Completed
Εκείνος δεν μπορεί να ακούσει. Ο άλλος δεν μπορεί να μιλήσει. Το μόνο μέσο με το οποίο μπορούν να συνεννοηθούν είναι η νοηματική γλώσσα. Μέσα από την φιλία που δημιουργούν, ο Yoongi δείχνει στον Hoseok τον κόσμο και την κοινωνία με διαφορε...
Έφτασα όσο πιο γρήγορα μπορούσα στην γνωστή καφετέρια. Ελπίζω να είναι ακόμη εκεί ο Yoongi.
Λαχανιασμένος από το τρέξιμο, μπήκα μέσα στην καφετέρια και προσπαθούσα να τον εντοπίσω. Πάλι καλά είναι εδώ.
Καθόταν δίπλα στο παράθυρο σήμερα και κρατούσε στα χέρια του μια πράσινη κούπα ενώ κοιτούσε έξω. Τον πλησίασα και έκατσα στην καρέκλα που βρισκόταν απέναντι του. Το πρόσωπο του αμέσως άλλαξε όταν με είδε. Από μουντός που ήταν, ελαμψε ολόκληρος.
"Γεια Yoongi. Συγγνώμη αν άργησα."
"Όχι όχι. Ούτε και εγώ έχω πολύ ώρα που ήρθα."
"Ωραία, χαίρομαι."
___
Με τον Yoongi μιλούσαμε και μιλούσαμε. Γνωριστήκαμε περισσότερο και έχουμε σχεδόν τα ίδια ενδιαφέροντα. Φαίνεται καλός φίλος. Φίλος που μπορείς να εκμυστηρεύσεις τα μυστικά σου και προβλήματα σου. Τον εμπιστεύομαι αν και δεν γνωριζόμαστε για πολλές μέρες. Αλλά κάτι μέσα μου λέει πως πρέπει.
Φύγαμε από την καφετέρια και μου ήρθε στο μυαλό μου μια ιδέα.
"Yoongi; Θα ήθελες να έρθεις σπίτι μου; Θα ήθελα να κάναμε λίγο παρέα ακόμη. Μπορεις;"
Το σκεφτόταν.
"Ναι. Θα έρθω."
Από την υπερβολική χαρά μου πήρα τον Yoongi αγκαλιά. Αμέσως τον άφησα και έκανα μερικά βήματα μακριά του.
"Συγγνώμη."
Ups! Gambar ini tidak mengikuti Pedoman Konten kami. Untuk melanjutkan publikasi, hapuslah gambar ini atau unggah gambar lain.
"Δεν πειράζει Hoseok." είδα το πρόσωπο του να κοκκινίζει. Εξυνε το κεφάλι του νευρικά και κοιτούσε οπουδήποτε αλλού εκτός από εμένα. "Άντε παμε. Τι καθόμαστε ακόμη εδώ;"
Ups! Gambar ini tidak mengikuti Pedoman Konten kami. Untuk melanjutkan publikasi, hapuslah gambar ini atau unggah gambar lain.
Με άρπαξε από το χέρι και άρχισε να με τραβά. Σταμάτησε για λίγο και με κοίταξε.
"Οδήγησε μας σπίτι σου."
Χαζούλι Yoongi.
___
Φτάσαμε στο σπίτι μου. Βγάλαμε τα παπούτσια μας και καθίσαμε στο σαλόνι.
"Τι θα ήθελες να κάνουμε Yoongi;"
"Δεν ξερω καθολου. Νόμιζα πως θα είχες στο μυαλό σου καμία ιδέα."
Καθησα για λιγα λεπτα σκεφτικός μέχρι που βρήκα μια ιδέα.
"Έλα μαζί μου." τον αρπαξα από το χέρι και προχωρούσαμε προς το δωμάτιο που ήθελα πολύ να του δείξω.
Προχωρούσαμε στο διάδρομο μέχρι που φτάσαμε έξω από μια άσπρη ξύλινη πόρτα. Ο Yoongi μου χτύπησε τον ώμο ελαφρά. Γύρισα το κεφάλι μου για να τον δω.
"Τι έχει εδώ μεσα;"
"Θα δεις." του χάρισα ένα μεγάλο χαμόγελο.
Άνοιξα την πόρτα και η απορία του λύθηκε. Τον έφερα στο μικρό μου εργαστήρι ζωγραφικής.
Ο Yoongi είχε πάρει μια έκφραση θαυμασμού και έκπληξης.
Πήγα πιο μέσα στο δωμάτιο λέγοντας του "Καλώς ήρθες στον δικό μου μικρό παράδεισο."
"Όλα αυτά είναι δικά σου;" τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα.
Κουνησα το κεφάλι μου καταφατικά έχοντας ένα χαζό χαμόγελο σχηματισμενο στο πρόσωπο μου.
Έφυγε από την πόρτα που ήταν και άρχισε να περιεργάζεται τον χώρο. Κοιτούσε μια μια όλες μου τις ζωγραφιές με μεγάλη προσήλωση.
"Αλήθεια τωρα. Εσύ τα ζωγραφισες όλα αυτα; Μοιάζουν από κάποιον διάσημο καλλιτέχνη σαν τον Πικάσο."
"Ναι. Είναι δικά μου αριστουργήματα αυτά. Αν και εγώ νομίζω πως δεν είναι δεν είναι και τόσο ωραία-"
Ο Yoongi με κοιτούσε με ένα βλέμμα που έλεγε 'Δεν πας καλά.'
"Δεν θέλω να το ξαναπείς αυτό Hoseok. Είναι πανέμορφα όλα τους."
"Πραγματικά; Το εννοείς;"
Κούνησε το κεφάλι του καταφατικά.
"Είσαι ένα από τα πολύ ελάχιστα άτομα που το λένε αυτό."
"Ωω. Χαίρομαι." χαμογέλασε ελάχιστα.
Ξαφνικά το βλέμμα του αφοσιώθηκε σε μια συγκεκριμένη ζωγραφιά. Βασικά ήταν σκεπασμένη με ένα λευκό πανί. Πήγε να βγάλει το πανί αλλα τον σταμάτησα αμέσως.
"Δεν θέλω να το δεις. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Ενταξει;"
