hospital, cashton

L

Ashton'ın bakış açısından

yutkundum, nefesimi verirken karşımda onu öylece dikilirken seyretmek acı veriyordu.

Calum çok özeldi.

Benden nefret ediyor olması bile en azından benim hakkımda bir şeyler hissediyor diye sevinmeme sebep oluyordu bir zamanlar.
Fakat olduğumu sandığı kişi çok yanlıştı ve beni sevmesi için katil olup ceset saklayabilecek potansiyele sahip birine dönüşmüştüm.

Sizi sadece bakışlarıyla istemediğiniz birine dönüştürebiliyordu.

Ona fena hâlde kapılmıştım ve sahip olamadan kaybedecek olmam beni öldürüyordu.

Telefonum titredi.

No_one : bazen saatin sesini duyuyorum, yanıma gel lütfen.

Bakışlarımı kaldırıp ona baktım, bu beni öldürüyordu.

Benden nefret ettiğini söyleyen çocuk tebessüm etti ve bundan yanına gidecek cesareti bulmamı sağladı.

Adeta parıldayan gözler ve emin adımlarla ona yönelmişken birden kaşları çatıldı ve koşmaya başladı, burnu kanıyordu.

Peşinden koştum fakat girdiğim oda erkekler tuvaleti değildi.

Morgdu.

cumartesi sabahı

sam bana ondan kalan son mektubu iletirken, ağlamaktan şişmiş gözleri ile sarılmak istediğinden bahsetti.

Ona sarıldım ve teselli ettim.

Fakat yeryüzünde yaşadığına inandığım son melek uçtuğundan beri buranın lanet bir cehennemden farktı yoktu benim için artık.

fakat sorun değildi. Bu Calum'ın yaşamamı istediği hayattı.

En azından mektubunda bundan söz ediyordu.