Bir gün kapımı çaldın.
Kapıdakinin sen olduğunu bilseydim yorgun ifadem ve lekeli pijamalarımla açmazdım kapıyı.
Ama senin pek umrunda değil gibiydi, kollarını boynuma doladığında.
Çatkapı gelmiştin yine. Bir akşamüstü resmen 'bugün de farkında olmadan seni kırmaya geldim' der gibi bir ifadeyle yüzünde.
Elindeki hediye paketini uzattığında sebebini sordum. Doğum günüm için olduğunu söyledin.
Ben senin adımlarını tanırdım, soluk alış verişlerini, kalp ritmini, sabah alışkanlıklarını bilirdim.
Ama doğum günümden dört ay önce getirdiğin hediyeye bakılırsa sen benim doğum günümü dahi bilmiyordun.
Zorla teşekkür edip kapı dışarı ettim seni. İçeri davet edilmek istiyordun, belliydi. Seni kırdığım için üzgünüm sevgilim, gözyaşlarıma şahit olmanı istemedim yalnızca.
Ağlayarak paketi açtığımda mavi bir kazak aldığını gördüm. Ben maviden nefret ederdim ve sana bundan defalarca söz etmiştim.
Hiç dinlemezdin zaten beni, biliyordum. Yine de bunu bilmek, kırılmama engel olamadı.
Hayır, sana kızmıyorum ve nankörlük yapmıyorum. O kazak üstümde paralanana kadar giydim de zaten.
Ama yine de, en azından beni bir kere dinleseydin.
Ya da doğum günümü bilseydin.
Neyse, bunların hiçbir önemi yok artık.
Sevgilim, canım yanıyor.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
obsessed | yoonmin
Historia CortaBitmesin diye aylardır sıkmadığım yarım şişe parfümün ve biraz da acın kaldı eski komodinin üstünde. İkisinin de sonu gelmiyor. Sevgilim, Canım yanıyor.
