kill my dreams please.

Φοβάσαι;

Φοβάμαι.
Φοβάμαι για μενα.
Για σενα.
Φοβάμαι για τους ανθρώπους...
Δεν ξερω αγαπητέ μου αν το χεις καταλάβει,αλλά το θάρρος δεν νικάει παντα το φόβο.
Ούτε η γενναιότητα.
Αν ακόμα το πιστεύεις...
Τότε πιστεύεις σαχλαμάρες.
Ξέρεις...
Ξέρεις πως είναι να φοβάσαι για δικό σου;
Να φοβάσαι για αυτόν,αλλά και αυτόν.
Ξέρεις πως είναι να νιώθεις αβοήθητος;
Εγώ ξερω...και το μισώ.
Μισώ να νιώθω αβοήθητη.
Είναι τόσο,τόσο τρομακτικό.
Να έχεις το πρόβλημα μπροστά σου και να μη κανείς τίποτα.
Να κοιτάς μες στα ματια του ανθρώπου σου,προσπαθώντας να βρεις την αδιέξοδο από τα προβληματα του,πια και δικά σου.
Να προσπαθείς να αντέξεις,να αντέξεις για να βγάλεις τον άλλον από τον τρομακτικό κόσμο του.
Να τον σώσεις από τον ίδιο του τον εαυτό.
Ξέρεις...
Σε αυτό το φόβο πρέπει να ξέρεις να πολεμάς,να αντέχεις,να είσαι ψυχρεμος και ήρεμος.
Τότε τον νικάς.
Τον προσπερνάς.
Όπως και αυτα τα προβληματα.
Κι όταν θα γίνει αυτό θα έχεις χαμόγελο.
Τεράστιο.
Θα κοιτάς κάθε φορά τον άνθρωπο σου,και θα προσπαθείς να συγκρατήσεις το χαμόγελο σου,για να μη σε θεωρήσουν ψυχακια.
Και απλός δεν θα φοβάσαι πια για αυτόν ή αυτόν...
Θα ξέρεις πως τα κατάφερες,τα κατάφερε,τα καταφέρατε.
Θα το ξέρεις...