" hyung!!!"
ရုတ္တရက္ နားထဲ ရယ္သံေတြ ျပန္႔လြင့္လာသလို ခံစားရတာေၾကာင့္ ပါးစပ္ထဲ စြဲေနသည့္ နာမည္တစ္ခု ေအာ္ေခၚရင္း ႏိုးထလာခဲ့သည္...အိမ္မက္လိုလို...တကယ္လိုလို...ရယ္သံေတြဟာ သူ႔အနီးမွာပဲရွိသည္..ရယ္သံေတြဟာ ခ်ိဳျမေနေပမယ့္ jonginစိတ္ေတြ မြမ္းၾကပ္လာရတာ ဘာေၾကာင့္မွန္း သူမသိ...သူ႔ႏႈတ္က ေခၚမိေနတဲ့'hyung'ဆိုတာ တကယ္တမ္း ဘယ္သူမွန္းပင္မသိ...ဒီနာမည္ေခၚပီး ႏိုးထလာထည္းက 'hyung'ဆိုတဲ့သူဟာ jonginဘဝအတြက္ အေရးပါမွန္း လက္ခံထားသည္...
၇လၾကာ ကုတင္ေပၚလဲေလ်ာင္းေနရသည့္ သူ႔အဖို႔ ေျခလွမ္းေတြက သူ႔စိတ္တိုင္းက်မေဆာင္ႏိုင္...ပံုမွန္ေလ့က်င့္ခန္းေတြ ၿကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္ေနတာေၾကာင့္သာ ခုလိုမ်ိဳး ေျဖးေျဖးခ်င္း အားယူပီး ေလၽွာက္ႏိုင္တာလည္း ျဖစ္သည္...မနက္ဖန္ေတာ့ ေဆးရံုဆင္းလို႔ရပီလို႔ သူ႔ommaေျပာထည္းက jonginစိတ္ထဲ ေက်နပ္ေနမိတာ...စိတ္ထဲ ဘာေၾကာင့္ရယ္ဆိုတာမသိ...သူ'hyung'ဆိုသည့္ သူကိုရွာရမည္..ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးလည္း သူမသိေပမယ့္ သူ႔ႏွလံုးသားေလး မွတ္မိေနမည္ဟု သူယံုၾကည္ထားသည္..ထိုလူသားေၾကာင့္ လူ႔ေလာကထဲ ျပန္ဝင္လာတာ မဟုတ္လား...
ေလာေလာဆယ္ အိပ္မရမယ့္အတူတူ ေဆးရံုဝန္းထဲက ပန္းျခံထဲ ခဏသြားထိုင္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္...
" jongin????"
အခ်ိန္က ညနက္ထဲ ေက်ာ္လြန္လာပီမို႔ jonginသူ႔နာမည္ေခၚသည့္သူကို ထူးဆန္းစြာ လွည့္ၾကည့္မိေတာ့..
" jongin??ဟုတ္တယ္မလား.."
" nae...dugu??"
Jonginရဲ႕ ဟုတ္တယ္လို႔ အေျဖျပန္ေပးလိုက္သည့္ေနာက္မွာ ထိုသူ႔မ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္ကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ျမင္လိုက္သည္..ထိုသူရဲ႕ သက္ပ်င္းခ်သံ တစ္ခုနဲ႔အတူ..
" ငါဘယ္သူလည္း မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား..ငါ oh sehunေလ..."
" sehun..."
ရင္းနီးသလိုရွိေနသည့္ နာမည္ကို မမွတ္မိတာ ဘာလို႔မ်ားပါလိမ့္??၇လၾကာ ေဆးရံုကုတင္ေပၚ လဲေလ်ာင္းေနခဲ့ရသည့္ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းက ဦးေခါင္းႏွင့္သက္ဆိုင္ေနတာေၾကာင့္မို႔ စိတ္ကိုေလၽွာ့ကာ ျပန္ပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္..
