DELIGHT FANTASY

CHAPTER 16: Autumn

Winter Yena

Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Ramdam ko ang sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Para itong kabayong tumatakbo. Hindi ko akalaing makikita ko siya--sila. Sobrang miss na miss ko na sila eh. Ilang taon na ba ang nakalipas?

"A-ate Autumn." utal na banggit ko sa pangalan niya. Hindi ko maintindihan kung bakit isang blankong tingin lamang ang ibinigay niya sa akin. Parang ibang tao ang nasa harapan ko.

"Don't call me, Ate. You're not my sister, bitch." hindi ko mapigilang maluha dahil sa malamig na pakikitungo niya. Ayan ka na naman, Winter eh! They said that you need to be strong pero bakit nagiging mahina ka.

Pero super sakit ng nararamdaman ko ngayon. I might be a crybaby but I feel hurt when Ate Autumn called me a bitch. Never pa niya ako tinawag na ganoon.

"Ate, nasaan na sina ate Summer at Spring?" puno ng pag-asa ang puso ko na makikita ko pa silang lahat. I gave her a smile. Yung ngiting tila may pag-asa pa.

"I killed them." walang emosyong sabi niya. Tila huminto ang mundo ko dahil sa  sinabi niya. No...I know Ate Autumn, h-hindi niya magagawa iyon. Mabait si ate, I'm sure nagbibiro lang siya.

"Ate, mapagbiro ka talaga. Alam ko namang mahal na--"

"My gosh, Winter. Ilang years na ba ang nakalipas? Sa tingin mo tulad parin talaga ako ng dati?" nakaharap siya sa akin at napansin ko ang pagtaas ng kilay niya.

Yeah right, ilang years na nga ba? Pero kahit na, alam kong siya parin si ate Autumn at hinding-hindi iyon magbabago.

"Face the reality, Winter. Hindi mo na sila makikita pa."

"Bakit, ate? Bakit mo nagawa iyon?" hindi ko mapigilang hindi pumiyok dahil sa patuloy na pag-agos ng luha ko.

"Bakit nga ba, Winter?" galit siyang nakatingin sa akin. "Dahil ikaw ang pinili nilang mapunta dito."

Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi niya. "Mapunta?"

"Sa tingin mo ba aksidente lang na napunta ka dito? Bakit nga ba kailangan ikaw lang? Bakit hindi ako pwedeng sumama?" bigla naman siyang tumawa. "Dahil hindi niyo naman pala ako kapatid."

Lumaki ang mga mata ko sa sinabi niya. "H-hindi ka namin kapatid? Imposible naman iyon, Ate Autumn."

"Walang imposible sa mundong ito, Winter." naglakad siya papalapit sa akin. "Kung nalaman ko lang ng mas maaga. Matagal ka na sanang wala."

"Ate Autumn!" napalingon ako sa pinanggalingan ng pamilyar na boses. Naramdaman kong nanigas si ate sa kinatatayuan niya.

"Ate Summer, Ate Spring!" tuluyan na ngang umagos ang mga natira kong luha.

"Winter!" magkasabay na sigaw nila habang tumatakbo papalapit sa akin. Mahigpit ko silang niyakap.

Alam kong buhay sila at hindi magagawa ni ate Autumn ang mga bagay na iyon.

I looked at Ate Autumn. "Alam kong hindi ko sila magagawang patayin, ate."

"Fuck!" I heard her mumbled. She then looked at me and smiled, however, sadness is visible in her eyes. " I was never mad. Hindi ako kailan man nagtanim ng sama ng loob sa inyo. I did my best to protect all of you even if it costs death. I can finally be free, Winter."

I was confused and anxious. Hindi ko alam pero may kabang namumuo sa dibdib ko. Ang kanyang matang punong-puno ng lungkot.

"What is happening?!" mas lalo akong naguluhan because of what I am witnessing right now.

Ate Autumn is slowly vanishing in front of me.

The hell this can't be happening!

I ran towards her and tried to hug her pero huli na ang lahat. She vanished.

Parang naging bula, parang walang ebidensya na andito siya o na nag-i-exist siya.

Hindi ko na nga talaga napigilan ang luha ko. Tuluyang umagos ito pababa sa aking pisngi. I just don't understand. Bakit kailangan mangyari ito.

"Why did ate vanished? I am confused. Diba...diba buhay siya?" I questioned them. I then looked at Ate Summer and Spring with teary eyes. "Ate, bakit? May...may alam ba kayo dito? Naguguluhan na ako...hindi ko na maintindihan lahat."

I heard a long sigh. "Autumn is dead, Winter. Tinulungan niya kaming makatakas sa mga nagtatangkang pumatay sa amin. Mom and Dad couldn't leave her kaya naman ay tatlo silang napahamak to protect us. The Autumn na nakita mo kanina, she was just a clone. She learned a spell kahit di niya forte yun because alam niyang hindi ka na niya makikita ng buhay. Kaya naman...kaya naman she created a clone para kahit doon man lang ay makita ka niya sa huling pagkakataon."

Nang marinig ko ang sinabi ate Summer ay mas lalo akong humagulgol. Tila may anghel na dumaan dahil sa sobrang tahimik ng paligid. Tainging hagulgol ko lang ang naririnig. I can feel their sympathy towards me pero ayaw kong kaawaan nila ako. I feel small because of that.

But what I don't understand is bakit ganoon nalang ang sinabi ng clone ni ate Autumn sa akin? Bakit parang galit na galit siya? Nabanggit niya na hindi namin siya kapatid and such.  Nasa plano niya ba iyon habang ginagawa ang clone? Oh talagang iyon ang nararamdaman niya habang ginagawa ito? Nalilito at naguguluhan ako.

"They are finally ending it," I heard ate Spring said which made me look at the surroundings.

Parang may barrier na nakapa-ikot sa buong academy yung tipong wala ka ng malalabasan kahit dumaan ka pa sa exit at entrance. Then a strong light filled the whole place. Agad kaming napapikit dahil sa sobrang nakakasilaw na liwanag. Sa sobrang silaw ay para ka ng mabubulag.

Then after a few minutes, I suddenly feel sleepy. Hindi ko alam kung gawa ba ito ng barrier sa paligid o ng ilaw na sumakop sa buong academy. Pero hindi ko na ito magawang kwestiyunin pa.

Unti-unti na ngang sumasara ang talukap ng aking mata. Hindi na ako nagtangkang lumaban at hinayaan nalang na sakupin ng dilim ang aking buong sistema.

"I hope that everything turns out fine and will be back to normal."

---
Long time no update! Sorry for the grammatical errors because I didn't have time to edit. I was busy but don't worry because I will try to revise the chapters again if I have time. I'll try to do the no more cringe scenes! I was 15 years old when I wrote this kaya medyo jeje pa ang way ng pagsulat ko :)

Still, hope you'll like it. Furthermore, please don't forget to follow me, vote and share my story.

Thank you and have a nice day!