Ο Έρωτας για Τον Καθηγητή Μου

Ολα ενα σχέδιο

Δηλαδή όλα ήταν σαν ένα σχέδιο το οποίο το είχε σκεφτεί η Μαγιά. Ακόμα δεν μπορώ να βγάλω τα λόγια της από το μυαλό μου. <Εγώ την έστειλα γιατί σε έχει ανάγκη >.

Πλέον είναι Δεύτερα,ετοιμάζομαι να πάω στο σχολείο. Από τον Μενη δεν έχω νέα και δεν ξέρω τη κάνει η Ελλη.
Η αλήθεια είναι ότι φοβαμαι να την αντίκρησω σήμερα στην τάξη, φοβάμαι ότι θα θυμηθεί, θα στενωχοριθει και δεν το και δεν το θέλω αυτό.

Πλέον είμαι στο σχολείο και μπενω στο κτίριο,ξαφνικά την βλέπω μπροστά μου, ήταν χαρούμενη και είχε άλλη διάθεση και μου άρεσε πολύ αυτό. Σήμερα είχα δύο ώρες μάθημα της. Η πρώτη ώρα τελείωσε γρήγορα και τώρα είχα μάθημα μαζι της. Μπήκα στην τάξη και όλοι ήταν στην θέση τους, ξεκίνησα το μάθημα,τους έβαλα μια άσκηση στην χημεία και έκατσα στην έδρα μου. Κάποια στιγμή άκουσα μια φωνή να λέει πως τελείωσε, σηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω το χέρι της Ελλης σηκώμενω, την κοίταξα καλά,τα σημάδια από το πρόσωπο της δεν έχουν φύγει αλλά τα είχε καλυξει τόσο καλά που δεν φένοντε, έτσι της είπα να σηκωθεί στο πίνακα, αφού σηκώθηκε ξεκίνησε να λύνει την άσκηση.Καποια στιγμή άκουσα να φωνάζει να της δώσουμε τα χάπια της, την πλησίασα και αμέσως λυποθημισε.

Α"Ελλη.
Κ"Περάστε όλη έξω τώρα.
Μαθητές" Μα κύριε......
Κ"Είπα τώρα αμέσως!

Τα παιδί έφυγαν όλα και εμέινα μόνος με τον Μενη και την Ελλη λυποθημη στα χέρια μου.
Κ"Μενη, τη έπαθε, γιατί λυποθημισε.
Α"Δεν ξέρω. Σε παρακαλώ άνοιξε το στόμα να της δώσω το φάρμακο της. Κ"Εντάξει. Αφού της άνοιξα το στόμα ο Μενης της έδωσε το χάπι της.
Α"Σιγά σιγά συνερχεται.
Κ"Να φύγω η να μείνω.
Α"Μείνε, δεν πειράζει.

Σιγά σιγά άνοιξε τα μάτια της, ήταν ζαλισμένη. Όταν ανοίξει τα μάτια της και με είδε, τρόμαξε και πήρε αγκαλιά τον Μενη. Ξαφνιαστηκα με την αντίδραση της και δεν κατάλαβαινω το γιατί, δηλαδή..............