Flademian Monarchy 5: Dealing With Mr. Wright

V

Walang magawa si Robert kung hindi tanggapin nalang ang pagbibigay ng kanyang Aunty, ang reyna ng Flademia, sa kanyang kapatid na si Maximilian ng Marquessate ng Melfast. Ang sabi nito ay naging mabuting Marquess ng Wellington ang kanyang kapatid at nararapat lang rito ang naturang pwesto.

Kahit pa pakiramdam niya noon ay hindi patas iyon, na labis na kung dadagdagan pa ang katungkulan at titulo ng kanyang kapatid, naisip niyang baka tama rin ang kanyang tiyahin.

He didn't grew up to be Lord of anything. Wala siyang naging karanasan sa ganoong bagay, hindi tulad ng kuya niya. Kung sakali man, hindi niya alam kung kakayanin niyang pamahalaan ang lupain na ibibigay sa kanya.

At isa pa, hindi rin niya kayang iwan ang kompanyang labis na mahalaga sa kanya para piliin ang patakbuhin nalang ang lupaing nakapaloob sa marquessate. Iniisip pa lamang niya ang bagay na iyin ay tila nabo-boring-an na siya. Hindi siya ipinanganak para magpatakbo ng hekta-hektaryang lupain. He was just not his thing.

To him, running the business was everything now. Hindi niya iyon ipagpapalit sa kahit ano. Doon siya magaling at palagay niya dapat lang na doon rin niya ibuhos ang lahat ng kanyang lakas at panahon hangga't maaari. Hindi sa kung anu-anong bagay dahil lang sa mayroon noon ang kanyang nakatatandang kapatid.

Another thing was Phoebe. Sa tuwing nakikita niya ito, tila ba nahihirapan siya pagkat sa tuwina ay nais na lamang niya itong sunggaban nalang at biglang halikan. At first, it was easier to endure her presence. But as the days passed, it definitely got harder for him. Way harder.

He shook his head. Muli siyang napabuga pagkat iniisip pa lamang niya ang babae ay nagkakaroon na naman ng reaksyon ang kanyang katawan. Sa hindi niya malamang dahilan, hindi niya maisip kung bakit siya nagpipigil nang ganoon noong kasa-kasama niya pa ito sa bahay.

Hindi ba nga't kasama sa kanyang plano ang makuha ito at nang matapos narin ang kanyang kuryusudad dito? Kaya nga't bigla nalang niya itong pinilit na tumira sa kanya, hindi ba? Bakit siya nagkakaganoon ngayon?

Iniisip niya, siguro ay nakukunsensiya siya. Hindi niya kayang pagsamantalahan ang taong walang-wala. Marahil dahil narin nakita niya ang halaga ng babae sa ilang linggong kasama niya ito sa iisang bubong.

If he was being honest with himself, every night was so tempting for him to go to her room and do the thing that he was always been wanting to do. Dumating pa nga ang araw na halos hindi na niya kayanin at tinawagan pa niya ang dating ka-fling ngunit sa huli, pinauwi lang rin niya ito nang walang nangyari. He just wanted Phoebe.

Mabait ito at talagang napakamaasikaso. Bagay na hindi niya nakita sa kahit sinong nakarelasyon niya noon. Not that he dated witches before, it was just that Phoebe was way different than them.

Before, every time he was with a girlfriend, the just had fun and always fooled around. But with Phoebe, he felt.. home. Strange but that was the closest thing he could describe it.

Sa tuwing uuwi siya sa bahay niya, tila natural na para sa babae ang asikasuhin at pagsilbihan siya. Inaalagaan siya nito, magmula sa kanyang kakainin hanggang kanyang isusuot sa trabaho ay ito ang nagaasikaso. He never told her to do that but his heart was glad that someone was actually looking out for him like that. Nanay pa niya yata ang huling taong gumawa ng mga bagay na iyon para sa kanya.

Noong una ay tutol siya sa mga ginagawa ni Phoebe na iyon at pinagsabihan pa niya ito ngunit ayon narin dito, nababagot ito sa bahay niya ng walang ginagawa kaya't hinayaan nalang rin niya ito.

Nang matapat sa salamin ang kanyang paningin ay hindi niya akalaing makikita niya ang repleksyong pawang labis ang saya. Nahuli niya ang sariling nakangiti.