kill my dreams please.

Κλάμα.

-Δεν σε έχω δει ποτέ να κλαις.
Μου είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο.
-Κάτι πάει λάθος μαζί σου.
Συμπλήρωσε.
Χαμογέλασα.
Δεν με έχει δει κανένας να κλαίω.
Αλλά κλαίω.
Κλαίω πολύ.
Κλαίω παντα.
Πίσω από ένα συνηθισμένο χασμουρητο κρύβεται ένα ασυνήθιστο δάκρυ.
Πίσω από μια απαλή κίνηση πάνω στα ματια μου.
Ένα ξησημο στη μύτη.
Δεν με έχεις δει να κλαίω επιδι έμαθα να κλαίω ετσι ώστε να μην το καταλαβεις.
Να μη το καταλάβει κανένας.
Το κλάμα μου η σιωπη μου.
Το αδιο βλεμα μου.
Το ανέκφραστο πρόσωπο μου.
Φαίνομαι ήρεμη.
Αυτό είναι το πρόβλημα,"φαίνομαι",αλλά δεν είμαι.
Φωνές και ουρλιαχτά,δάκρυα και κλάματα είναι κρυμμένα μέσα μου.
Μέσα στο μυαλό μου;
Δεν έχω.
Μέσα στο χάος μου.
Κλαίω τόσο σιχνα που απλός νομίζεις πως δεν κλαίω ποτέ.
Απλός δεν έχω σταματήσει ποτέ.
Ποτέ.
Το ποτέ και το παντα είναι δυο υπερβοληκα βαριές λέξης,αλλά τώρα η σημασία τους τις εκφράζει τέλεια.
Δεν ξέρεις πως πονάω.
Τόσο που το κλάμα είναι αφόρητο.
Ούτε τα ιδια μου τα ματια δεν το αντέχουν.
Ούτε το βλεμα μου και η ψυχή μου.
Δεν αντέχω γενικώς.
Τόσο άσχημη η κατάσταση στο χάος μου.
Ομως το χάος είναι πολύ καλύτερο από την τάξη.
Έχεις βρεθεί ποτέ εκεί;
Ελπίζω όχι.
Γιατί σε κανέναν δεν θα ευχόμουν να βρεθεί στη κόλαση.
-Δεν μου αρέσει να δείχνω τις αδυναμίες μου.
Απαντησα με σταθερή φωνη.