You Are My Oxygen (Completed)

my love for my readers

Zawgyi

ကားေပၚတစ္ေလ်ွာက္ ညိမ္ညိမ္သက္သက္ေလး လိုက္ပါလာတဲ့ Jung Kook ကို ကားေမာင္းေနရင္းမွ Tae Hyung ခဏခဏ လွည့္ၾကည့္မိသည္။

ဒီေန႔ Jung Kook ေဆးရံုက ဆင္းရတာျဖစ္သည္။

တကယ္ေတာ့ မနက္ျဖန္မွ ေဆးရံုက ဆင္ရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ထိုကေလးက အတင္းဆင္းမယ္ တကဲကဲ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး ညေနေစာင္းမွ သူကိုယ္တိုင္ ေဆးရံုကေန တစ္ခါတည္း ေခၚခဲ့တာျဖစ္သည္။

ဟိုေန႔က ကိစၥ ျဖစ္ၿပီးကတည္းက ဒီေကာင္ေလးကို သူတစ္ေယာက္ထဲ ထားဖို႔ စိတ္မခ်ေတာ့ပါ။

အလုပ္ကိုလည္း မသြားေတာ့ဘဲ ေဆးရံုတက္ေနစဥ္တစ္ေလ်ွာက္လံုးေရာ ေဆးရံုကဆင္းသည့္အထိ သူ႔အနားမွာဘဲ ေနသည္။

စိုးရိမ္တႀကီး ပ်ာပ်ာသလဲ ျဖစ္ေနတဲ့သူ႔ကို Jin Hyung ကေတာင္ မ်က္ေစာင္းခဲလ်ွက္ေျပာသည္။

"အရင္ကေတာ့ ႏွိပ္စက္ထားၿပီး အခုမွလာသည္းျပမေနနဲ႔...'' တဲ့။

ေျပာလည္း မတက္ႏိုင္ပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ အေရးအႀကီးဆံုးက Jung Kook သူ႔အနားက ထြက္မသြားဖို႔ပင္။

အရင္က သူ႔အေပၚ ရက္စက္ခဲ့မိတာေတြအတြက္ေရာ ရက္စက္သလို ျဖစ္ခဲ့မိတာေတြအတြက္ေရာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေနာင္တရမိသည္။

စိတ္ခ်ပါ ကေလးရယ္ မင္းအေပၚ ရက္စက္ခဲ့မိတာေတြအတြက္ ကိုယ္အတိုးခ်ၿပီး ျပန္ခ်စ္ေပးပါ့မယ္။

"Jung Kook Ah......''

သူေခၚလိုက္ေတာ့ ကားျပတင္းမွ တစ္ဆင့္ အျပင္ဘက္ ႐ႈခင္းေတြကို ေငးေနရင္းမွ လွည့္ၾကည့္လာတဲ့ မ်က္ဝန္းညိဳ တစ္စံု.....

"ဟင္.....''

"ေနလို႔ေကာင္းရဲ႕လား......''

သူ ထိုကေလးရဲ႕ ေပါင္ေပၚတင္ထားတဲ့ လက္ကေလးတစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ရင္း ေမးလိုက္ေတာ့ မ်က္လံုးဝိုင္းဝိုင္းေလးေတြႏွင့္ သူကို ၾကည့္ကာ ခပ္တိုးတိုး ျပန္ေျဖသည္။

"အင္း....''

ျဖဴ စင္လြန္းတယ္။ ဘာအစြန္းအထင္းမွ မ႐ွိတဲ့ ဒီေကာင္ေလးရဲ႕ ဘဝကို သူ႔ေၾကာင့္စြန္းထင္းေစမိတယ္။