For You To Remember

Chapter 7: Tell

(Jace's POV)

Inabala ko ang sarili ko sa paglalaro ng daliri sa baso. Wala sa sarili kong tinitingnan ang yelo mula sa loob habang ginagalaw-galaw ng kaunti ang basong hawak.

"...that's indeed our problem. Business is still business, we need to sacrifice some things for this one." napatingin ako kay papa na kasalukuyang may kausap sa phone. Napapasapo siya sa kanyang noo dahil sa panibagong problema sa negosyo.

Muli kong inilipat ang tingin sa basong hawak ko. I drink the hard liquor then immediately felt it down my throat and whole system.

Yeah, just having a father to son talk with this hard liquor in our table until someone on the phone interrupted.

"What?? Does it really need to be him?"

Nagtaka naman ako nang tumingin si papa sa 'kin nang sabihin 'yon sa kausap niya.

Ako ba ang tinutukoy niya?

"No, I think there's no way I can convince this son of mine. If you only know how he's being crazy for someone right now." he laughed as if I'm not near him.

So ako nga ang pinaguusapan.

Base sa narinig ko ay may kailangan sila sa 'kin na mukhang hindi ako papayag sa bagay na 'yon. Well, I can't feel any curiosity lalo na't mukhang hindi naman pala ako mapapapayag.

I can't help but to dart my attention on my father's quick change of serious expression. Tila nabigla ito sa sinabi ng kausap sa kabilang linya.

"Why is that? H-hindi pwede 'to.." wala nang bahid ng biro ang tono ng boses niya ngayon. "He can't do that, wala sa lahi namin ang ganon."

Oh, I have an idea what is it.

Agad akong nag-iwas ng tingin ng humarap si papa sa direksyon kung saan ako nakaupo.

Kakababa niya lang ng telepono nang makabalik sa kanauupuan niya kanina sa tapat ko.

"Pa, I think I should make it faster. I kno--"

"Kailan pa ginawa 'yon ni Axcel?"

"Friday, last last week." tipid akong sumagot.

"Anak, we're the one who's responsible of her, especially you. Ikaw ang huli niyang nakasama at ikaw din ang nagdala sa kanya sa hospital noong gabing yun. Her parents is not around til then so it's you who's the most responsible for this. Paano na lang kung may mangyari?"

I know, Pa. Parang inulit mo lang ang sinabi sa 'kin ni Aeris.

Inubos ko ang laman ng baso at ramdam na basang-basa na ang labi ko. Napapikit pa ako ng mariin bago muling tumingin ng diretso sa kanya.

"That's why I wanna talk you." I started.

"Bakit ngayon ko lang nalaman 'to?? Ano bang nangyayari sa inyong magpinsan? Tao si Claraine, anak. Hindi siya kagaya ng mga laruang lagi niyong pinag-aagawan kagaya noong mga bata pa kayo." he scolded me like a mother. Psh.

"I need your help, Pa." I said straight "I don't know what to do anymore. I need to find Claraine before---" natigilan na 'ko sa pagsasalita.

"What kind of help do you need?" he then asked.

"Hindi ko alam kung nasaan si Axcel. All I know to find him easily is to contact Tita to state the possible location from where my damn cousin hided."

"That? Your aunt is currently on a business trip. You know she can't be disturb in times like this." he answered without any hesitation dahil maging siya ay alam ang tungkol sa bagay na 'yon kay Tita.

"Is there any way, Pa? Kailan ba ang balik ni Tita? Fuck! I am damn hopeless!" inis na sabi ko at ibinaba ang hawak na baso. Muntikan pang mabasag ito dahil napalakas pala ang paglapag ko non.

Inis na 'ko pero si papa ay tila di mawari ang itsura at mukhang pagtatawanan pa yata ako dahil lang sa sinabi ko.

"Hahahahahahaha!"

"Shit! Pa, stop that fucking laugh of yours." nagsalin muli ako ng alak sa baso ko habang salubong na ang kilay.

"What's with that actions Jace Xyres Seo. Marami na yata akong hindi nalalaman." an annoying smirk formed in his lips.

Oh what the?! Kanina lang ay ang seryoso niya dahil sa nabalitaan pero ngayon ay natawa at nagpapangisi-ngisi na siya.

"I don't know if you're just being eager to find her in your cousin's hand because she's your responsibility or you're just being possessive of her and you don't want her taken by the others."

What the hell.

Wala akong maisagot sa sinabi niya.

Kada isang araw na lumilipas ay para na talaga akong mababaliw. Isipin ko pa lang na magkasama si Claraine at ang pinsan ko parang gustong-gusto ko nang makabasag ng pagmumukha. Agh! What the hell is happening to my damn life??

"I'll find a way, son. Don't worry." he laughed for the second time of our hour.

"Please." my jaw clenched saka tumingala sa madilim na langit.

"So, I think you already said what you want. I need to do something." he said at tumayo.

"But.. You said we'll drink this night." pahabol ko sa kanya bago sya tuluyang makahakbang.

"I'm sure makakarami ka lang ng inom dahil kay Claraine. May pasok ka bukas at para manatili ka sa kondisyon ay aalis na 'ko dahil alam kong mawawalan ka lang ng ganang uminom mag-isa." he said.

Well, he really knows me that well.

He started to step away but I called him once again.

"Ano pa yung isang sinabi mo kanina na hindi ako mapapapayag? I just overheard 'cause you're near me." pahabol ko.

"Not now, Jace. You'll find it out, soon.."