" ေနမေကာင္းဘူးမလား..ကိုယ္ေတြလဘ္း ပူေနတုန္း.."
ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ တင္းေနေအာင္ ဖတ္မိသည္ပင္ မသိ..kyungsooရဲ႕ အသက္ရႉသံ မၽွင္မၽွင္ေလးကို ေသခ်ာၾကားလိုက္ရမွ kaiတစ္ေယာက္ သတိဝင္လာခဲ့သည္..
" အိပ္ေတာင္ ေပ်ာ္သြားပီ..ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ.."
ကိုယ္ေႏြးေႏြးေလးကို ကုတင္ေပၚ ဖြဖြေလးခ်ေပးရင္း နဖူးေပၚ အနမ္းေလးေခၽြကာ အရင္ထည္းက ေျပာခ်င္ခဲ့ေသာ စကားမ်ားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာမိသည္...
နဖူးေပၚဝဲက်ေနေသာ ဆံသားအိအိေလးေတြကို လက္ေလးနဲ႔သပ္တင္ေပးရင္း ခ်စ္ရသူ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ကို တစ္စိမ့္စိမ့္ထိုင္ၾကည့္ရသည့္ အရသာဟာ ဒီေလာက္ထိ ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းေနမည္မွန္း သူ႔တစ္သက္လံုး ေယာင္လို႔ေတာင္ မေတြးမိခဲ့..
တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ kyungsooရဲ႕ အခန္းကိုပါ ေသခ်ာၾကည့္မိသည္..သူ႔အခန္းလိုမ်ိဳး ရႈပ္ပြမေနပဲ သူ႔ဟာနဲ႔သူ စီစီရီရီ ရွိေနတတ္တဲ့ ပစၥည္းေတြေၾကာင့္ Do Kyungsooဟာ အမ်ားတကာ ေလးစားရတဲ့ ေယာက်ာ္းေကာင္းတစ္ေယာက္ဆိုသည့္ အေျပာမ်ားကို kaiလက္ခံမိသည္..
ကုတင္ေဘးက စားပြဲေပၚမွာ မိသားစု photo standေလးတစ္ခုနဲ႔ စာအုပ္ေလးတစ္ခုကို ရုတ္တရက္မ်က္လံုးထဲေရာက္လာသည္..kaiတစ္ကယ္ကို မသိခဲ့တာ...ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပံဳးက ဒီေလာက္ထိ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနမွန္း..ပါးမို႔မို႔ေလးေတြ တြန္႔တက္သြားသည္အထိ..အသည္းပံု ႏႈတ္ခမ္းေလး ေပၚသည္အထိကို ရယ္ေနေသာ Do Kyungsooကို သူခ်စ္မိတာ ဘယ္လိုမွ မမွားႏိုင္..ေဘးနားက အေမျဖစ္ဟန္တူေသာ အမ်ိဳးသမီးသည္ kyungsooရဲ႕ အျပံဳးလိုပင္ ေအးခ်မ္းလြန္းသည္..အေဖသည္လည္း kyungsooလိုပင္ တည္ၿငိမ္သည္..kaiတစ္ကယ္ကို အားက်ပါသည္..သူ႔မွာ အေမေရာ အေဖေရာ ညီေလးေရာ ရွိခဲ့ပါလ်က္ သူ႔ဘဝမွာ kyungsooလို အျပံဳးမ်ိဳး အိမ္မက္ထဲမွာေတာင္ မျပံဳးခဲ့ရ...ရင္ထဲက ဝမ္းနည္းမႈေၾကာင့္ ပါးျပင္ေပၚ မ်က္ရည္တစ္စက္က မဖိတ္ပါလ်က္ က်ဆင္းလာသည္..ရုတ္တရက္ ပါးျပင္ေပၚ ေရာက္လာေသာ လက္ျဖဴျဖဴေၾကာင့္ kaiေမာ့ၾကည့္မိသည္...
" hyungရွိတယ္ေနာ္..မငိုနဲ႔ေတာ့..hyung မင္းကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးမယ္.."
