kill my dreams please.

Λίγοι.

Και είσαι ξαπλωμένος με τους λίγους φίλους σου στη πίσω αυλή.
Ο ένας με χόρτο ανάμεσα στα φουσκωτά χείλη του.
Η αλλη με ένα μικρό μπλοκάκι,ζωγραφίζει ασυναρτησίες που βγαίνουν από το χαοτικό της μυαλό.
Εγώ,εγώ στα λίγα ελεύθερα φύλλα του κατεστραμμένου τετραδίου μου δημιουργό στίχους.
Στίχους τραγουδιού ή ποιήματος.
Όχι,στίχους της ζωής μου.
Της ιστορίας μου.
Ιστορίας με μοναδικά αληθεινα πρόσωπα.
Ένος μπαφιαρη,μια ζωγράφου που ποτε δεν θα γίνει γνωστή στον φωτεινό κόσμο κι ενός απελπισμένου συγγραφέας.
Κουρασμένα πρόσωπα.
Σώματα.
Ψυχές.
Ζωντανοι ή νεκροί.
Απελπισμένοι ή κατεστραμμένοι.
Χαμένοι ή κερδισμένη,
Σ'αυτην τη ζωή.
Σ'αυτον τον κόσμο.
Σ'αυτην τη μάχη.