouts? Ze kon zich zelf weinig herinneren van haar tijd bij de scouts. Werd ze zelf niet ook gepest? Haar herinneringen geven geen antwoord op haar vraag. Waarom wist ze dit niet meer? Voordat ze nog verder na kon denken over de scouts, begin Mike alweer te praten. 'Als het mij is gelukt om dit te bereiken, lukt het jou dan ook denk je om mij te vertrouwen?' Zei hij. Die vraag overviel haar weer. Op een positieve en negatieve manier. Ze kende hem nog niet lang. Moet ik hem vertrouwen? Dacht ze. Hij is tenslotte mijn psycholoog... Met grote ogen staart ze hem aan. Voor het eerst in dit gesprek had hij iets aan haar gevraagd wat met haar probleem te maken had. Isa keek hem met grote ogen aan, ze slaat haar ogen dicht, denkt na over hoe ze gaat antwoorden en opent ze weer. Ze zuchtte zacht, slikte onhoorbaar. Al haar handelingen werden gevolgd door zijn ogen. Ze stopte met het schuivelen en keek hem recht aan. Ze zag een zenuwachtige schittering in zijn ogen. 'Ik denk dat ik u vertrouw meneer.' Zei ze zacht. Afwachtend op een antwoord keek ze haar leraar aan. Stress en angst nam haar plaats in. Wat als hij haar nu niet accepteert? Of denkt dat ze dom is omdat ze die angst heeft. Een vleugje wanhoop voelt ze. Wanhoop omdat ze geaccepteerd wilt worden, door hem. 'Dan mag je me vanaf nu wel Mike noemen,' zei hij en vreugde vult haar hart. Zoveel dat ze niet nadenkt en de volgende woorden alweer uit haar mond komen. 'Ik denk dat ik je vertrouw, Mike,' zei ze met een verlegen lach, een grijns rond haar lippen. Mike keek op de klok. Ze volgde zijn handelingen en slikte. Snel keek ze op haar horloge en raakte ze volledig de controle kwijt. Ze waren een half uur te lang door gegaan. Ze stond snel op van haar stoel en mompelde gedag tegen Mike. Ze bleef maar verder ratelen tegen zichzelf. 'Wat gaan mijn ouders zeggen?' 'Wat voor straf krijg ik?' Veel vragen die ze mompelde, tranen vulde haar ogen. Ze gaan zo teleurgesteld zijn op haar. Dat wilt ze niet.

Ze rende door de gangen en keek noet op of om. Toen ze de sleutel in het slot van haar fiets wilde doen. Viel hij uit haar handen. Vol stress en angst voor haar eigen ouders reed ze naar huis.

Ze sloop naar binnen. Zodra ze de deur achter zich loot stond haar vader voor haar neus. 'Waar heb jij gezeten jongedame?' Vroeg hij met zijn armen over elkaar geslagen. Zijn ogen stonden streng, niet boos. Omdat ze geen antwoord geeft, gaat hij door met preken. 'Je moeder heeft overal lopen zoeken naar je! Je hebt haar, ons teleurgesteld Isabelle,' zei hij met een onleesbare blik in zijn ogen. Met het horen van haar volledige naam slikt ze. Normaal noemde iedereen haar enkelt Isa. Dit kan nooit goed zijn. Haar moeder komt de gang in en haar hakken tikken nog harder op de marmeren vloer dan ze zich kan herinneren. 'Isabelle Rollings, jij gaat me nu zeggen waar je was en met wie', zegt ze, maar door de grote druk die op haar ligt krijgt ze geen woord uit haar mond. 'I-ik...,' is het enigste wat ze uit haar mond krijgt. De ogen staren streng op haar bange gezicht. Ze zakt door haar benen en gaat in een bolletje op de grond zitten. Tranen rollen over haar wangen en ze snikt zachtjes. 'Nou zeg op', zegt haar moeder. Ze begint harder te snikken bij het horen van haar strenge moeder. Ze hoort haar vader weg wandelen. Dat doet hij altijd als haar moeder gaat preken. 'Isa, zeg het nu of ik neem je muziekspeler af.' Bij het horen van die woorden zucht ze. Het enigste wat haar nog zou kunnen troosten zou haar moeder haar dan afnemen. 'De af-spraak was ui-uitgelopen,' zegt ze bijna stotterend. Verlegen en bang haalt ze haar hoofd van haar knieën om haar moeder aan te kijken. 'Ga de gang maar poetsen en dek de tafel alvast,' zegt haar moeder. Met die woorden wandelt ze terug naar de kamer. Ze zucht en laat haarzelf op de koude vloer vallen. Ze laat nu de tranen ongestoord over haar wangen rollen. Haar angst, die bij Mike even minder leek te worden, kwam weer terug zodra ze bij haar ouders was. Je ouders horen je toch juist een veilig gevoel te krijgen? Ze horen toch niet je angst te versterken? Ze sloot haar ogen en dacht aan een liedje, die zich in haar hoofd langzaam begon af te spelen.